Alle inzendingen over geheugen, herinneren

En jawel hoor na enig gegraaf in m’n geheugen, herinner ik me een klein wit hondje, een wit teckelachtig skai leren beestje, waar ik als peuter gek mee was.…

De herinnering is als een hond die gaat liggen waar hij wil.…

Onze herinneringen zijn de broze, maar krachtige producten van wat we over het verleden weten, over het heden geloven en over de toekomst fantaseren.…

Ik zoek in het lege park van mijn gedachten, naar mijn eerste herinnering aan jou Jouw eerste lach, mijn eerste smachten, aan alles waar ik zoveel van hou Tijd verhulde alles in het vergeten Alleen herinneringen zijn overgebleven Mijn geheugen is onherstelbaar versleten dagelijkse wazige wolken zijn weggedreven Aan de geest wordt dagelijks…

Een beschouwing over perceptie, geheugen en tijd 1. Tijd als product van menselijke perceptie Tijd is geen zelfstandige eigenschap van de werkelijkheid, maar een ordeningsmechanisme dat voortkomt uit het menselijk bewustzijn. Onze ervaring van tijd ontstaat doordat wij herinneringen opslaan en rangschikken.…

Al mijn herinneringen zijn in het Arabisch. Ik ben net een papegaai. Verliezen papegaaien dan nooit hun geheugen?…

in het stof van mijn geheugen staat je naam verkeerd gespeld verdraaide waarheid of een leugen een delict zonder geweld heb ik echt om je gegeven of doodde ik met jou de tijd om als puber te overleven in een spel van haat en nijd in het stof van mijn geheugen verliest herinnering alle glans neem ik stil de laatste teugen van een liefde…

Hij was te jong om te begrijpen dat het geheugen van het hart de slechte herinneringen elimineert en de goede opblaast en dat wij dankzij die kunstgreep erin slagen het verleden te verdragen...…

Charles Baudelaire had het fysieke geheugen bewaard aan die regels waarin hij zijn allerlaatste gedachte meende te hebben vastgelegd, maar hij had er geen enkele bewuste herinnering aan overgehouden.…

De eerste herinnering, het begin van mijn geheugen, onderstreept slechts de vergeten jaren die daaraan vooraf zijn gegaan. Woorden van gelijke strekking las ik onlangs in het katern Letter&Geest van dagblad Trouw van zaterdag 4 september 2010. Net als iedereen heb ook ik niet één, maar méér eerste herinneringen.…

ook al is het lang geleden ongeloof, pijn en verdriet staan gegrift in mijn geheugen 'n tastbare herinnering heb ik niet nooit zal ik jou kunnen vergeten ook al was je nog zo klein je was nog niet levensvatbaar maar 't heeft gewoon zo moeten zijn…

Herinneringen blijven maar hangen in de kelders van mijn geheugen als opgeslagen donkere vaten waar nooit meer uit gedronken wordt waarop de jaartallen vervagen en de inhoud vergaat omdat ze slecht zijn afgesloten en ik ze zo maar laat.…

Relaties tussen herinneringen schragen het huis van het geheugen en geven het stabiliteit. Want als de orde in dat huis verloren gaat, verliest de heer (c.q. de vrouw) des huizes zijn oriëntatie, zijn identiteit.…

ooit zal ik je helemaal vergeten na een onbewust bevel om stilte het dichtslibben van geheugen en dan niets meer kunnen weten dus laat me nu genieten van je zweefvlucht in mijn hoofd je naam je woorden warm herhalen ik wil vonkjes voelen als de herinnering is gedoofd…

Geen betere plek om het getier van een oproerig geheugen te smoren dan de keuken waar het licht neutraal naar binnen valt en ieder ding zich door een jarenlange dagelijkse sleur hanteren laat zonder oud zeer te wekken zolang ik me maar niet herinner hoe jij hier na die eerste nacht gestaan hebt als een tussen potten en pannen verdwaalde boom…

als los zand zoeken gedachten hun weg door het geheugen sijpelt herinnering uit cellen eeuwig grijs sponst de tijd mijn hersens tot waar geworden leugen tel ik de laatste korrels en voel mij dom noch wijs…

Graven in de herinnering aan degene die voorgoed is heengegaan schept een nieuwe werkelijkheid een illusie gevoed met eigen beelden uit een aantoonbaar onbetrouwbaar geheugen alsof leven en dood bestaan bevestigen gedachte aan een kus aan een lach gevangen tussen twee ontvleesde handen…

Ze zwemmen naar elkaar maken golven in het water zeehonden zijn niet van het soort dat op zich laat wachten ze weten wat wij niet weten hoe zij ook zwemmen ze komen niet bij elkaar hun leven verliest zich in de nevelen van het geheugen weinig dingen zijn zo bedriegelijk als herinneringen je moet je droom verwezenlijken nadat…

Ik vaar op het ondeugdelijke en onbetrouwbare kompas van mijn wankele geheugen als ik mij vaag het lied uit dat verre jaar herinner en zachtjes, voor mij uit, in het luchtledige, de melodie herhaal en als een welhaast ongrijpbare vluchtige melodie probeer te zingen; ¨Listen to the ocean. Echos of a million seashells¨ Wanneer is het geweest?…

ik dweil mijn geheugen met een sopje amnesie schrob de herinnering weg in de tijd ik hoop dat het water de sporen zal wissen die jij achterliet maar mij nog verwijt ik schoon mijn gedachten van loze beloften krop de frustratie niet langer op ik leeg de emmer vol onzuiver verleden dat langer dan goed is de put heeft verstopt…

beetje bij beetje vervalen de dagen verkleuren mijn woorden verbleekt het gezicht verlies ik geheugen door veelvuldig schrapen vervliegt de herkenning in schemerend licht verzwak ik mijn geest door langdurig dwalen in wit zwarte dromen en beelden van toen herinner ik zinnen uit zwijgende talen weet ik te zeggen vergeet ik te doen…

Sprakeloos niet te weten wat te doen niet te weten wat te denken toen je daar zo opeens voor me stond Sprakeloos mijn geheugen tergend naar een spoor van jou mijn lijf aftastend naar een aanraking van jou Voorzichtig eerste woortjes fluisterend kwam je weer bij me terug Mijn lijf aanrakend schoten de herinneringen weer door mijn hoofd…

De herinnering is een holte die woont in de holte van mijn geheugen. ------------------------------------------- Uit: 'De droom van een robot', 1976.…

Aanstonds wakker geschud ligt stil op de loer het etmaal vol verlangen Een etmaal met een overvloed aan gedachten stilstaand bij de waarden des levens de blik verbaasd teruggeworpen Soms vreugdevol soms lijdzaam door het ochtenddauw ontwakend breekt nu eindelijk die dag Die dag vol herinneringen en in het geheugen gegrift verrukt ermee…

Dan is mijn geheugen niet meer in orde. Nu weet ik weer waarom ik pijn in mijn rug heb. Is het echt waar, Mien, drie keer, niet te geloven?'' ''Ja, echt waar, ik begreep het ook niet, jaren niks en nu hoop ik op een herhaling, je hebt een borrel verdiend.'' De drie oudjes hadden de grootste lol.…

Verloren stille straten… In mijn herinneringen vallen gaten wanneer ik wandelend over het pad van mijn leven op de juiste manier handelend mijn leven kleur wilde geven. Door schade en schande werd ik wijs; het spreekwoord altijd voorhanden; het tastbare bewijs in mijn geheugen is dat de mensen deugen.…

Er is in ons een plaats waar geheugen en verstand elkaar ontmoeten zonder elkaar werkelijk te kennen. Ze bewegen zich daar als twee stille gestalten, elk met een eigen licht en een eigen wijze van zien. Het geheugen draagt een zachte gloed, alsof het door de jaren heen door vele handen is verwarmd.…

Goede herinnering aan een familie wordt bewaard op de droge zolder van m’n geheugen, ze leven er al veertig jaar zonder verandering in samenstelling, zonder veroudering en in dezelfde entourage. M’n gedachten gaan regelmatig bij ze langs.…

Onbereikbaar en verloren, bleef ik achter met een schaduw, gegrift in mijn geheugen, contouren slechts in herinnering. Hoopvol beklim ik de regenboog, verheven boven het natuurlijke, in stil, maar vol verlangen, een reflectie van je ziel te aanschouwen...…

Mijn vroegste herinnering is de haan. Als peuter hielp ik op mijn manier mijn moeder met van alles en nog wat. Het leukste was kippen voeren. We hadden een koppeltje kippen met één haan, een heel grote witte. Hij was ongeveer net zo groot als ik zelf was. Als ik er aan terug denk zie ik mijn moeder weer voor me.…