Alle inzendingen over Rosa

Oh Rosa uw hortensia Heeft slechts een goede luim Wanneer hij zwaar is bezopen Zonder vocht is hij een gedroogde pruim Mijn tuin is vol hortensia’s De kleuren roze blauw en wit Maar langzaam denk ik Vergeet hortensia’s Geef mij maar roos…

Rosa was als het ware beschermd door een klein, maar onneembaar bolwerk. Na enige tijd waagde Rosa het om haar schuilplaats te verlaten. Haar vijand had ze horen vertrekken. Daar ging de zware tocht verder. De witte top kwam steeds dichterbij. Rosa kreeg het erg koud. Dat was te veel voor haar.…

Rosa, Roos totaal veloren raak ik blozend rood jouw geur plaagt zacht mijn zinnentuig als ik beminnend buig voor al die pracht rosa, schijn in zonnetuinen over grenzen raak ons blozend aan en jouw geuren uitbazuinen over onze liefdeswensen…

Rosa, Roos totaal veloren raak ik blozend rood jouw geur plaagt zacht mijn zinnentuig als ik beminnend buig voor al die pracht rosa, schijn in zonnetuinen over grenzen raak ons blozend aan en laat jouw geuren uitbazuinen over onze liefdeswensen…

Rosa Crux is een Gothic band uit Frankrijk. De zanger Olivier Tarabo zat vijf jaar op de kunstacademie in Rouen, vroeger een massagraf voor slachtoffers van de pest. Hij ontmoette zijn medestudentes Claude Fenny en samen met haar richtte hij in 1984 Rosa Crux op. Nathalie Mequinion, die bas speelde, en Rosa Chordis kwamen erbij.…

De man komt me achterna en ik hoor hem aan Rosa vragen of zij weet waar ik ben. Ze zegt dat ze het niet weet. De rest van de avond hebben Rosa en ik ons uiterste best gedaan die man te ontlopen. Mijn moeder heb ik niets hierover verteld. Ze zou het toch niet geloven en het waarschijnlijk alleen maar erg lastig hebben gevonden.…

“Dan hoop ik dat jouw zoon inmiddels bijgekomen is van de schrik” sprak Rosa. Daar moesten ze samen spontaan om lachen. Als Rosa even naar het toilet gaat, scheurt Martin een blaadje uit zijn agenda en krabbelt er snel iets op. “Het wordt tijd om te gaan” zegt hij. Rosa blijft nog even in de deuropening staan en staart hem na.…

Ze stapte in de bus en nam een plek die voor een blanke was gereserveerd. Dat was voor die tijd absoluut verkeerd; een zwarte had geen last van plaatsgebrek. Ze weigerde de wetten van de witten en kwam in opstand door te blijven zitten.…

(voor Rosa Ludmilla Assing (1821 - 1880)) Jij bent geboren op 22 februari 1821 in Hamburg. Jouw moeder was de schrijfster/vertaalster/pedagoge/silhouetkunstenares Rosa Maria Antonetta Paulina Assing, geboren op 28 mei 1783 in Düsseldorf.…

Rosa en hij samen in de tent, wat een boel gedoe gaf met aan- en uitkleden, het frisbee spelen met het bord van Maarten, poolen tegen Maarten, tafelvoetbal met Rosa tegen Femke en Elise.…

'Onder de roos' is een vertaling van het Latijnse 'sub rosa'. In de Middeleeuwen gold de roos als symbool van stilzwijgendheid.…

Rosa stond voor de deur en Bjarne trok zijn jas aan en ging met haar naar het Oosterpark. Het werd alsnog een leuke wandeling. Rosa Konijn was een spontane meid. Ze was zich nog volop aan het ontwikkelen. Over het geld voor het schilderij werd niet gesproken. In de avond kwam er plotseling toch een bericht van Yuriy.…

Vooral moeder Konijn, de moeder van Rosa had een vlotte babbel over hoe trots zij op haar dochter was. Ook was ze enthousiast over de werken van Bjarne die op de houten muur een mooi contrast vormden. Rosa was ook blij. Er werden foto’s gemaakt en ze hield een korte toespraak met Bjarne aan haar zijde. Er volgde een applaus. Bjarne glunderde.…

Is dit het? Heb ik hiervoor gezocht of ben ik verdwaald geraakt? Ik zie dat het licht uit is. Dat waar ik gevochten voor heb, de strijd opgeblazen is. Als een zinkend schip of als een gewond hert. Het is over, maar ik ben er nog niet achter. Verdriet, maar nuchter. Ik zie mezelf als een verlaten kind in de ondergane wereld. Pijn in m’n navel,…

Van leer gevlochten Verbonden met de ander Blije blik toen ze het kochten Liefde voor elkander Een roze wolk zichtbaar Mooi gebonden om de hand Hunkerend naar elkaar Een lach, zeer charmant Een herinnering aan de brug De eerste zoen Heldhaftig op elkaars rug Klavertje vier, zo groen Kusjes op het bandje Nooit meer in de was Handje in…

Kleffe koffie in de hand Witte duif aan de voet Lamme scheur Aan de knie Trillende hand twee Bezorgde ogen Beklemmende handen De rook opsnuivend Van de bruine drab Onder hem Het rijk belegde broodje In zijn hand Steeds meer mensen Om zich heen Kijkend Neerbuigend kijkend Ontwijkend Ontziend Zijn bezorgde blik Maakt de duif…

Voorzichtig Natte hand Vochtig doekje Tastbaar Vingers Tegen het gezicht gedrukt Likbaar Trillend oog Open wangen Gloeiend Zenuwachtig Vloeibaar getint Met een zachte aanraking Zijwaarts Recht door zee Hand naar achter Tilbaar Gezichtsverlies Blinde handen Vogel langs het raam Als een lens Zo zacht Aantastbaar Per…

Als witte duiven Verschoven en weerspiegeld Vrijend met elkaar Tastent naar de ander Niet loslatend Vasthouden en weer laten gaan Een heftige ontknoping Niet los durven laten Tastend in het duister Aan elkaar klevend En weer loslaten Scheiden Uit elkaar gehaald Nog een laatste groet Een hartstochtelijke zoen Behoudend gevoel En weer…

Als de sterren in de goot worden gedoofd met slechts een naam, en de steen des doods het hart tot grote scherven breekt. Wanneer de engelen de Dodenmars van muziek hebben ontdaan, en Aphrodite bij Satan om vergiffenis en liefde smeekt. Wanneer de priester zijn vaarwel hoort als de wijn zijn wonden dicht, en adel bloed proeft onder rijen…

Als de sterren in de goot worden gedoofd met slechts een naam, en de steen des doods het hart tot grote scherven breekt. Wanneer de engelen de Dodenmars van muziek hebben ontdaan, en Aphrodite bij Satan om vergiffenis en liefde smeekt. Wanneer de priester zijn vaarwel hoort als de wijn zijn wonden dicht, en adel bloed proeft…

Op blote voeten Door brandend zand Een woestijn Vol zoekende mensen Klein En stil Doorkruis ik de vlakte Op zoek naar het geluk Dat ik ooit kende De uren kruipen langzaam voorbij Gevolgd door dromen En idealen Ooit vind ik hem terug, die andere kant Op blote voeten Door brandend zand.…

De bange ogen Van een klein meisje De luide misthoorn klinkt Silhouetten In het duister Door emoties verminkt Lucratieve schoten Van de jagers In het zwart Machteloze kreten Van een brekend Kinderhart De memoires Aan het slagveld Waar haar stille dromen vielen Met als onzichtbaar monument De ravage van hun zielen…

regen spoelt mijn geest verdriet sijpelt in aarde droevige grondstof er wortelen treurwilgen zij geuren naar eenzaamheid…

Mijn zozeer geliefde pop, Rosa genaamd, moet iets gemankeerd hebben en dus nam mama me mee naar de poppendokter aan het Korvelplein. Daar moet ik die poppetjes gezien hebben, die kleine, onschuldige, naakte poppetjes die zo begeerlijk en aantrekkelijk leken.…

Daar is de foto genomen in 1958 die mij toont op de bank met mijn eerste pop in de armen (ze droeg de naam Rosa). Het was voor het huis van oom Gérard, de broer van vader. Oom Gérard had gespeeld met mij op een "verkeersbord" dat hij wegens zijn beroep van vertegenwoordiger verkocht aan scholen en tante Resi, zijn echtgenote en mijn tante.…

Op je veertiende bootste je de schilderijen in het Louvre na, vooral Poussin en Rubens, maar ook de Hollanders Potter en Dujardin, Salvator Rosa en de Zwitserse Louis Robert, die hopeloos verliefd was op Charlotte Napoleone Bonaparte en die op zijn eenenveertigste zichzelf van zijn leven beroofde.…

Jouw ouders waren Manuel Garcia en Rosa Sarmiento, die in 1866 in Léon met elkaar trouwden. Manuel was een alcoholist en Rosa verliet hem. Ze kreeg een relatie met Félix Rubén, met wie ze jou en Cándida Rosa kreeg. Cándida overleed enkele dagen na haar geboorte. Rosa ging met een andere man naar Honduras.…

nooit heb ik je zo ontroerd zien kijken naar die vergeelde foto uit de gouden koekjesdoos van oma Rosa zaliger genomen, lang voor de oorlog in een bonte boerentuin met aan de waterkant oude mannen, bolle vrouwen en God's enig kind je las zijn wonderschone afscheidsgroet zijn allerlaatste woorden gericht aan jou de liefde…

mijn ondanks alles alerte geestesoog verschijnen de voorwerpen van mijn spel, het speelgoed van mijn jeugdjaren; de kartonnen kaarten met de afbeeldingen, met een pen beprikt, het mikadospel met de bontgekleurde staafjes, de magneten met hun wonderlijke en zo mysterieuze aantrekkingskracht die tot mijn verbeelding sprak, de lieflijke poppen genaamd Rosa…

Op 28 juni 1947 trouwde je met Rosa Verboven. Op 1 september 1947 werd jullie dochter Thérèse geboren. Op 23 maart 1950 werd jullie zoon Max geboren en op 19 mei 1951 werd jullie zoon Luc geboren. Door diverse maagoperaties gebruikte je de pijnstiller Palfium, net zo verslavend als morfine, waar je aan verslaafd raakte.…