Alle inzendingen over doodsangst

Stempel niet de dagen van het leven op mijn kaart maar laat mij toch in over-tijd nog even hier vertoeven. Bezie niet langer in het glas de korrels zand in zwaartekracht en laat het vacuüm in tijd het leven nog iets langer rekken. Niet langer wil ik voelen de kille adem op mijn lippen als de Dood, probeer ik rusteloos van het leven te…

geluiden galmen angstig door hoge gangen doodsangst houdt mijn hart in stalen wurggreep gevangen eenzaam martelend verlaten in mijn cel het felle licht brandend in de hel sterk moet ik zijn als ze me weer komen halen een hoge prijs met mijn leven te betalen Mijn God, mijn God, geef me moed en kracht te doorstaan wat mij morgen wacht…

De angst voor het onbekende De angst dus voor de dood De angst voor de ellende die nadert vóór de dood...…

Dat een spin doodsangst kan hebben, merkte ik enkele jaren geleden... Zoals gewoonlijk elke avond ging ik mijn slaapkamer binnen, knipte het licht aan en daar zat ie, een grote dikke donkere spin met zwarte harige poten op de witte muur...Ik snelde terug naar de gang om de stofzuiger te halen... Ik zou hem wel even! Weg daarmee!…

Ineens weet ik hoe de dieren zich eind van het jaar moeten voelen, doodsangst in de ogen van de mensen die daar dachten voor hun leven te moeten lopen want elke knal betekent: doodsangst en rennen voor je leven. Afgrijselijk.…

Godsdienst is een gestolde vorm van doodsangst.…

Pijlsnel rent de haas door hardbevroren weiland voor zijn doodsangst uit.…

Waarom zijn moslims steeds zo explosief Ze kunnen niet zichzelf relativeren Ze blazen het zo op, die boze heren Vanuit een hoop op hemels perspectief Natuurlijk is hun doodsangst niet zo groot Wie zonder humor is, die is al dood…

En jij… Jij draagt de waanzin gegijzeld door het lot en witte woedevuisten slaan ravijnen in je hart en muren steeds kapot En ik… Ik sterf de doodsangst gegeseld met het leed en rood omrande ogen huilen zeeën in mijn hoofd waar ik geen kust voor weet…

Als de dementie een klein beetje gevorderd is, wordt de doodsangst steeds minder. De patiënten hebben geen prettig leven, maar zijn de vreselijke doodsangst kwijt. Als kind begint het al. Opa en oma sterven, dat is heel schokkend.Vaak wordt een vriendje of vriendinnetje vermoord door een recidivist. Anderen worden doodgereden in het verkeer.…

We glimlachten naar elkaar, verontschuldigend, geruststellend, klappertandend van doodsangst. ----------------------------- uit: 'Gods element', 1996.…

Paniek en doodsangst, ...tekenen zijn gezicht... Ik zie de soldaten zonder leider, alle normen overboord, totale waanzin. Zonder enig pardon, ...wordt de man vermoord... Ik zie het pistool tegen zijn slaap, het emotieloos afvuren, geen film maar echt. Het vergeten hiervan, ...zal mijn leven lang duren...…

De fauna beeft, al wat de kerst heeft overleefd vliedt henen in doodsangst, doch vergeefs en onontkoombaar aan ’t kabaal. Een grijsaard houdt, zelf doof en oud, een baby, pasgeboren bij hem op schoot, heel liefdevol de handen op de oren.…

Op mijn pasgeverfd raamkozijn kleeft een vlinder vast doodsangst rukt haar poot voor poot uit het tere lichaam los   Na de poten kleeft het lichaam zelf hopelozer wordt het nog de vleugels sidderen terzij totdat 'k haar dood uit meelij   Hoe meer je vlinder rukt zich stuk  bij 't zoeken naar het groot geluk  hoe'n enkele vindt  de deernis…

Op mijn pasgeverfd raamkozijn kleeft een vlinder vast doodsangst rukt haar poot voor poot uit het tere lichaam los Na de poten kleeft het lichaam zelf hopelozer wordt het nog de vleugels sidderen terzij totdat 'k haar dood uit meelij Hoe meer je vlinder rukt zich stuk bij 't zoeken naar het groot geluk hoe'n enkele vindt de deernis…

het decor en de afstand blijven pijnlijk aangeroerd brokstukken van emoties breken aan doodsangst die zich heeft verstopt achter mijn verdedigingslinie doorleven....…

De doodsangst. Die angst is heel creatief en laat alle waanbeelden in hoog tempo elkaar opvolgen. Ja, de doodsangst had me weer bezocht. Ik had een voorgevoel gehad. Elk vertrouwd voorwerp toonde me die nacht zijn duistere vormen. Gruwelijke vormen kwamen uit de muren en de vloer gekropen. IK wist dat iets me wou meenemen, ik voelde dat zo aan.…

schelle klanken kruipen uit gebarsten bronzen onweerstaanbaar duiken myriaden vliegen gonzen uit bleke doden die verstard de maden voeden met hun hart dat ooit de wereld heeft bemind nu achteloos verstrooid berooid door westenwind verstorven stilte breekt de pijn in gruizel stukken pulver zijn de doodsangst schrijdt nu laag na laag tot…

1000 bommen en granaten vliegen in het rond vele dode soldaten liggen op de grond liggen kinderlijken 1000 schreeuwen en gillen zijn gevangen in mijn oor Mensen die andere mensen villen Is dat Wat ik hoor Is doodsangst Er is nooit een winnaar In oorlog sta je ook nooit quitte Ik kan niet meer tegen Wat ik zie Is immens veel verdriet…

Kleine handjes grijpen krampachtig Naar het rood bevlekte gras Zoeken houvast tussen de stenen Slaan in doodsangst van zich af Kleine handjes, gebald tot vuisten Ogen dicht om niets te zien Mondje heel stijf dichtgeknepen Als ze stil is, heel misschien… Kleine handjes, rapen voorzichtig De resten van een rok bijeen Mond nog steeds stijf…

Het uur der wraak snelt naderbij Duisternis hult alles in schaduw Verstikkende mantel bedekt mij Vervult mijn wezen vol afschuw Elementen ontsteken in razernij Doodsangst beneemt ’t verstand Vergrote pupillen beperken zicht Blakerende allesvretende brand Duistere wolken ontnemen licht Gevoelens zakken in drijfzand Bliksemschichten…

En opgezwiept tot razernij verliet tenslotte doodsangst mij: ik sloeg de kamer kort en klein. Op wat ik droomde dat je zei kwam een verrassend antwoord vrij.…

Elf maanden worstelde je met je doodsangst, jij die altijd al de angst tot je demon had verklaard, in kale kamers en zalen, overgeleverd aan onvolwaardige zorg. De schoonheid van literatuur, muziek en filosofie, jouw metgezellen in jouw leven, werden afgebroken door de ontluistering van je ziekbed. Tenslotte sloot je kalm je ogen.…

't Hemeltje, dat werd de hel De hel in de 'hemel', ze zaten knel in doodsangst in die brandende hel waar velen de dood ontmoetten... Ze vierden feest 't was oude jaar, maar voor de meesten daar Was geen beschermgeest en werd het geen nieuwjaar...…

Oh Dood ik huiver niet ik heb geluk gehad en meer! kon drinken van de liefde en Tijd was aan mijn zij. Oh Dood u kent mij goed het duister hart gewond de geest in pijn en smart doch immer niet gebroken. Oh Dood omarm mij niet schenk mij geen mededogen laat wanhoop en ook pijn mij leren van dit leven. Oh Dood verklaar u nader dat…

vingers in mijn geest ze trekken aan het beest dat ik heb opgesloten door mij is neergestoken toen het me bedreigde het bloed is nog niet opgeveegd het sijpelt door in woorden die me storen die vakjes open maken van wat is geweest die ik had afgesloten omdat ze anders spoken mij dwingen tot verkeerde dingen onberedeneerde…

Zijn doodsangst lijkt zeer diepgeworteld en moeilijk uitroeibaar. Toch doet mij dat wel degelijk iets en raak ik door zijn doodsangst ontroerd.…

rustig overheen voor u in duisternis belandt nachten scheuren deze kamers schroeven lijven los van geest kan het eventjes doodstil zijn getuig van tuig dat is geweest ga als groep hier naar binnen voel de tralies en het stro de sleutelbos draagt de cipier ben terug in een kwartier ofzo zo, dat was schrikken zeker bespaard zijn u doodsangst…

Met afkeer en vol doodsangst dwaalt ze door voorbije levens, haar handen grijpen grauwe lucht. Schaduwen van demonen dragen haar lichaam als een trofee. Ze pakt het zwaard - loodzwaar - en hakt en wrikt. Gekwetst tot op het bot vecht ze haar weg terug. Haar hitte doet de sleutel smelten, het bloed verdunt de klei.…

Plots speelt verloren tijd en doodsangst me weer parten. Ik kus haar wang hoewel lang niet meer van harte.…