Alle inzendingen over eiken

ik zal hier op je wachten naast het verloren ven diep in het koele bos waar ik de trotse reus onder de bomen ben je kent me als de oude eik met de stam gespleten die je nooit omhelzen kon je kwam armen tekort ik heb het wel geweten schuil onder mijn bladerdak in de schaduw aan de voet de aarde is nog warm doordrongen van de zon die…

Eiken zijn de bomen van het dies irae*); als de grond breekt zullen zij, over het land gezaaiden, toekijken met een oud, houten gezicht dat onbewogen blijft: te veel stormwind is in hun taaie takkenkroon verstard; zij zijn niet meer verstoord door groei, dat eeuwenoud tumult en in hun stilstand glanst niets op van minachting, van deernis…

ik zag de eik hij stond zo plompverloren eik te zijn onwrikbaar in z’n eigenheid onwetend van z’n levenslijn ik lag languit en dacht te zijn de schaduw van z’n kroongewelf geen toen en straks en geen daarginder, geen spatje van mezelf diep in mij zit een knoest een eeuwig oude stobbe een stukje oer dat tijdloos is dat nooit bewust…

In de geest met mij fluisterend met zijn lover troont de statige eik. Aaneen elk blad geeft hij zijn koele schaduw een zucht beroert hem. Zwoele zachte wind aan de rand van stilte een mystiek geluid.…

het is het ruwe hout dat op zijn doden groeit het jonge groen bejubelt en diep in de aarde tast het werpt zijn stof op kille stenen die wortelloos verhalen over dood en van weleer ik ruik de eik die mij zijn ogen schonk…

Want, terwijl het, zo zacht Kozend, voortliep en dacht: Hier onder deez' eik is 't goed vrijen, Kwam een laars van de man, Die daar boven hing, van Zijn reeds lang verteerd linkerbeen glijen. "Al mijn leven! van waar Komt die laars?" riep het paar, En werktuigelijk keek het naar boven.…

Het bankje waar we vroeger zaten daar bij die mooie oude eik die is gekapt en weggehaald voor een nieuw te bouwen wijk. Ik zie het aan met lede ogen een mooie tijd wordt teniet gedaan geen plekje om terug te keren als er straks nieuwe huizen staan.…

Echter werd er één boom vermeld waar niemand op zit te wachten namelijk een Eik!…

Daarom plantten ze een eik. Hij wachtte dus niet alleen geduldig tot de eik groot werd, maar ook tot zijn kinderen groot werden en de kinderen daarvan en de kinderen daarvan groot werden. En toen, waarschijnlijk na hun dood, kon iemand de eik kappen. Dat is eiken geduld.…

Lindebomen, eiken dromen verse knoppen aan een tak zwaluwen en eendenliefde geur van leven en nieuw blad Lindebomen, eiken dromen wilgen langs de waterkant zonnestralen, bootjes komen zomerzotheid aan het strand Lindebomen, eiken dromen beukend in de straffe wind regenwolken, waterkolken want de winter komt in zicht Lindebomen, eiken…

, altijd weer jij bent als de eik die stond- en weer staat aan die heel oude dijk…

Het zijn de wezen die verdwalen, In het woud van stenen eiken. Waar de zielen, niet gespaard, dolen rond karkassen en dromen achterna gaan tot de eiken essen zijn.…

het groeide reeds vroeger toen hij haar sloeg mijn haat voor hem schreeuwde verankerde als een diepgewortelde eik een eik zonder bladeren zijn ogen begonnen te schitteren in haar tijdloos wenen op zijn mond speelde een glimlach met haar ineenkrimpend beven ja , het groeide reeds vroeger hij sloot haar op in de bittere diepte van haar…

Er hangt een geur van dood hout, als van een robuuste eik die groeide, op zoek naar licht. Diep geworteld in mijn hart. Niet vergeten. Nooit vergeten. Als een jong boompje vergroei ik met de dode oude eik. Hij leeft, in mij.…

In de begingroene lente zat, Een eik zijn knoppen uit te schudden, Zijn schorsachtige begingroene schubben, Barstten tegenstaandedat, De flauwgele zon gloeide evenmin, Ver onder haar stand te branden, Haar flauwgele oostelijke standen, Plantte hitte desalniettemin, De eik dronk zijn water gestaag, De zon kreeg een heldere kleur, Zo brachtten…

Daar stond een oude eik en hij liep er naar toe en omarmde de boom en legde zijn oor ten luister. Mien hoorde hem zeggen: ''Hoe gaat het met je lieve boom en zeg eens wat terug.'' Mien: ''Idioot, kom terug, bomen praten niet. Je kunt wel tegen een boom praten, maar hij zegt toch niets terug, halvegare.…

Tussen de oude kale eiken ruist het en ook deze keer komt de herfst op tijd omdat het Herfstkind goed heeft geluisterd…

Vermoeid en oud, de eik geveld, zoals de afgestorven kleuren. waarna een winters wit tapijt, verhult ‘t rouwkleed der seizoenen.…

Met deze laatste pracht wacht de eik de tijd af, dat hij als prachtig woonpaleis voor allerlei insecten, houtwormen en ander klein gedierte mag dienen.…

Hoe dikwijls lag hij naast mij op de zoden Aan gindse eik, als ik, de stad In 't vreedzaam avontuur ontvloden, Te peinzen en te mijmren zat! 'k Wil aan die eik voor hem een grafterp stichten Hij heeft die eer verdiend. Beschijn hem minzaam, hemellichten! Hij was mijn trouwste vriend.…

Uit gemakzucht huren gemeenten commerciële bedrijven in die elke eikenlaan en alle eiken in de buurt van scholen volspuiten. Ze verstoren de ecologie in dorp en stad. Wat heb je aan frisgroene eiken zonder het kleurige gefladder van atalanta’s, oranjetipjes en wintervlinders? En is een lente lente zonder zingende kool- en pimpelmezen?…

toen ik als kind een eikel vond heb ik die meegenomen omdat ik wist dat uit zo'n vrucht een eikenboom kon komen ik plantte en verzorgde hem waardoor hij goed ging groeien doch toen mijn eik wat groter werd vergat ik hem te snoeien zodat mijn boompje ongeremd snel hoger wist te komen en hoger groeide dan mijn huis en alle andere bomen…

Mijn schoonzusje wonend in Dalem zei tegen haar man ik vermaal em met kerstmis een eik je zet mij te kijk ik wilde een kerstboom, dus haal em…

En de eiken aai 'k: zij voor mij aaiend reiken Naar Brahman's zon, die hen, mijn waaiende eiken, Vroeg 's morgens, 's avonds 't laatst bediadeemt: Niets dierlijks, mens'lijks, ja - want Brahman ken ik Als 't wereld denkend Ene, en Brahman ben ik - Mij is, Zijn Zelfbesef, niets godlijks vreemd.…

Zwaar drukken de eiken een stolp over de schemer. Zijdelings gloeit rodondendron op. Zwaar ook weegt de onweersnacht op klamme schouders. Bladerruisen door de nevel dringt. Het huilen der honden. Het zweet.…

wilt u schrijven over bomen van die opgeschoten knapen in hun bladergroene truien laat uw stemming niet verbruien door de kwakkelende iepen laat uw zinnen niet verzieken door de ijle populieren die in ellenlange rijen langs oneindige rivieren slechts de marsmannen plezieren en neem afstand van de eiken zelfs de allerhoogste eiken hebben…

het is een bezigheid en neen, niet al te druk maar boeiend genoeg om mijn tijd mee te verslijten het delicate ervan is het moment -dat unieke moment wanneer ik kan zien hoe van die grote eik de schaduw valt en hoe stil de aarde dan kan zijn…

En zo zijn zomers en winters gepasseerd in het park waar de oude eik zich verheft en lang geleden is de zilverwitte as uitgestrooid en zo zullen mijn tranen voorgoed vloeien om de allerliefste.....…

geef dagen een tijd mee die eeuwen kunnen zijn zelfs vogels leven langer en ontstaat een oudste eik dik en vet geworden zo jong en slank geboren het is ontstaan uit liefde waarmee ik nu leef en de dagen tijdloos maakt…

De ene kenner zegt zelfs: er zijn eiken Die duizend jaren hebben zien verstrijken, Een ander echter noemt die schatting fout. Alleen Irene kan d'r achter komen; Die kan het gewoon vragen aan de bomen.…