Alle inzendingen over eenzaamheid muziek verleden

Nu ik oud van dagen ben geworden, resteren mij slechts de stilte in mijn flatje en het welhaast wurgende luchtledige van mijn eenzaamheid die mijn voorland is en die tot mijn dood mijn metgezel zal zijn, die mij achtervolgt en aan wie ik niet meer kan ontkomen.....…

levend door het leven losgelaten van de warmte bevroren aan het ijs slepend langs alle bochten van de zielen zonder warmte later... geleefd langs de bochten van de zielen bevroren aan het ijs maar losgekust door de warmte van een ziel de warmte van elk ZEI-ZOEN…

schrijver herinnert me aan jou, 't maakt me bang De telefoon die dwingend overgaat het rinkelen in de eenzame nacht laat mij toch stilletjes weer hopen op iets wat ik niet meer had verwacht Helaas de realiteit is anders 't verleden doet nog steeds pijn ik zal nooit meer jouw vriendin maar voor altijd je "ex" zijn ...…

Verstrooid over slinger doortrokken akkers vol verwarring zonder vragen zonder licht en zonder verleden om op terug te vallen. Ik wil dit niet, toch moet ik door. Niet omdat de nacht me achtervolgt maar omdat de waarheid in mij zit Schreeuwend om in de spiegel te mogen kijken. Strelend omdat ze mijn schoonheid bezit.…

zanger doen er niet zo toe De boodschap knalt toch wel binnen Laat het toch achter je Loop van verleden vandaan…

Heerlijk die muziek van toen, toen geluk nog gewoon was of zo?…

Stil rollen mijn tranen geruisloos Wetend dat mijn verleden een puinhoop is En laat mij troosten door de muziek "Lief, ga dan mee en omarm me, omarm me.." Stilzwijgend laat ik me meeslepen In de heerlijke woorden van de muziek Die zuiverheid laat mij in liefde omarmen Verzadigd in troost vind ik mijzelf weer terug Wetend dat ik mijn verleden…

De meer moderne muziek beroert mij nauwelijks, spreekt niet meer tot mijn verbeelding....…

De muziek is van een vrij traditioneel genre maar zij sleept me mee door toppen en dalen van mijn gemoedsleven, roept herinneringen op aan gevoelens van diepgaande en vergaande liefde, aan de kloof en het ravijn van mijn liefdesverdriet uit een ver verleden stammend, aan hoop en wanhoop, woede, haat, zelfhaat en mensenhaat, verdriet, angst en melancholie…

Hij zond het liefde-teken tot ons weer; Hij lachte zelf - en was niet eenzaam meer.…

voel de honger in muziek ijle tonen huilen eenzaamheid zie in stroboscopisch licht verschrikte ogen in een wit gezicht rap tranen in een eindeloze dreun verdriet vindt in herhaling steun dans een streep muziek met enkel pijn die vervreemding voelen is er niet meer willen zijn zweef leger mee duik in de laserstraal verdwijn…

Ik was dronken toen ik je ontmoette Ik was dronken toen ik je verloor Wat kan er nog een hoop gebeuren Tussen twee dronkenschappen door…

nemen tot ze een ons wegen ( en dat duurt natuurlijk veel te lang) ze maken zich steeds minder geliefd ( vooropgesteld dat er nog sprake was van….) zeg: als er nieuwe verkiezingen komen, vroeg ik vorige week….je zei, nee joh en ik zeg nu met een Omtzigt in de gelederen wordt het hoog tijd dat het roer omgaat, de democratie is namelijk voorgoed verleden…

Maar ik kwam weer in mijn eenzaamheid uit bij contacten die ik had verloren en die zich niet meer zouden herstellen omdat de emotie te hevig was geweest en nooit in een mildere vorm terug kon komen.…

In een stille kamer waar de schemering meer leven brengt dan ik voert mijn besluiteloosheid de boventoon gedragen door een trage bas van betreurenswaardigheden Geen muziek omsiert mijn grauw verleden of mijn vrolijkheid vandaag Vandaag ben ik in dubio, mistig en te traag over hoe ik me moet voelen en hoe ik me gedraag…

Het verleden is er niet meer, het heden doet zo'n zeer. Gebroken door de twee tijden kan ik alleen maar eenzaam lijden. Een gegil diep in mijn ziel overtreft alles wat ik beziel.…

flarden muziek op de geuren van bloemen dansende golven, zij dragen geluid 'soul' zingt 't vanuit het blauwe gebied tussen hemel, water en straten, tot verder dan hier als een kleine boot meert het af aan mijn oren die gespitst zijn op een herkenning van verleden…

Tussen tranen uit het verleden en het verlangen in een nieuwe liefde leven de warme herinneringen die ik heb aan jou Samen met heimwee naar je innemende glimlach en innige omhelzingen vergezeld door het gefluister van liefdevolle woorden Verdringen ze de eenzaamheid die langzaam onder de kracht van tijd dreigt kapot te maken het…

waar in gesloten handen het gelaat zich verbergt hoort men de stilte van het eenzaam zijn tranen de dagen haar bitterheid weg spreekt het verdriet fluisterend zacht raakt de toekomst haar verleden aan dezelfde dromen die steeds vergaan…

Onbeantwoorde vragen blijven er bloeien, Vormen de vertederende eilanden, Bange zuchten uit het verleden. Daar leeft de eenzame, Verborgen in zijn wankele burcht. Somber? … Stil? … Laat hem zijn dromen!…

Ze staat daar door verdriet overmand ze is een onbekende bij haar graf haar ogen zijn leeg en onpeilbaar een eenzame traan glijdt langzaam weg Ze vindt hier de rust van haar verleden auto, gil, ziekenhuis naar de achtergrond geen pijnlijke herinnering in haar hoofd ze staat stil in het heden Ze is in het zwart gekleed rouwend om haar verlies…

ik zie de oude Takma lopen leunend op z'n stok de lasten van een stil verleden doen z'n schouders buigen ik zie m'n oude vader lopen langs verlaten straten het gewicht van eenzaamheid als ballast op z'n rug en dan zie ik mezelf als oude man voorbijgaan is dit een toekomstbeeld van een ver verleden vanaf z'n nieuwe kinderfiets…

wreedheid van uw medemensen, met uw sterfelijkheid, eenzaamheid en kwetsbaarheid, met de onmetelijkheid van het heelal die u zozeer vreesde?…

Ik probeerde in geschreeuwde nachten zinloos te schuilen, maar diep kinderverdriet bleef even eenzaam als voordien in een fantasiewereld huilen. Ik vul mijn handen met lege letters en wil het verleden schrijven met een hoofdletter.…

We ontmoetten elkaar voor het eerst in een muffe danszaal waar we allebei verveeld rondliepen.We hadden wat gedronken en lachten maar een beetje om de flauwe grappen die overal werden verteld...en voelden ons intens eenzaam. Bepaalde soorten eenzaamheid drijven je onwillekeurig naar mensen die ook eenzaam zijn.…

De doorbraak van de eenzaamheid wordt versterkt door dingen uit je verleden tijd. Waarom denkt men alleen maar aan het beëindigen van iets: gelijk als een verslaving. Als ik eerlijk ben dan is dat nog gemakkelijker dan het opnieuw beginnen van je leven.…

Dagen duren lang wanneer je weet dat er niemand op je wacht. Nooit heb ik geweten dat samen zijn ellendig kan zijn wanneer je niet meer -samen bent- Zittend nu voor het raam denkend aan toen ja, ik weet die tijd is geweest.…

Het vernieuwde interieur van Restaurant "De Katterug" kan echter nauwelijks een dimensie toevoegen aan het heilloze bestaan van een eenzame en verdoolde met de voorwerpjes die daar zijn opgesteld en die lieflijkheid suggereren, met de bolronde zilveren lampen of de spiegels of de palmen van kunstmatige makelij.…

Ik had er rondgedoold tussen de volgelingen, slaven en adepten van het consumentisme, allerminst van plan iets aan te schaffen, onherstelbaar en onvoorstelbaar eenzaam, zoals zo vaak. Plotseling zag ik haar.…

Langzaam vertoeft haar geest door dat verre land vol nevelen eenzaam drijft heimwee haar langs beken met helder water en geuren van frisse ochtenddauw de melancholische klanken weerklinken nog altijd over de heuvels en de groene velden daar waar eens haar thuis was in dat verre verre verleden…