Alle inzendingen over Stolpe

in de bezwangerde lucht rijt mijn verdwaalde visioenen genadeloos open de hemel zet mij op de vlakke aarde terug hoe echt blijkt dan de scheppende werkelijkheid ontdaan van enige schijn of kunstmatig beeld ach, natuurlijk, eens boetseer ik weer mijn lief gekneed in een mooie sculptuur maar dan, ja dan zet ik het onder een glazen stolp…

Als ie nog eens wat te zeggen voelt blaast ie de woorden in een plastic zak die hij voorzichtig onder een stolp ledigt. Onder de stolp van het H.-Hartbeeld op de schoorsteenmantel van zijn grootmoeders huis zweven de woorden in het luchtledige.…

Het gevoel van eenzaamheid ervaar ik, alsof ik in een glazen stolp zit: ik zie de mensen, maar zij zien míj niet.…

Zwaar drukken de eiken een stolp over de schemer. Zijdelings gloeit rodondendron op. Zwaar ook weegt de onweersnacht op klamme schouders. Bladerruisen door de nevel dringt. Het huilen der honden. Het zweet.…

Gelaten het leven zoals het was, verleden onder een stolp van glas.…

tot enkel afdeinzen werd ik genoopt toen gij mij, tersluiks, met dingstigheid en schier veinzen mijn edele gevoelens jegens u lafhartig had gesloopt gij zijt slechts onbeholpen; onkundig ene genegenheid met waarde te stolpen…

je bent er, geruislozer nog dan de kleine stolp. zelf zit ik in een moeilijke thuiskomst. liever stond ik bij een vijver, de blik gericht op een spiegel zo donker, zo vrolijk stinkend dat ik nu onbedaarlijk hard ga lachen. alles is zo onmiddellijk anders.…

jij verkiest door hard te lopen jouw eigen weg in eenzaamheid Ooit zal ik de woorden spreken in de letters van de tijd eens zal ik de draden breken in strakke lijnen van de strijd Beide oren willen horen ied’re klankkleur in jouw stem weer kan ritme mij bekoren ook al zette het mij klem Ooit zal ik jouw tranen vangen in een glazen stolp…

Schim van gisteren De laatste kruimels veeg ik van tafel En grijp naast de wollen roes, de wolk Ons draagvlak Ergens onder de glazen stolp Dan verbreek je de lijn En ik gis naar waarom en wie en hoe Dan spijkert een sluimerende beul me vast En je haast je naar de flits Ik schud de bijtende kevers van het vel Terwijl een zomerwind jouw…

de tijd staat stil onder een wazige stolp ben er wel maar verdwaal in verwarring als ik de komende dagen tel en ik met mijn tranen de ontkennende waarheid deel en eindeloos vertel…

het Romaans effect maar nu in licht gestreept over oneindige breedte waar zwaarte zich vertilt aan zicht een zwarte band verbindt zich met wit en suizen mijn oren een gezang zonder noten ik huiver van onhoorbaar geluid een stolp over uitgestald fruit en strakke stengels hier roep ik mijn woorden grijp de buit van grootse en hoge sferen…

." - Hans Stolp, zie link.…

Moeder was kruidenierster in die tijd een zware job de waren werden afgewogen gort, meel, groene zeep en drop erwten, stroop en koffiebonen suiker, zout en cichorei snoepjes in glazen stolpen stonden op de toonbank in de rij.…

Onder een glazen stolp In een broeikas drijft het gas Het houdt de straling vast Hij smelt.…

De dagedampen daalden diep en dampten onder donkeren stolp benauwend, onweerstaanbaar sterk het strevend, stijgend wezen weg in langen loomen winterslaap Nu heft het rijzend licht des daags den dampen duidelijk voelbaar op beschijnt opnieuw de breede baan bedolven onder duisternis den langen looden wintertijd De schitt’ring van het lichte…

Waarom hebben zij me niet laten gaan Naar het nachtgebied van mijn dagbestaan Door wallen van waanzin afgezet, In watten van duisternis ingebed, Overkoepeld met een stolp van kou, Waarin elk trillen bevriezen zou, Waarin glanzen tot grauw, Muziek tot stilte Verstijven zou?…

Stolpersteine onderstrepen de moorddadige Holocaust en de tragische, individuele geschiedenissen van zes miljoen slachtoffers van het Nationaalsocialisme tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het zijn herinneringstekens en struikelstenen, figuurlijk dan. Om de steen te kunnen lezen dient men zich voorover te buigen. Dit prachtige initiatief kwam tot stand…

zand buigt zich over je dood Kleine arme dichter nooit wordt je groot de verkeerde wereld de foute tijd je vader bruut vermoord je moeder cru verkracht De grootste was je vast geworden maar er is geen water er is geen brood jij hebt geen tranen meer geen hoop voor jou blijft slechts de hongersdood Maar wij wij leven in een glazen stolp…

Het huisje van Peerke Donders maakte een diepe indruk op ons, kinderen nog, en we verbaasden ons zeer over de schrijnende armoede waarin de heilige kennelijk geleefd heeft; over de crucifixen, de heiligenbeelden onder de glazen stolpen en over de armetierige bedstee.…

het klaverblad hij kleeft aan het asfalt in de lange, egale bocht mijn kont in een kuipzetel van kalfsleer de gestroomlijnde neus een sliert van linden in het getinte glas wekken grote bolle ogen er zit een slang onder de motorkap die olie sproeit in de ronde kamer waar de zuigarm de as aanzwengelt de uitlaat puft wat roet onder de stolp…

Heiligenbeelden onder glanzende glazen stolpen sierden de kast en buiten toonden de bomen een vroege herfst die ik eveneens betreurde omdat de zomer, die zo schitterend, maar zonder vervulling was geweest, welhaast ongemerkt was gepasseerd en mij ouder had gemaakt; ouder en anders dan ik ooit had willen zijn......…

Dokter Nolan had me botweg gezegd dat een hoop mensen me omzichtig zouden benaderen, of zelfs zouden mijden als een melaatse met een waarschuwingsbel. Mijn moeders gezicht kwam me voor de geest, een bleke, verwijtende maan, bij haar laatste en eerste bezoek aan de inrichting sinds mijn twintigste verjaardag. Een dochter in een inrichting! Dat had ik…

Juffrouw Huey begon te praten op een zachte, geruststellende toon, terwijl ze de substantie op mijn slapen uitsmeerde en de elektrische knopjes aan weerszijden van mijn hoofd aanbracht. 'Er overkomt je heus niets, je voelt er niets van, neem dit in je mond en bijt...' En ze legde iets op mijn tong en in paniek beet ik toe, en duisternis vaagde me…

Ik begreep niet hoe dokter Nolan kon weten dat je in slaap viel tijdens de shockbehandeling als zij zelf nooit een shockbehandeling had gehad. Hoe wist ze dat zo iemand er niet alleen maar uitzag alsof hij sliep, terwijl hij ondertussen, van binnen, de blauwe bliksems en het gegier voelde?…

De avond reikt nu al naar de sluimer, de paarse en roze tinten in een stolp gevangen. Zelfs lucht smaakt naar beklemming. Jouw parfum drijft nog in de keuken. Jij ging zonder voortekens Vergeefs zocht ik een vingerafdruk, verzamelde jouw haarlokken in de badkuip. Ik vond geen porseleinen scherven, bewijzen van mijn trilwoede.…

Wolken hangen nog wat slordig onder een stolp. Straks schuiven we aan. Ik hoor een meisje popelen achter de handpalm. Ik zie haar 'vlam' geeuwen, vlottende drankwalm. We strelen het kanten tafelkleed, schermen met het zilverbestek.…

En dichtbij is het petieterige, armetierige wevershuisje waar heiligenbeelden onder stolpen staan en een groot weefgetouw de halve ruimte in beslag neemt; oord van de uiterste versterving en van de kennelijk uiterste, maar wellicht religieus geïnspireerde zelfkwelling waartoe de welhaast heilige Petrus Donders zich geroepen voelde....…

Ze was zijn lievelingstante en als jongen koesterde hij zich in haar zorg en aandacht en voelde hij zich beschermd alsof over zijn kleine, poëtische wereld een stolp was gezet die de kinderlijke tafereeltjes van zijn jeugd overhuifde en er een zachte lieflijkheid aan verleende die zozeer in tegenstelling stond tot toekomstige gebeurtenissen die de flagrante…

Hij voelde zich beschermd alsof over zijn kleine, poëtische wereld een stolp was gezet die de kinderlijke tafereeltjes van zijn jeugd overhuifde. En daar een zachte lieflijkheid aan verleende die in tegenstelling stond tot toekomstige gebeurtenissen.…

De azuren stolp spat open. Donder rolt traag over geladen wolken. Opeengepropte flitsende dampen. Het licht vergrijst en wijkt voor een zwakkere gedaante…de waakvlam Een goddelijke adem wurgt en snoert de longen dicht. Beesten haasten zich of graven vluchtgangen of fladderen schichtig op.…