start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (393)
afscheid (15)
algemeen (81)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (23)
discriminatie (10)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (22)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (9)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (18)
geschiedenis (6)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (10)
humor (109)
huwelijk (3)
idool (9)
individu (9)
internet (19)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (50)
koningshuis (14)
kunst (5)
landschap (2)
lichaam (8)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (108)
mannen (5)
milieu (7)
misdaad (23)
moraal (22)
muziek (22)
natuur (20)
oorlog (9)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (15)
overlijden (9)
partner (3)
pesten (6)
planten (1)
politiek (66)
psychologie (32)
rampen (8)
reizen (12)
religie (24)
school (10)
sinterklaas (8)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (96)
sterkte (4)
taal (28)
tijd (15)
toneel (2)
vakantie (12)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (4)
verkeer (19)
voedsel (19)
vriendschap (6)
vrijheid (11)
vrouwen (21)
welzijn (17)
wereld (7)
werk (13)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

tabblad: columns

< vorige | alles | volgende >

column (nr. 1717):

Vergeet het maar

‘ Op de receptie werd ik voorgesteld aan een dame wier goed gelukte gestalte mijn
‘aangenaam’ iets dubbelzinnigs gaf.’

Zo! En dan moet het stukje nog beginnen.
‘Vergeet het maar’, heet de bundel van Simon Carmiggelt die ik hier heb liggen.
Perfect voor deze donkere dagen.
De jaren ‘60. Carmiggelt leest aan het eind van de VARA tv avond een van zijn
Kronkels. Vaak over ontmoetingen met slordige figuren op locaties waar
koning alcohol een hoofdrol speelt. Jeneverkelkjes, oude sigarenrook,
doorweekte bierviltjes en een tochtvlaag als de deur van het cafe openwaait en een
nieuw stuk wrakhout naar binnen spoelt.
Stapvoets begeleid door Duke Ellington’s ‘ In a sentimental mood’, lijkt het in zijn
werk altijd december. Stilistische hoogstandjes, ook als je ze leest met de haast
van nu. Ragfijne tekeningen van menselijk leed en onvermogen.
Ik lees de stukjes met in mijn hoofd de stem van de schrijver die sleept en schuurt
langs tochtige straathoeken en druipende lantaarnpalen.
Onderweg naar een eenzaam huis of een lekkend huwelijk.

Dat laatste overkwam ook hem. Met helden loopt het altijd anders af dan je zou
willen. Dat vergeet ik maar.

Schrijver: Trawant, 25-12-2018


Deze inzending is 51 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)