Alle inzendingen over Wrakhout

Zo kent ieder leven groter leed en alle pijn kan zich verzachten mits op tijd gedeeld Wrakhout deinend op het water dat éénmaal gestrand voorgoed een eiland wordt uit wind en zand…

Wrakhout transformeren? De weerbarstigheden van het stijlvol of stijlloos op afstand houden. Die priester een rottrap verkopen! De roet doorbreken, chargeren en als trotse ridder terugsnellen naar de vooralsnog onneembare vesting, fort Knox.…

"de Ziel van Wrakhout" http://www.mijnbestseller.nl/shop/index.php/catalogsearch/result/?q=de+ziel+van+wrakhout…

De oude scheepsbel blijft aan drijvend masthout ongeklonken Nu onze liefde is verdronken bijten de zoute golven in mijn ziel Oh, noodlottig lot waar het ten deel aan viel Het wordt stil, terwijl ‘t wrakhout verder drijft…

Alleen ter info! Beschrijving In dit werkje heeft ‘Ivan Grud’ de revue van zijn leven in een ‘Ivan’ eigen visie, weergegeven. Onderwerpen als: de hedendaagse sociale problematiek, doch ook die uit het verleden, die hij veelal gekoppeld heeft aan zijn eigen ervaringen. Hij stormt langs de paden van ‘zijn’ tijd in een ongekend, doch boeiend tempo…

Elke sage En legende Ieder sprookje Elk verhaal Gaat uiteindelijk over liefde En het menselijk te kort Vroeger is nu een vreemde ster Een vreemd vijandig land Met vreemde harde mensen Harde stemmen Harde hand En de schatten uit mijn kindertijd Als wrakhout op 't strand…

Tussen strandpaal twee en zeven lagen omringd door mijmeringen, wrakhout en wier, de restanten van een zomerzot getij. Aan de hals van glas, gebarsten en door zoute dampen nog omfloerst en aangetast, een stuk papier, een vaag verbleekte konde. De boodschap sloeg me van mijn ankers: Woont er.... Woont er in jou nog iets dat liefde heet?…

kind voorbij de vloedlijn ingegraven, wacht de storm loop van golven bij wind stil weer, hijzelf betrekt geen stelling, hij foerageert tussen duin en schuimrand zeevlam verteert helmgras verkilt hem. hij blindganger, hoort de vloed. hij keert en keert, rent. voor zijn voet blijft wat van het strand rest: verkoold wrakhout, zuigend aszand…

Water dragen steeds en meer, aan branding breekt de zee door dam, het tij neemt keer en ook het wrakhout mee. Golven hard, geweld uiteen gespat in scherp, de snee snijdt dieper dan geween door laatste barenswee.…

Ik rijg prachtig dit alles vol zin aan Mekaar, nagelaten als een slangevel Voor de gelukkige vinders van zeldzaam Wrakhout. Of een handgranaat. Ik denk ook wel eens dat het anders is, Maar dat hoef ik niet te schrijven. Mijn potlood wordt te zacht dan.…

Lopend over de naad waar schim en kille siddering samenkomen krijsen de zilvermeeuwen langs de kim pikken de echo’s van de dromen terwijl afgebladderde lokeenden en drenkelingen de zee uit worden geduwd en de laatste waarheden tevergeefs beademd worden Mompelend schopt de oude man het wrakhout voor zich uit een lege fles met een verlaten…

ik zie eilanden doelloos drijvend losgeslagen dobberende ikken in eenzaamheid als wrakhout wanhopig op zoek naar het schip dat breuk liep op rotsen van onwetendheid ik zie bruggen soms wankel soms stevig geslagen tussen tijdelijke wij’s als handen hoopvol vasthoudend aan de liefde die grenzen vervagen zal ik zie stormen…

Naar de kelder met dat schip neem geen levenden aan boord strop ze allen aan een koord pin het wrakhout op een klip Gaar me bocht in duizend vaten streng de zwarte vlag in top haak ze averechts en schop elke scheepsmaat in het water Steek de zeilen stop het bollen schiet de naalden van de dekken patroon de schoener, kiel tot spriet…

Het wrakhout sluimert langs de duinenrand. Hoe lang is het geleden dat ik naar Dezelfde wereld keek, hetzelfde zand En zorgeloos hier speelde ieder jaar. De zee schuimt eeuwig eender op het land. Dit blijft door alle jaren heen een baken, Een ankerplaats op een vergeten ree.…

1) Als ik aan wrakhout denk, kan ik het niet laten mij zelf hiermede te vergelijken. Wrakhout, dat heen en weer geslingerd wordt in een onstuimige branding. De markering van een onvoorspelbare, door mij vervuilde kustlijn. Eenmaal aangespoeld zal ik verder rotten in de verzengende hitte van de zon.…

Stroomafwaarts, gedragen door de kracht van bijéén gebonden druppels, dalen we af decorloze oevers waartegen fluisterzacht buigend riet zich richt naar het komend graf Het biezen mandje is gisteren vergaan met een lichaam van wier en wrakhout glijden we de schemering in.…

toch vind ik jou in de verwatering van mijn toekomst in het meer van verlangen overbrug ik de afstand, met het wrakhout van berouw zocht ik jou… deinend in het eeuwige moment van onze herinnering…

moed te beroven op zijn hoed plant hij een pluim, kruipt uit zijn huid waant zich op het grote oosterse schiereiland maar strandt op een nietige vlek in de oceaan hij verkent de moeraskust van Cuba, omringd door koraalrif de inboorling zweeg over de goudader en wekte de koorts op kerstavond brak het vlaggenschip op een zandbank met het wrakhout…

zwakte, mijn kracht, Wat weet U van een volk dat U zo diep veracht, U graait in ons leven, U plundert ons huis, En wat U niet vindt Begeert U het meeste Ons hart krijgt U nooit in Uw macht Vroeger is nu een verre ster een vreemd vijandig land met vreemde harde mensen harde stemmen, harde hand En de schatten van mijn kindertijd als wrakhout…

Soms breekt een vage glimlach door die verdwijnt in een snelle wegkijkende blik over de golven Wij proeven het zilt in de lucht Slijm in neusgaten en keel komt los we kuchen en snuiven en slikken tasten naar onze hals met wanten aan gezicht verborgen in sjaal en capuchon Thuis zijn wij hier, halen diep adem conserveren wrakhout gedachten…

Ik laat door jou "oh stille klotsende wateren" mijn hart meedragen en met een zoute zilte traan schreef ik op wrakhout mijn naam om wiegend op jouw horizon te laveren..... !…

en geween ik rende…Twee kinderen aan de hand De stroming werd voortdurend heviger dan plots is het onvermijdelijke gebeurd ik droeg m’n lieve kinderen nog steviger toch werd de baby uit m’n arm gesleurd Die beide golven hebben mij gebroken daar er geen onschuldiger kind bestond Natuurlijk ben ik mijn schat nagedoken Echter niets dan wrakhout…

Jeneverkelkjes, oude sigarenrook, doorweekte bierviltjes en een tochtvlaag als de deur van het cafe openwaait en een nieuw stuk wrakhout naar binnen spoelt. Stapvoets begeleid door Duke Ellington’s ‘ In a sentimental mood’, lijkt het in zijn werk altijd december. Stilistische hoogstandjes, ook als je ze leest met de haast van nu.…

(voor John Keats (1795 - 1821)) Je bent geboren op 31 oktober 1795 in Londen, Moorgate, als oudste zoon van Thomas en Frances Jennings Keats. Je vader was de stalhouder van de Swan and Hope herberg, waar zich nu een pub herbergt. Je had drie broers: George (1797 - 1841), Thomas (1799 - 1818) en een vroeggestorven broer. Je zus heette Frances Mary…

(voor Lee Alexander McQueen (1969 - 2010)) Je bent geboren op 17 maart 1969 in Lewisham, een wijk in Londen. Je Schotse vader Ronald is een taxi-chauffeur en je moeder Joyce was een lerares in de sociale wetenschappen. Je was de jongste van zes kinderen. Op je zesde wist je al dat je van jongens hield. Op je zestiende verliet je de Rokeby School…

Want wie gelooft er nu bijvoorbeeld in als de heldin van het epos op een fluitje blaast dat de reddingsboten op haar attent moet maken wanneer zij ronddobbert op een stuk wrakhout?…

is het de needrigheid zoals die van mijn ouders weinig vragend levend naar beperkingen blij met wat de Heer hen gaf sprokkelen van wrakhout aangespoeld aan stranden wakkerend soms in fakkels misschien toch de galm de siddering van de schicht door het hart van de enig ware ook in vreemde bedden uiteraard weer alleen gelaten na de schijn…

Ik aanschouw het drijvende wrakhout van de schepen die mij zijn voorgegaan. En onder zijn gegaan in de stormen der gevoelens. Hier ben ik nu. Hier sta ik nu op de brug. Starend naar die oneindige horizon waarachter zoveel ellende en schoonheid verborgen ligt.…

"de Ziel van Wrakhout" http://www.mijnbestseller.nl/shop/index.php/catalogsearch/result/?q=de+ziel+van+wrakhout…

Daar liggen skûtsjes op één oor en klotst wrakhout tegen de kade. Aan de balie van de VVV in Staveren stamelt een zonderling met fletse ogen onverstaanbare taal. Zijn hoge keelklanken sterven in een groezelig baardje. Hij drinkt koffie uit een grote mok, die van ver is meegebracht.…