Alle inzendingen over Verdri

Heugenis van beter dagen scherpt de angel van het leed.…

de lente ademt de winden drijfveer van haar vruchtbaarheid over mij en haar vogelen stembanden zingen blij in onze grijpende oren neer en de zon lacht een opening in zijn wenende en grommende gordijnen ook de paddestoelen verdwijnen in de humuslaag van hun begin de geldgeile mensenklauwen grijpen alles van zand tot kraaien nog…

eerst viel hij me niet op een lange gestalte gebogen naast de grijze container toen ik dichterbij kwam was er een teken van herkenning even glommen de ogen daarna kreeg zijn blik iets triests onbeweeglijk en nietsziend keek hij in een eindeloze verte achter op zijn jas een briefje: van hogerhand bij grof vuil gezet niet aanraken a.u.b…

Spanningen en wanhoop in mijn lijf en geen enkele uitweg kunnen vinden zodat ik steeds verder in ’t diepe drijf en duisternis mij tracht te verslinden Spanningen en verdriet in elke spier en verkramt mijn levensdagen leiden alsmaar maar in mij de gruwelijke pijn en die vreselijke drang mij te snijden Spanningen en ontreddering in mij…

Terugkerend van de Rabobank, waar twee elegante, joyeuze jonge jongens met weemoedige bruine, respectievelijk grijze ogen en gekleed in geruit colbert en pantalon, zoals past bij die zaak, me hadden geholpen met mijn bankzaken en voortwandelend in de smorende, de zenuwen verlammende hitte, trof ik aan de kant van de weg, op een vensterbank, een zielige…

dwalend in mijn donkerste nacht als stille dood streelden je vingers zacht mijn leven tot wanhoop handen, gewrongen in eenzaamheid vaderloos al wat me restte haat en verwijt uit moeders schoot ik nood je vader aan mijn haard vlammen laaien hoog zo lang voor jou wat hout bewaard mijn ogen nimmer droog…

Ver weg hier vandaan waar iedereen gelukkig is daar ben jij heengegaan mij achterlatend in de duisternis het verdriet zal altijd blijven woorden worden klein en zacht zo zal ik zwijgen met mooie herinneringen in mijn hart…

Gezichten in het zand Handen verkrampen De kou is tastbaar als smeltend ijs Bloed stroomt op het strand De wonden prikken door het zoute water maar er is alleen de pijn Niet bewust van eigen kreten of van snikken Langzaam glijden ze mee met de woeste golven die met lichamen dollen en verdwijnen in de diepte voor een eeuwig graf…

Wat is er moeilijker dan opstaan met een dubbele strijd gevoelens voor twee mensen je wilt ze beiden niet kwijt de een is houden van op de ander ben je verliefd maar t voelt zo goed aan doet liever niemand verdriet wat zijn de woorden waar ik mijn troost in kan vinden waar is mijn steun die mij laat weten aan wie ik mij zal binden…

Bij het ochtendgloren Scheen de maan nog vaag Sneden scherpe klanken Door menig ziel en maag Bij het ochtendgloren De wolken purperrood Veroorzaakten harde knallen Paniek, verderf en dood Bij het ochtendgloren Hoorde ik een vogel zingen…

Tranen die in het donker vloeien woord dat moeizaam overkomt leed van mens die jong of oud is hartelijkheid die stil verstomt. Iets dat zegt ik weet het gewis dat alles van waarde weerloos is Handen die je vast kunt houden liefde die verwarmt, gedijt vogels zoekend naar wat voedsel vrede in een harde tijd. Iets dat zegt ik weet het gewis…

Casper, gekke Casper je hebt ons allemaal gefopt, Je was er wel, je was er niet, als een echt spookje door mijn leven gehopt. Je was niet gek, je was niet dom, eigenlijk wil ik samen met jou "het hoekie om" Dag Casper, 'k zie je nog wel, als je nog eens komt "spoken".........…

je hebt hardhandig stenen verbrijzeld ons pad weer geëffend beseffend dat we anders niet door konden gaan we gingen voor maan de zon en plukten de sterren die voor ons schenen van verre stenen blokkeerden de weg je hebt het gezegd zij kenden gevoel hielden gedachten gegijzeld we waren vertwijfeld jij bereikte ons doel…

karpers zoenen aan de vijverpond traag bevaren gouden schubben met open mond de cirkels rond tot malse regen kringen maakt van rimpels die weg deinen een houten bank staat eenzaam leeg als 't paartje is verdronken of schuilt het onder bladerdak al weer met open monden tot mijn bomen kruinen buigen en stille regen mijn verdriet…

je dacht dat dood hout was gevallen twijgt in soepel samenzijn die buigzaamheid is niet bevallen jij wortelde een nieuwe lente zomert al seizoenen lang jouw loten hebben zich vermeerderd gaan hun volwassen gang hij wette bijl en snoeide eindelijk de helft van zijn leven helaas wat over bleef was ook aan anderen niet weg te geven…

‘Als ik nou een steentje naar hem had gegooid, mam, was hij misschien nog op tijd weggevlogen!?’ Bedremmeld staart hij naar de rode plek op de rails aan de overkant van het perron. Net was dat nog een vogeltje. Even daarvoor zagen we het beestje tegen de glaswand vliegen. Versuft viel het neer. Toch verzamelde het weer moed, fladderde weg en streek…

Ze stond op dat grote plein, helemaal alleen. Stokstijf...onbewogen, alleen haar lipjes bleken niet van steen. Ik zag haar kleine mondje bibberen, van verdriet...of van kou?! Ik vroeg me af of ze het aan mij vertellen zou. Ik stapte op haar af en vroeg naar haar roerloze lichaam. Nu was zelfs dat kleine mondje van steen De stilte zo…

Schuil je leven maar dicht bij mij Laat je woorden maar de vrijheid Dit is niet het leven wat je bedoelde Huil je leven maar dicht bij mij Tranen die je nooit liet zien Schuil je leven maar dicht bij mij Geef je verleden de tijd om te helen Dit is niet het leven wat mocht ontluiken Huil je tranen in een rivier van vergetelheid Laat je gaan…

dromen werden droom een stille wens naar morgen waar maanlicht gebroken weerkaatst in jouw tranen belooft mij een ster het oneindige verlangen ontvouwt ze haar vleugels in heldere gloed waar wij samen verglijden in engelendromen en huilende sterren in stilte vergaan…

fluisterende dromen het einde verwacht leg een wens in jouw tranen gehuild door de nacht laat de wereld horen dat een liefde zo zacht jouw verborgen verdriet omklemt in haar hart en zacht wil omsluiten tot de schaduw breekt waar jouw dromengefluister de stilte verwacht…

Ik kan je maar niet vinden Jij die mij zal gaan beminnen En werkelijk volmaakt zal zijn Ik wil je nog altijd winnen Waar ben je toch verdwenen Vrouw van passie, lief luchtledig Hoe langer niet, hoe meer te wenen Met verlangen, recht evenredig En ik mis je meer dan ooit Meer dan ik ooit zeggen kan Jij bent de vrouw van al mijn dromen Jij…

zijn weg versperd door tegenslag alleen een mist in zijn gezicht nog nazwaaiend met de witte vlag en zijn ogen op de toekomst gericht was alles opeens verdwenen als de lucht in een ballon die, wanneer men erin prikt niet snel genoeg ontsnappen kon grote katers in zijn denken door een bom van ongeluk hij viel neer in het verleden maar…

vertel me wat van jouw stilte schreeuwt ze nog steeds zo mooi oorverdovend klimt ze nog steeds naar de hoogste nok ik verneem geen kraak meer de trap heb ik afgebroken blijf voor dit moment met stilte naast mij opgesloten zitten ledigheid is helend zonder meer minnaar van mijn zinnen wind kan fluitend niet langer bekoren ik schreeuw…

Je ogen zijn geopend het einde komt in zicht je weet dat je gaat verliezen toch heb je je altijd op winnen gericht Je hebt ervoor gevochten je hebt er alles aan gedaan maar niemand kon je redden je moet de hoop nu laten gaan Tranen in m'n ogen tranen van de pijn die pijn die ik zal voelen wanneer jij er niet zal zijn het einde is…

Ik geef mijn dromen mee Aan het grofvuil Beloof mezelf de belofte Dat ik nooit meer om je huil Begraaf mijn hoop en verlangens Diep onder de grond Laat ze daar, wortelschietend Met alles wat ons ooit bond Ik laat mijn liefde doven Heb me er zo hevig aan gebrand Laat me niet meer misleiden Eindelijk wint mijn verstand Mijn herinneringen…

dartelheid in speelse ogen intens verdriet keert langzaam om even die lach op tranen veroverd duister gevoel dat wijken wil vraagt een kind niet langer dromen in momenten vrij van pijn fluistert stil wat het zelf wil horen vandaag eens vrij te zijn…

Ik kijk over zee, met wijde armen, laat ik mijn gevoelens, met de zachte melodie van de wind meevaren. De duinen, maken een zacht ritselend geluid, harmonieus, waaiende stemmen, met de golven mee, naar verlangende gevoelens, ver over zee. Ik sterk mijn armen, een wals, in het zwakke zonlicht, laat mijn gevoelens gaan, met het gezang…

't Wordt al sterre dat men ziet in dat hoog en blauw verschiet daar, blijde sterren, anders niet, in dat hoog en blauw verschiet. 't Wordt hier altijd al verdriet, van dat oud en zwart verdriet daar, 't wordt hier altijd anders niet als dat oud en zwart verdriet. Laat mij, laat mij, in 't verdriet, vliegen naar dat hoog verschiet daar,…

hoor het verlangen in je het gemis erbij ik pak het stil voor je in…

Jij hebt vandaag mijn tranen gekleurd Klanken in mijn hart laten zingen Mij blij gemaakt met een beetje jij Kon mijn emoties nauwelijks bedwingen Jij was het beste wat mij ooit overkwam Al was je daarvan misschien niet bewust Had duizenden doden voor je willen sterven Maar toen was jouw liefde al uitgeblust Wat over blijft is een gevoel…