Alle inzendingen over breuklijn

Dat deze er zullen komen, mogelijk zelfs op de breuklijn bij Istanbul (20 miljoen inwoners), lijkt een zekerheid.…

Het zijn de striemen in haar onderhuid die zich verdiepen doorzichtig rood een breuklijn laten voelen Dat zij lelijk is met ook een sinaasappelhuid dat jij haar kent zelfs haar naakte vel haar binnenkant puur natuur met jouw ogen proevende mond Het is allemaal van mij al is het maar geleend Zij is het die mij breekbaar teder maakt…

Meestal liggen zijn handen vastgespijkerd aan de drempel waar hij thuis is trekt en scheurt het soms voor kort dan denkt hij aan afgeleide zaken hoe de bliksem langzaam insloeg er ramen dicht vriezen als helemaal de natuur om verlies niet treurt slaap kan het vallen verzinnen als troost of het dagelijkse breuklijnen markeren de grens…

Meestal liggen zijn handen vastgespijkerd aan de drempel waar hij thuis is trekt en scheurt het soms voor kort dan denkt hij aan afgeleide zaken hoe de bliksem langzaam insloeg er ramen dicht vriezen als helemaal de natuur om verlies niet treurt slaap kan het vallen verzinnen als troost of het dagelijkse breuklijnen markeren de grens…

De eerste breuklijnen worden zichtbaar en – de waarheid biedt niet altijd troost – overmorgen is verpakt in een vage belofte het leven is schaken in de schaduw waar het strijkend restlicht wordt geliefkoosd in uren van glas haastig afgestofte herinneringen herleven traag maar intens vluchten kleuren in warm zwart het sterven naast…

Van steenkoollaag tot laag, langs schommelende kabels van het bijna niet meer weten, klim je langzaam door de jarenlange schacht die van de oorsprong naar het hoegenaamde einde leidt, uit ingestorte tunnels en kanalen, langs de breuklijn van het allerlaatste licht omhoog, bereikt ineengevouwen als een kreeft uiteindelijk de rand van het verlaten…

ik draag nevel op vleugels zo vlieg ik door je heen kleur het heden in tot aan de horizon met het blauw dat jij creëert op de breuklijn van mijn ogen wis jij het verleden en met sterrengefluister spiegel je mijn wimpers naar het open zuiden waar het spelen met wolken en kralen in de wind mijn gesloten lippen verbazen om het kind dat…

in zo'n vaag gegeven kan een hart niet kloppen help mij help mij worden tot een beeld geef mij kleur en dichting opdat ik één en onverdeeld een weinig respect gewin want in een vaag gegeven kan geen hart lang kloppen dan gooi ik mijn complexen weg op de breuklijn van mijn denken wijl ik mijn schaduw rond mij leg en mij mijn kleur…

geboortegolven baren schrik op z`n hoogst in de Oost kies maar vulkaanuitbarsting, oorlog epidemie wat rijmt om snel en doeltreffend vraag en aanbod te egaliseren vooruit op de breuklijn dan in zee met een tsunami een warme ijssmaak likeurtje uit de frigidaire nee het is jouw schuld niet een nawee van een kerstidee hou het op het platte…

De golf is onstuitbaar verwekt, een breuklijn snijdt het middelpunt. Suist er een ster door de dampkring? Rommelt de vulkaan in de Stille Oceaan? De ijsberg kalft af onder een broeikas. Een scherf van tien ton voegt zich bij zee. De bodem, de kustlijn schuift drie voetbalvelden verder. Steengruis duikt in het grote blauw.…

We staan op de breuklijn van verleden en toekomst, van micro- en macrokosmos. Nee, eigenlijk stáán we niet, maar we bewegen. We bewegen met de tijdstroom mee van moment tot moment, van dag tot dag, van jaar tot jaar. Wat geweest is, is er niet meer en wat komt, is er nog niet.…

Dat we in onze geschiedenis op een breuklijn terecht gekomen zijn. Dat onze zelfgenoegzaamheid tot het verleden gaat behoren, dat we met een constante instroom van potentieel nieuwe Nederlanders zullen moeten leven, waarvoor we plaats zullen moeten maken. Dat daar geen ‘Piemel -of de fik erin’ tegen bestand is.…

En daar sta je dan, als exponent van de mensheid, op de breuklijn van verleden en toekomst, van micro- en macrokosmos. Nee, eigenlijk sta je niet, maar je beweegt. Je beweegt met de tijdstroom mee van jaar tot jaar, van dag tot dag, van moment tot moment. Wat geweest is, is er niet meer en wat komt, is er nog niet.…

Zo blijkt dat uit de diepste breuklijnen van het verleden een toekomst kan oplichten die niet langer door duisternis wordt bepaald. Zo leert de mens dat zelfs de diepste nacht slechts wacht op het moment dat het licht besluit om zichzelf te herinneren…

Henk nu veertig jaar ouder geworden memoreert nog dagelijks over de zware ogen van Sint waarop nogal wat gespannen oogspieren van hem achter zaten waar de scheuren en breuklijnen van zijn kinderziel in die dagen waren.Eng he zei hij dan tegen zijn vrienden. Ja heel eng.…

Een mens leeft op de breuklijn van de tijd: tussen een onvoorstelbaar korte en een even onvoorstelbaar lange tijd, tussen atoom en melkwegstelsel, tussen een verleden waarvan we ons geen begin en een toekomst waarvan we ons geen einde kunnen voorstellen. Vandaar dat ik er moeite mee heb mij bij het woord “God” iets persoonlijks voor te stellen.…

tv tot halve godheden met blauw bloed de hemel in worden geprezen) en zo nog een paar sprookjes van Grimmigheid en Andersom. 10 het wereldwiel: Maar als dat alles wat 'ze' ons als een Fataal Morgaans Spiegelbeeld voorhouden niet waar is, en als die hele van intellectuele inteelt doortrokken culturele wereldstaat staat te wankelen op de breuklijn…

Daardoor worden spanningen vaker verdeeld over meerdere politieke kanalen in plaats van geconcentreerd in één allesbepalende breuklijn. De Nederlandse democratie laat zich daarom misschien het best vergelijken met een delta: vertakt, kwetsbaar en voortdurend in beweging, maar tegelijk opmerkelijk veerkrachtig.…

Langzaam begon de wereld opnieuw uiteen te vallen langs de breuklijnen van rivaliserende belangen. Niet omdat mensen de lessen van de geschiedenis niet kenden, maar omdat zij meenden dat die lessen vooral voor anderen golden. Staten begonnen elkaar opnieuw door de bril van wantrouwen te bekijken.…

Een mens leeft op de breuklijn van de tijd: tussen een onvoorstelbaar korte en een even onvoorstelbaar lange tijd, tussen atoom en melkwegstelsel, tussen een verleden waarvan we ons geen begin en een toekomst waarvan we ons geen einde kunnen voorstellen. Vandaar dat ik er moeite mee heb mij bij het woord “God” iets persoonlijks voor te stellen.…

Deze stad lag niet op een breuklijn. Deze stad was veiliger dan veilig kan zijn. Deze stad was de kus van God. De aarde bulderde van het lachen. Ze had haar werk gedaan, gewonnen van het menselijk vernuft. Zij had alles onder controle. 8.350.000 doden. Miljarden aan schade. Branden. Watertekort. Ratten.…