Alle inzendingen over donker bos

Het doet me aan de doden denken Regen in een donker bos Waar wel licht is maar gedreven In wat koud is donker wordt Regen donker bos Wordt donker regenbos In wat as is wolken wordt Naar wat grond is nat gerezen Waarin stilte zoveel dieper groeit Tot op het bot vermolmd is…

was jij het die me, mijn blik vasthoudend bij de hand nam en zo de reis van vele ontberingen startte door een donker bos waar ik uiteindelijk omkwam…? …Ik geloof het niet……

in het donkere bos wuiven de bomen zacht heen en weer voorzichtig valt een zonnestraal door de takken leidt het licht bij vooruitzicht de weg nog een keer…

Ik sloot mijn ogen en was in een donker bos, zodat ik ze weer kon openen; de rechte stammen stonden ordelijk en los, het loof was zwaar en hing tot op gelijke hoogte, de kruinen grepen op gesloten wijze in elkaar en het was er vochtig en verademend; een ruimte waar ik mijn ziel bevrijden kon uit het on-eigene en wat haar inspon en verstikte…

Herfstbladeren volgen de weg en vallen tegen de glinsteringen van de zon als de ochtend in het donkere bos een lichtinval laat breken ontvangt een brievenbus post van de volgende dag Een schoolbus passeert van achter glas zien kinderen een zebrapad van boomschorsschaduwen zij volgen zijn sporen vervallen in de weg…

Ik werd kwaad tegen mijzelf, welke eikel gaat er nou wandelen in een donker bos, zonder telefoon en eten als je bejaard bent en suikerziekte heeft. Het kon me niet meer schelen, dood ga je toch een keer. Ik sukkelde maar verder, doodmoe was ik geworden.…

Ik werd kwaad tegen mijzelf, welke eikel gaat er nou wandelen in een donker bos, zonder telefoon en eten als je bejaard bent en suikerziekte heeft. Het kon me niet meer schelen, dood ga je toch een keer. Het angstzweet brak mij uit toen ik weer dacht aan het paard. Teveel gedronken had ik niet. Toch hoorde ik gehinnik in de verte.…

Ze ging het donkere bos in en nam een hapje van het dak. 'Wie knabbelt daar aan mijn huisje?' Ze vluchtte de trap af. Ze rende zo snel dat ze haar glazen muiltje verloor --- 'Stop! Stop! Zet die printer uit! Het loopt hier over van papier!…

Annelie stond ergens in een groot, donker bos. Het was een frisse nacht. Het bange meisje rilde, wist geen raad. Een klein vlammetje zweefde langzaam voor haar uit. "Net mijn kaarslichtje," was de troostende gedachte van Annelie. "Ik zal er achteraan lopen." De zwarte bomen leken wel schimmige reuzen.…

Ik dacht welke eikel gaat er nou wandelen in een donker bos, zonder telefoon en eten als je bejaard bent en suikerziekte heeft. Het kon me niet meer schelen, dood ga je toch een keer. Ik sukkelde maar verder, doodmoe was ik geworden. Opeens zag ik een open ruimte voor me met hier en daar lichtjes en toen wist ik waar ik was.…

waar voeten langzaam voortbewegen krakende takjes vermijden haast sluipend met schaduwgevoel achtervolgd de ril over rug en hart dat onbedoeld een keer teveel over- slaat scheelkijkend alle richtingen hand als spoorzoeker verdwijnt steeds even af en toe mag de misthoorn even blazen wanneer tot grote schrik geantwoord bijna…

Spoedig was ik in het grote donkere bos. Ik besloot niet ver het bos in te gaan, want menigmaal was ik daar verdwaald of overvallen door een zware onweersbui en kwam ik tot mijn grote schrik op een begraafplaats terecht. Dat is niet prettig midden in de nacht daar te lopen. Je hoort dan rare geluiden en zie je witte schimmen voorbij gaan.…

Het gerinkel duurt voort terwijl ze slingerend door het donkere bos naar de andere kant rijdt. Ik wil bellen, hou op nou, ze slaat met haar ene hand heen en weer, alsof ze zo kan zorgen dat de telefoon niet meer rinkelt.....als ineens doodse stilte haar overvalt!…

Hij reed echter naar een stil naburig verlaten donker bos. Ze begon tegen hem te schreeuwen dat hij haar uit de auto moest laten, want ze begreep nu dat er iets niet klopte. Hij deed haar oneerbare voorstellen en of ze daar maar aan wilde voldoen. Hij had nu naaktfoto’s van haar en zou die gaan posten als ze niet meewerkte.…

Soms heb ik het idee, dat ik door een gemeen bos loop, een groot donker bos, met grijptakken. Ik loop, ik ren, ik kruip, ik spring, maar wat ik ook probeer, de takken krijgen me altijd te pakken. Ze laten me niet met rust.…

Robert en Lianne snelden zo hard ze konden door de grote kasteelpoort naar buiten, het donkere bos in. De twee kinderen liepen gewoon met de maan mee, die zachtjes voortgleed aan het bijna zwarte uitspansel. Af en toe hoorden ze hoog boven zich een opgewonden gekrijs. Die spoken hadden het nu reuze naar hun zin.…

Kleine donkere jongen die stottert als hij praat die boos is bij het slapengaan die kan kijken vol met haat Kleine donkere jongen wat ben je toch alleen al zit je met elf anderen nu in een huis van steen Kleine donkere jongen wat mooi dat jij je bindt die lach op je gezicht en dat het vertrouwen wint Kleine donkere jongen je leven…

Met haar prachtige hoofd dat omlijst wordt door een donkere bos krullen, haar klassiek gevormde neus, dwingende blauwe ogen en volle lippen, ziet ze er uit als een onverschrokken godin die alom bewondering oogst. Het gebloemde schort zit een beetje strak om haar buik, want ze is weer zwanger.…

Ik bukte mij voor het keukenraam, want daar stond ze, en liep de smalle weg op richting het bos. Verkeer was er niet, hoogstens een fietser. Ik liep het bos in en genoot bij de gedachte, dat ze me niet meer aantrof in mijn kamer en dat ze dan wel ongerust zal worden.…

Dagen en nachten gingen weer voorbij en tijdens deze dagen en nachten kwamen groepjes vrouwen en mannen bijeen in het donkere bos voor geheime vergaderingen. Het volk maakte zich zorgen, natuurlijk om de vele verdwenen mooie dochters die nooit meer terugkwamen en natuurlijk ook over de toekomst van hun koningshuis.…

Middenin een diep en donker bos. Het huilde dagenlang zonder eind. Af en toe zwom er een bever naar het hok en knabbelde aan de tralies van ijzer met haar grote witte knaagtanden maar het hielp niets. Het hielp nooit meer, de tralies van ijzer hadden het kind voor altijd opgesloten.…

Het is donker, pikdonker, nat, vies, lelijk, een moeras, onkruid. Hij is boos. Ik weet niet waarom. Wat heb ik gedaan. Hij blijft doorgaan. Stop. Het is donker, pikdonker, nat, vies, lelijk, een moeras, onkruid.…

Die gevleugelde danseresjes van jou verdwijnen nu allemaal in het donkere bos. En dat betekent dat het bed jou roept." Een kwartier later lag Elvira heerlijk tussen haar lakens. Mijmerend keek ze de schemerige slaapkamer in, terwijl ze moeders nachtzoen nog op haar wang voelde.…

De dauw op het gras Doet alras De dorre dag Van gisteren vergeten De tranen der natuur Doven het vuur Van vaag verlangen Voor zeker een minuut of tien…

Vreugde op het strand Kijken naar zonsondergang Met een blos de eerste kus…

Soms in het donker wordt ik wakker terwijl licht mijn wezen omarm Stoor me aan het daglicht het donker is wat mij raakt Ik kijk maar zie niets En weg is de kracht dan leef ik de dag Tot ik morgenzon weer zien mag…

Als het donker pijn doet aan je ogen, Als het licht enkel leeft in de krochten van je ziel, Neem dan mijn doornenhand, Waterbloed zal stromen, En laaf je aan mijn verleden, Omarmd door mijn engelen, Versier je met mijn demonen.…

Mysterieus wanneer voetstappen klinken hol en leeg sporen die je achtervolgen als je alleen in het donker slechts verlicht door het flauwe schijnsel van de maan geschrokken omkijkt maar van tevoren weet dat er niets is en toch dat onbehaaglijke gevoel langs je rug kruipt lopend door donkere, verlaten straten…

Bedek het blauw Met smetteloos wit De regels zien simplisme Elke letter speelt verhit Zijn trillend spel Niets verlet de tonen van stilte Een onhoorbaar begin In donkere kilte…

De nachten zouden donker blijven, de dagen in triestheid gehuld. Maar jij hebt nooit opgegeven bewaarde steeds je geduld. Het gat waarin ik was gevallen en hoe donker het ook bleef, daar heb jij me uitgetrokken, nu weet ik weer dat ik leef. Je hebt mijn tranen gewist mijn verdriet weggekust.…