Alle inzendingen over Wilde vijg

Ze leerde haar vrouwelijkheid totaal te beminnen en te laten beminnen, ze ging erg ver in haar seksuele ontdekkingsreizen, maar ze bleef haar ziel trouw en vooral haar wilde vijg.…

Wie is er met mij getrouwd en van me gescheiden enkel en alleen omwille van zijn misplaatste eergevoel en zijn erfenisaffaires? Wie heeft me na elke verloren oorlog in elkaar geslagen? Wie heeft me verkracht? Wie heeft mij vermoord? Wie anders dan ik, de Arabier, heeft meer dan haar bekomst van een islam die door jou zo vervormd en vervalst is? Wie…

Opeens voelde ik hoe ze met haar hand mijn schaamlippen uit elkaar deed en een vinger naar binnen stak. Ik gilde niet. Het was een kort en pijnlijk onderzoek, en de herinnering eraan brandde zich in me vast als een kogel die me midden in mijn voorhoofd had getroffen. Ik vroeg me destijds alleen af of ze wel haar handen had gewassen voordat ze me zomaar…

Ik vluchtte meer dan eens terug naar huis, maar mijn moeder wees me na een week zonder pardon de deur: 'Jij hoort hier niet meer. Je hebt zelf een huis en een man. Schik je in je lot, dat doen we allemaal.' Hoezo 'dat doen we allemaal'? Was zij soms ook door mijn vader verkracht, tegen haar wil genomen door iemand in wie ze geen zin had? O, tante…

Het waren tweelingzusjes, en van een verblindende schoonheid. Hun vormen kwamen goed uit door het strakzittende ondergoed dat ze droegen; het was van ragfijn kant, wit als albast. De tepels van hun geweldig grote, zware borsten waren roze en weelderig, als de korrels van een granaatappel. Hun ogen onder de halvemaanvormige wenkbrauwbogen waren van een…

Wat ik toen tussen die rietstengels zag deed me happen naar adem: daar, languit in het gras, lagen een stuk of twaalf jongens, neefjes van ons en speelkameraadjes, allemaal met hun hand op- en neergaand ter hoogte van het kruis van hun buurman, allemaal hijgend en met hun ogen dicht.…

je rijpt tussen bladeren van leer de witte nerven die ik streel je schuilt achter wijde lobben de schort van jouw schaamte aan knoestige takken hang je als een peer van violet die nog drogen moeten barsten tussen de tanden als ik jou pluk klapt de zondeval dicht recht in mijn verhit gezicht zoiets noem ik geluk…

Zo staat een rij knotwilgen in de wei die samen met de wilde gele lissen elk jaar een beeldig plaatje vormen. Ook mijn huisgenoten heb ik Keltisch ‘boom-verwantschappelijk’ doorgelicht. Voor esdoorn en notelaar zullen we nog een plaatsje moeten zoeken. En populier…, die hebben we genoeg staan voor de ganse buurt.…

Het binnenoor doet me stil neigen Richting de grond onder de voet Die in m'n mond was blijven steken Zodat ik eventjes zou zwijgen Waarna ik weer wat lucht kon krijgen En fluisteren wat ik nog zeggen moet Met een lief woordje dat precies voldoet Aan wat we dagelijks bespreken In de verhalen die ooit dromen leken Over bestemming van de vijgen…

reik mij je hand in niemandsland wordt niet gelogen we zijn gevlogen naar dit gele strand en daar pardoes geland ik lach vijgen uit de boom en droom jouw liefdeslied je glijdt iets onderuit zon bruint witte deeltjes huid vogels klinken goddelijk luid golven murmelen zacht hun koren tot zwijgen wij geven elkaar wat we…

Dan kwamen de langwerpige groene courgettes te voorschijn, de peren die ze 'nonnendijen' noemden, de trossen Saint-Jeannetdruiven, de vroege vijgen, de chayotes met hun harde harige bast, de artisjokken met hun paarsgrijze stekels, de kolven van de suikermaïs of sweet corn, die je kunt koken en afkluiven, aardappels, tomaten, grote flessen melk en…

Palmen wuiven er in de wind en ver op zee deinen de vissers met de blauwte mee Dit is de parel van Ligurië wij gaan de trappen naar beneden om inkopen te doen: olijven, vijgen, ansjovis en wijn, die hier bijna voor niets te krijgen is, we wandelen zeewaarts onder sinaasappelbomen zwemmen, zonnen en weer omhoog gekomen zien wij het speelgoedtreintje…

Ze hingen wat rond bij een bron en leefden van noten en vijgen. In de vorige werelden was er of stront of niets dan hel engelenzang uit zeer strenge engelenstrotten. Er was ooit een wereld waar zwaluwen zwijnen knipten en schoren, voor niets.…

Zij speelt rechter en beklaagde De gevallen maagd met vale kaken Die me haar prikkelsteen gunt Op een lauwe avond waar lid en vijg versmolten. Mijn deugden kerf ik in jouw gelaat dat blaat van milde verwijten.…

Nooit laat de ranke hinde haar waakzaamheid verslappen want je zit zo in de hoek waar de vallen klappen…

die mij in wilde verwarring hebben gebracht.…

Kijk, er waren eens twee beren, van wie niemand vermoedde dat ze hem wel eens smeren konden. Dat rijmt niet, hoewel het aloude kinderversje zulks deed vermoeden, waar hebben we het dan over. We staan erbij, kijken ernaar, hebben niet in de gaten dat deze dieren over meer gaven beschikken dan we hen toestaan. Zijn wij soms bang dat ze hem werkelijk zullen…

Hij raakte verloren in zand en in stormen en leefde van vijgen en water en wormen. De beker die hij als geschenk wilde brengen diende nu om water en vruchtvlees te plengen.…

Zo weinig als men wijn uit netelen kan drukken Zo weinig als de moor* kan bleken zijne huid, Zo weinig als de los* zijn vlekken wissen uit, Zo weinig als men mag* van dorens vijgen plukken, Zo weinig als een steen zich rechten* kan of bukken, Zo weinig als een trom vanzelf slaan geluid, Zo weinig zonder vocht opschieten kan het kruid, Zo weinig…

scheren en geen moment de grond raken rakelings langs de smalle ladder omhoog schieten en weer terug vallen door het vervallen raam Waar onkruid onder de pannen groeit nog authentiek nog niet bedorven Waar insecten oor verdoven duiven koeren op de cour Geraniums de potten kleuren en blauw geverfde emmers bij de waterput Een vijg…

Een drassige delta vormt de kelk In de stroom herken ik de steel Daar bloeit het dorp Drijven vijanden handel In graan, uien, vijgen In de rotswand is de steenbok uitgehouwen Een uitverkoren prooi die briest Resten van vroege jagers verzinken in het slib Blootsvoets klimt de boer in dadelpalmen Langs rafelig touw Haalt hij de oogst binnen…

Dromen die ik nooit vertellen kon, liefde die niet van mij leek te zijn draaien rond in een wilde dans. En het doet pijn, het doet zo’n pijn! Mijn lichaam lijkt open te barsten van gevoelens van haat, genegenheid en wanhoop.…

Ik heb niets aan te geven, behalve mijn genie.…

groeit uitbundig en steekt overal de kop op, wild en ongeremd…

Ik loop op wilde voeten die vol krampen slapen gaan.…

Een rechtgeaarde Parisienne steekt nooit over op het zebrapad als het voetgangerslicht op groen staat. Een echte Parisienne beziet de stroom auto's en werpt zich ertussen in het volle besef van het risico dat ze neemt. Sterven voor de etalage van Paule Ka. Hemelse verrukking.…

Ik wilde dat ergens iemand op mij wachtte... dat is toch niet te veel gevraagd.…

Ik sta in wilde schoonheid. Sasja Janssen is geboren in 1968, ik weet niet waar. Momenteel woont en werkt ze in Amsterdam, ze is getrouwd en ze hebben samen een zoon. Ze studeerde Nederlandse taal- en letterkunde aan de universiteit van Amsterdam.…

Daar hangen aan de twille twijgen de snakkers van de volle vijgen. In 't kneppelhout is 't een festijn, daar waar de kneuters zijn. En vraagt gij mij: wilt gij de knotters niet scheren van de donze dotters? Krijgt gij geen glut van deze brut? Dan zeg ik: neen, want hóe ik snapper, dáár zijn de tritsen altijd knapper.…

één voor één breng ik de rozen, ik kus ze wakker uit hun droom alsof ik nooit heb liefgehad één voor één draag ik de blaadjes, ik strooi ze stamelend over jouw naam alsof ik nooit gefluisterd heb één voor één bewaar ik hun geur, ik droog ze ademloos in de wind alsof ik nooit gestreeld heb één voor één kleur ik mijn tranen rood…