Alle inzendingen over Still Bo Derek

Voor mij blijven het altijd en eeuwig de Bo Derekken die mijn hart harder doen slaan en de aardse onderdrukkingssystemen doen verpulveren. Van de Bobo naar Bo, viva Bo! Toen ik eens voor straf bij de directeur moest komen vanwege mijn luidruchtige ordeverstoringen, wees de volgevreten slapjanus naar mijn opzichtige shirt en gorgelde afkeurend.…

Bo was meteen ontstoken in een lange monoloog waaruit zou moeten blijken dat zo’n oubollig spreekwoord alleen gebezigd werd door mensen die niets te zeggen hebben. “Nou? Weet je wat ze ook altijd zeggen?” herhaalde Bo ongeduldig. “Nee.” “En dan nog een file op een ongebruikelijke plaats,” zei Bo.…

Zijn akkoorden snijden door me heen Slepen me mee als hij speelt Naar een plaats ergens in de hemel Rustend op zijn melodie…

Wanneer er een medaille zou bestaan voor wie zich collegiaal sportief gedragen dan mag zo'n ereplak naar Uytdehaage die Derek Parra toejuicht langs de baan. Wie meeleeft als een ander van hem wint verdient daarvoor toch ook een erelint?…

Met kracht in de benen rijd ik de IJsbreker voorbij pas op voor passerende obers kijk niet naar het huis van Bo trap dapper door, met kracht in mijn benen - metro of niet?…

Van 1981 tot 1988 was Derek William Dick de zanger van de Engelse popgroep Marillion. Derek is op 25 april 1958 in het Schotse Dalkeith geboren. Voordat hij zanger werd, was hij benzinepompbediende, tuinman en boswachter. Hij las o.s. Jack Kerouac, Truman Capote, Robert Burns en Dylan Thomas.…

een poëet treurt niet hij zweet duizend druppels lief-ver-driet hij begeert niet hij beheert duizend driften bo-na-fiet hij overvraagt niet hij schenkt klare wijnen liefje-anders-niet hij lieft niet hij biedt duizend dames smar-te-lied hij zuipt niet hij nipt aan verdwaalde flessen a-qua-vit hij deugt niet hij maakt duizend…

Bo of Jandino, een van deze twee gaat voor de jackpot. Niets nieuws, dit tv-seizoen? De netbeheerders vergaderen over een spraakmakend-verpletterend roddel-kookprogramma (werktitel: ‘Ellie lust ze rauw, Jan frituurt liever’) rond het inteeltduo Lust & Boskamp.…

de stille nacht omgort mijn mantel van eenzaamheid en pijn van afgesneden zijn de stille nacht neemt op mijn tranen en kleine Beer kijkt teder op mijn huilen neer de stille nacht luistert geduldig de nieuwe Maan is zelfs zichtbaar aangedaan de stille nacht kalmeert mijn twijfel en grote Beer maant mij probeer het mog een keer…

Ik draag de eenzaamheid naar een bos, vochtige bladeren in mijn hand, geurend naar een verloren land. Langzaam praat ik tegen zwijgzame bomen, ik vertel hen een eeuwenoud verhaal. Heel bewust haal ik adem en voel in het ruwhout van mijn lichaam oude tranen, van schors ontdaan…

Hoeveel tochten, zijn er nodig? Vraag het mij en ik zeg, geenéén! Ze zijn totáál overbodig, behalve voor de lopers alleen! Zij putten moed, zélfs uit de steeds kórter wordende stoet!…

En weer is daar een stille tocht De afschuw golft door het land Wat is er hier toch aan de hand Worden er wel oplossingen gezocht ? Zijn er geen stille tochten genoeg geweest Wordt het niet eens tijd om de handen ineen te slaan Of blijven we stilzwijgend leven met deze waan Treden we nu eens op tegen zo een beest ?…

daar waar het water verstilt in de bodem van mijn gedachten, waar mijn tranen nooit de oevers bereiken daar vind ik jou in de stroming van de tijd... daar waar jouw traan mijn land bespoelt over de akkers van mijn karakter, waar de stilte nooit uit ogen verdwijnt daar vind ik jou in de onderstroom van mijn verleden… in brede rivieren…

De hoop is zijn stille vennoot die hem trouw is tot in de dood. Hij gaat door tot hij lichamelijk niet meer kan, hij erbij neervalt. Hoop dooft soms heel even tot waakvlam maar wakkert dan weer aan.…

Na een korte groet zegt de ene buurman: ‘Zeg buurman gelooft u nu ook dat het zo erg gesteld is met de stille armoe?’ ‘Om eerlijk te wezen, ja ik geloof dat wel en weet je het is er altijd al geweest.’ De beide heren, die qua leeftijd mijn zonen hadden kunnen zijn, twijfelden eraan.…

Prachtig toch, dat we dat middels een stille tocht kunnen delen met elkaar? Maar dat het sowieso nodig is, dat is toch te bizar voor woorden? Nog even, en we kunnen vanwege de hoge mate van krankzinnigheid die er tegenwoordig huist onder de wapengestuurde idioten, elke dag een stille tocht houden!…

Voordeel, de wind die er staat vind ik fijn. Dit is in ons polderlandje wel eens anders. Ik heb geen rijwind, ik rij dan ook hooguit 12, 13 kilometer per uur. Zoals je onder het wandelen ook geen wandelwind hebt. Als ik ga staan springt mijn teller op 15 kilometer per uur. Mooi, dat schiet op. Een groententuin, zweefvliegen, musea bezoeken; dat…

Ons leven is ten diepste afhankelijk van de beslissingen die we maken, niet van onze gevoelens.…

op de muur van de Spaansche Vloot voorheen de Bo(r)sboom hangt een kennisgeving voor alle afstammelingen van Aechte Bosboom onwetend nog tot op heden Bosboom en Borsboom geheten de vernietigende overwinning van de admiraals Maarten Tromp en Joost Banckert bij Duins in de Baai van Dover op de Armada van admiraal D'Oquendo in de fik door…

In Kasteel Erpernburg worden Marius en Derek vriendelijk ontvangen door de kasteeleigenaren Magnus von Beust en Mette-Marit von Romberg. Er is een groot feest gaande en Marius en Derek zijn eregasten. Ze hebben wel zin om de spanning met Heinrich te ontladen en te vergeten. 'Partytime!…

Die passie van krag wat deur beide arms vloei, die glans van sweet op my kaal bo-lyf, die klank van die byl roep jou, lok jou. Ek sien hoe jou oë dwaal, jy, skelm loer, skelm glimlag, in die glans van die ruit. Ek sien hoe ek, nou, jou baas, die byl, die plaas by jou neem, wyl ons liefde maak, op 'n growwe vloer.…

Ieder keer opnieuw, wil ik mijn gevoelens aan jou beschrijven, je eerlijk laten weten, dat ik ook nu bij jou wil blijven. Ik mis het natuurlijk wel, het zalige vrijen met jou, maar wat is dan echte liefde, als ik alleen maar daarom van je hou? Ik snap heel goed je verwarring, en ook al doet jouw beslissing pijn, ik wil alles met je blijven…

Ik ben blij en dankbaar dat de 8.5 ton zware Tiangong-1 niet op mijn dak c.q hoofd is terechtgekomen - wat op zich had gekund - maar ergens in de Stille Oceaan is neergestort.…

Noa, Bo en Sofie, de drie prachtige jachthonden van mijn zus zouden op zich al een verhaaltje waard zijn. Ze doen de honden-HBO en beschikken over een ingebouwde TomTom met afstandsbediening. Mijn zus en ik zijn allebei gelovig, maar ons gevoel voor humor is dan ook zo'n beetje hetzelfde.…

Een stille vlakte die al velen liet sterven Door gezichtsbedrog…

Tot het einde van jouw tienertijd ging jij naar een acteerschool van de acteur William (Bo) Hopkins (1942, Greenville). Bo Hopkins was negen maanden, toen hij geadopteerd werd. Zijn adoptievader overleed op zijn 39-ste op de veranda. Zijn vrouw en Bo waren daarbij. Op zijn 12-de ontmoette Bo zijn biologische moeder, halfzussen en halfbroer.…

De seconden in jouw ogen big bangen honderden dromen en broze korreltjes geluk van elkaar een omarming is een tocht in overvloedige warmte achter de tred van je hart de zoete woorden in je weet op mijn gezicht het geschapen geluk met een glimlach te onderstrepen laat de ons dan niet tot een stipje herinnering vervagen ik zie je graag…

in het donker van de nacht een fijn gesprek totaal onverwacht niets kan ons deren we praten lang maar dan plotseling ... ik word zo bang ik fluister, ik roep krijg geen gehoor na een tijdje dringt het pas goed door je bent vertrokken je bent echt gegaan mij achterlatend met een traan helemaal alleen in een stille stilte omgeven…

Ik merk steeds vaker, dat je bang bent, bang om alleen te zijn, alleen met mij. Niet bang voor mij, maar bang voor jezelf, bang dat je dan, jezelf niet meer in de hand hebt. Bang dat je liefde blijft stromen, niet meer te stoppen, niet meer los te laten, en zoveel kapot maakt. Zo doet liefde vreselijk pijn, iets wat je nou pas beseft…

langzaam open ik mijn ogen, en kijk naar haar. soms komt ze sprankelend voorbij gevlogen, soms is ze triest en zwaar. langzaam open ik mijn ogen en lach, ja, lach naar haar, mijn nieuwe dag. want valt ze tegen dan denk ik maar, er zitten er toch 365 in een jaar.…