Alle inzendingen over Toni Anna Wolff

(voor Toni Anna Wolff (1888 - 1953)) Je bent geboren op 18 september 1888 in Zürich. Je was de oudste van drie dochters. Je was dol op filosofie, mythologie en astrologie, maar jouw vader verbood jou om een universitaire studie te doen, omdat dat volgens hem niet bij jouw klasse paste.…

Jouw vriend Robert Edmond Jones, een decorontwerper, was bij Carl Gustav Jung en Toni Anna Wolff in behandeling geweest en hij adviseerde jou om naar Zürich te gaan en bij Jung in behandeling te gaan. Dat deed je, want je wilde graag van jouw neurotische klachten verlost worden. Vanaf 1928 werkte je in Zürich voor Carl Jung.…

Het genot bestaat niet in de ontdekking van de waarheid maar in het zoeken ernaar.…

De jongen zat, op aanwijzing van Toni, meestal op een houten krat bij de ingang en zomede op een veilige afstand.…

Toni zwoegde door totdat de zweetdruppels weer aan zijn baard hingen en dat stimuleerde blijkbaar weer de trager wordende grijze massa in mijn hoofd. “Komt er nog wat van, Bua; is alles naar wens?” . . . – “Dank je, Toni, voor jouw opwarmende stimulans.…

Je huisgenoot Toni Müller erfde alle schilderijen en studies, die je nog had. Jeanna overleed op 27 mei 1926 in München. Zij werd 85 jaar. In 1941 verkocht Toni alles op een veiling en hij stichtte in jouw naam een subsidie voor behoeftige, jonge kunstenaressen.…

Anna haalt haar schouders op. Verlaat het café. Haar koffie staat nog onaangeroerd op de bar. ´Wat is er met jou aan de hand?´ Petra is naast haar moeder op de bank gaan zitten. Anna reageert niet. Ze slaapt. Om haar mond verschijnt een vage glimlach.…

Een journalist vroeg aan Bush even snel om hem eens flink en goed te tergen de namen van drie van de zeven dwergen George riep meteen: “Osama, Toni en Fidel” “En van de Washington Post, hoe heet die vent?”…

Wat ik niet verwachtte Niet wilde Niet kon En niet voelde Gebeurde toch Elke keer als ik voor me kijk Spoelt die golf mijn gedachten weer weg En kan ik voor de duizendste keer maar niet geloven Dat jij hier zo voor me staat…

De traan op jouw wang Mijn bange blik Het moment van herkenning Een seconde Even voelt het goed Zoals het zou moeten zijn Dan loop jij door En weet ik weer mijn plaats…

Leer mijn vlindervleugels dansen op de melodie van jouw gedachten die mij leiden zonder woorden als een paso-doble van de geest. Dans om mij heen met gesloten ogen en bespeel het verlangen van mijn lerende vleugels, onze ziel zo verbonden zoals zij nimmer verbonden is geweest.…

Zij deed een schreeuw in mij groeien: De nooit gehoorde vissersschreeuw van het eenzame dier, dat door haar eigen zee wordt overweldigd. zij wast als de vloed en ruist met donkere vlerken dreigend als de branding. En sist verderfelijk als schuim.…

Toni had ruzie met Mesens en tijdens een lezing in 1944 gooiden Mesens en zijn volgelingen met voorwerpen en moesten Toni en jij achter een piano schuilen. Toni verstootte zijn voormalige bondgenoot Maddox en hij beschuldigde André Breton van obscurantisme. Later herstelde hij zijn vriendschap met Maddox.…

had ik dit land verlaten als ik van haar bestaan geweten had het gaat per uur nu harder jij wat is dat toch ik zoek een mens van mens gemaakt die mij de bodem uit de hel laat schreeuwen en die dan nog ja dan nog naast me ligt en als mond van tederhout zou ik wijken voor je woorden zou ik ? misschien is ja het mooiste woord…

niets is me liever dan eenvoudig mooi het bloemblauw vers gescand natuurlijk in het licht een meisje drinkt in stilte woorden denkt hem goddelijk lief en ik ik kan in stilte niet meer denken ik kan het denk ik niet…

wat kraakte de loopplank en prachtig de schepen ze zingen en kreunen ze zeggen het weer aan jonge geliefden die likken als honden zij lusten er pap van wat willen zij meer aan slammers poëten die schrijven op armen over billen en borsten over tepels en teer aan ouden van dagen die zochten niet vonden de dood onder ogen en pijn van…

hier bouwen we een nieuwe stad van krijt voor verjaagden uit de wanhoop op de resten bouwen we blauwe bomen en ook witte als volledigheid al iets is is volledigheid misschien het bier dat we samen dronken onder deze blauwe boom waar ik lijnen zag waarbinnen ik je dacht te weten wonderkind steeds witter er hoeven geen mensen bij Pom Wolff…

Het waren de recensies mét foto’s uit de diverse dagbladen van de regio met koppen als: "Toni laat inwoners weer fluiten" of: "De Vogeltjesman (Der Vogelhändler, met een knipoog naar Carl Zeller’s gelijknamige operette) is weer in de stad".…

Verder Wolff en Deken, wat van Bilderdijk en van Da Costa, de Camera Obscura, iets van Potgieter en vrij veel van Huet, iets van Kloos en van Van Deyssel en wat meer van Verwey, H.Roland Holst en Leopold, en de Vlaamse lyrici Gezelle en Van den Woestijne en verder Couperus.…

de ballen in jouw boom wil ik zijn van die rode glanzende of de poedersuiker op jouw oliebollen klef en zoet maar het liefst ben ik de belletjes in de champagne waarmee je klinkt op een goed nieuw jaar en dat je dan even aan me denkt als ik over je tong dans…

denken is eenzaam want op het moment dat je mijn gedachten leest zijn ze alweer veranderd helemaal voor jou alleen…

De zee ongrijpbaar in beweging eb en vloed in kleur blauw en groen maar in een cyclisch ritme beroert maanlicht de golven…

wind waait boom zwaait ramen, deuren klepperen en laten wat wind binnen komen in mijn kamer herfst in de winter…

Nee, ik heb geen trek mijn buik zit vol met liefde maar jij begrijpt dat niet. Je vraagt me of ik ziek ben als ik lachend beneden kom en in plaats van mopper vrolijk praat bij het ontbijt. Maar zeg eens eerlijk vroeg jouw moeder zich vroeger niet hetzelfde af? Zij snapte het vast ook niet wist zich ook met jou geen raad Noemde het…

Mijn huid fluistert dezelfde woorden die jouw lippen spreken als het verlangen uit haar schaduw treedt en teder de liefde aan zich bindt.…

Het licht van de nacht beschijnt alles wat ik zoek maar reeds lang bezit.…

Zomers fietst zij blij met rare capriolen... Daar is hij, de zon!…

Wachten doe ik terwijl de tijd haar schaduwen achterlaat en jij nergens meer bent waar schaduw en licht elkaar raken. Wachten doe ik, tot ook de schaduw in de avond is verdwenen en het donker mij lachend in haar greep houdt. Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond verjaagt en ik niet anders meer kan dan niet meer…

hartverscheurende pijn, het zit diep in mijn bloed, duizend vragen in mijn hoofd, ik weet niet wat ik er mee moet. een gevecht tussen hart en geweten, ik kan geen antwoord krijgen, op de vragen aan mezelf, over alles blijf ik maar zwijgen, ik wil de waarheid niet weten, het kan niet waar zijn, ik moet het vergeten. waarom doe ik de dingen…

Wachten doe ik terwijl de tijd haar schaduwen achterlaat en jij nergens meer bent waar schaduw en licht elkaar raken. Wachten doe ik, tot ook de schaduw in de avond is verdwenen en het donker mij lachend in haar greep houdt. Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond verjaagt en ik niet anders meer kan dan niet meer…