Alle inzendingen over habijt

mij treft vooral de bijzondere glimlach die ze draagt alsof hij haar eigen is de immer delende blik en haar handgebaar in gebiedende gastvrijheid haar handdruk maakt indruk ook zonder habijt…

waarom zoek ik nog steeds naar dat wat niet is of kan zijn het bestaat is in mijn ogen geslopen als sterren gekleed in kappen en habijten als paarsachtige bloemen in een land aan het zicht ontrokken hoe kan ik zijn zonder dat leven in een wereld zonder voeten zonder treden op een trap trapsgewijs vertellen van de steen in rivieren…

is wat zwak, biedt nog buien een dak laat de zon in haar schil wanneer jíj dat zo wil, wél wolken ten spijt sluit je hun sneeuwwit habijt spreidt een grasgroen tapijt voor nieuw leven maar niet éven breng jij de merel van de wijs ontneem je wei de ereprijs, want tussen paas- en pinksterbloem botert het al steelsgewijs…

Vroomheid afgemeten in passen op de gaanderij waar tik en tak van hak in echo’s niet weerklinken Maar wel geschuifel en gesleep van sandaal en van kazuifel of van het eenvoudig bruin habijt die in een statig zacht geruis gezangen begeleiden Zeer traag verstomt de stem en wordt de geest bevrijd het lichaam bijgezet in eenvoud van een graf…

De zuster in het lange, zwarte habijt maakte haar rondgang door de klas en voorzag ons kinderen, van het garen in de juiste kleuren voor het handwerken. In mijn "liedjesschrift" noteerde ik de chansons van mijn jeugd. Zo leven de herinneringen voort tot aan mijn stervensdag.....…

Onder haar habijt droeg zij de streng met bonte garens waarvan zij de meisjes voorzag.... En nog altijd vormt het etui waarop ik in kruissteek een konijntje borduurde een herinnering aan de jaren van mijn jeugd.....…

het is nu avondstond de klanken janken door mijn hoofd en ziel dat nu eindelijk eens het kwartje viel ik zit te piekeren tobben en te zweten ik had het allang en grondig moeten weten de horizon huivert me tegemoet de zon wordt kleiner het moet vandaag nu echt gebeuren gevoelens mag je niet mee leuren nu duik ik in mijn nachtelijk habijt…

Daar zat zij in de boerenschuur Verlangend naar het avontuur De deur stond open wagenwijd Gebruikelijk rond deze tijd Het wachten duurde haar te lang Dus ging ze zelf vast aan de gang Haar wangen kleurden rozerood Door de sensatie in haar schoot Plots schrok zij zich het apenzuur Ze zag een schaduw op de muur Het was pastoor in vol habijt…

Thuis bestudeerde je dan eerst nog de catechismus, gepropageerd door de onderwijzeressen en door de nonnen in hun zwarte enkellange habijt met de kap en het witte, gesteven front.…

In een zijbeuk van het kerkje vonden de repetities plaats van het koortje onder leiding van Zuster Yvonne, gekleed in lang, zwart habijt en met de kap met wit gesteven front op. Het moeten religieuze liederen geweest zijn en devoot en gehoorzaam moet ik meegezongen hebben... Daarnaast vonden de andere godsdienstige feesten plaats.…

Hoe Zuster Theodorina in haar zwarte habijt rondwaarde door de klas en hoe ze van onder haar kledij de kleurige draden borduurgaren verstrekte. We breiden ook voor onze poppen; de zwarte pop genaamd "Bella" is nog altijd in mijn bezit en draagt nog het gele jurkje dat onder de enthousiaste leiding van Zuster Theodorina tot stand kwam.…

die geen spier vertrok Op een overbelichte, korrelige krantenfoto Toch hoorde een voorbijganger Achter de blanke gevel van het begijnhof Een loze noodkreet Een gegorgel Gesis als van schuimend bloed Het bleef bij een gerucht Dovend in de wandelgangen Zo ook dat zij aan haar rozenkrans (Die zij tegen alle voorschriften in Onder haar habijt…

zwijgen als grauwe graven ’t Schijnsel iets te vaag en iets te wijd Verlicht de stad haar sluikse slaven Hulpeloos gehuld in zwijgzaamheid Gevels kreunen als lage laden Schuiven langs elkaar als aaneengerijgd Voegen van angst langs paarse paden Met nergens nerven van enigheid Maskers huilen langs kale kaden Hebzuchtig waas in zwart habijt…

Tot de lessen behoorde tevens het onderricht in het handwerken onder leiding van zuster T., gekleed in het lange, zwarte habijt; de kap met het stijf gesteven witte front op het hoofd. Het breien was mij moeilijk aan te leren en met beverige, zwetende en verkrampte handen werkte ik aan het "rozenkranszakje".…

Ze komen van de donkere trap, In zwart habijt en witte kap, Een beetje voor de vieren; Daar hangt in menige vensterspleet Der gaanderijen, diep en breed, Een kwaaie wind te gieren.…

Ik was een lieve katholieke jongen, verzamelde doppen van melkflessen voor een donkerbruin vermoeden van schuld, heeroom kwam eens per jaar uit zijn habijt en droeg dan een pak, maar wel dat boordje, hagelwit, melkwit, foeterde ons bijkans uit in kleur bekennen, er werd volgens hem niet genoeg gedopt.…

(voor Joris-Karl Huysmans (1848 - 1907)) Je bent geboren als Charles-Marie-Georges Huysmans op 5 februari 1848 in Parijs. Jouw moeder Malvina Badin Huysmans was een schoollerares en jouw Nederlandse vader Godfried Huysmans was een lithograaf. Jouw opa was tekenleraar aan de Militaire Academie in Breda en een afstammeling van Zuid-Nederlandse schilders…

Dat sombere habijt diende om ingetogen te zijn, contemplatief en zwijgzaam. Ik was zomaar in het diepe gesprongen, zonder de consequenties te kunnen overzien. Ik had me ernstig vergist, maar ik was al zo in de war met mezelf, ontspoord en vereenzaamd.…

Het eerst zo onbevangen kind stond daar met een trillend lipje en tranen in de ogen voor de norse vrouwengezichten in zwartwitte habijten. Nooit meer zou zij opgetreden.…

Als novice droeg jij een wit habijt met een wit hoofddoek. Na de inwijding tot zuster voor het leven en de eeuwigheid kreeg je een zwart hoofddoek. Voortaan heette je Zuster Mary van het Goddelijk Hart. Jij had het Goddelijk Hart evenveel lief als het Heilig Sacrament van de Eucharistie.…

Hij droeg het als een vroom monnikengewaad, maar dan een smerig habijt gevormd voor schunnige bacchanalen in duistere, schaars verlichte kloostergewelven. Onder dat tragische gewaad van Hollands grootste poète maudit klopte zijn bezeten hart, klopten zijn bubbelende champagneletters aan de deur van ons armzalige, troebele bewustzijn.…

kloosterkerkhof zoek ik mijn karige dichtersnaam in steen uitgehouwen, verlaat ik intriest de vrolijke bloemen, benijd hun kleuren, hun tedere vormen, een oude, hinkende monnik met ongewassen slordervosbaard plonst om vijf uur after midnight in het luxe zwembad met verdwaalde goudvissen en slimme kikkers, als ik doodga, dan toch liever zonder zwart en zwaar habijt…

Begin 1889 kreeg je het loodzware, foeilelijke habijt en was je novice. Je schoonheid werd bedekt met oude lappen stinkstof. In de winter van 1891 stierven er vier zusters, waar je erg van schrok. Er kwam veel extra werk op jouw schouders te liggen.…

Je kloosterorde kreeg er in 1867 tien andere nonnen bij en jullie droegen bruine habijten, net als de Franciscanen. De regels waren armoede, geen persoonlijke bezittingen, afhankelijkheid van de goddelijke voorzienigheid en bereidheid om te gaan waar dat nodig is. Voor de arme kinderen werd een extra school in Yankalilla geopend.…

Wat er onder het habijt plaatsvond werd niet geregistreerd maar de schimmel zal er wel weet van gehad hebben. Ik zal daar verder niet over uitweiden. Midas Dekkers kan het u haarfijn uitleggen vermoed ik. Er volgde een rondgang door het stadje. Het had veel weg van Koninginnedag of Koningsdag als u dat liever hebt.…

Tijdens de kerkdiensten dragen de broeders een bruin habijt, maar verder mogen ze het zelf weten hoe ze erbij wilden lopen, al heeft broeder Antonius, die stilzwijgend als de abt werd beschouwd, liever dat ze zoveel mogelijk in het habijt voortbewegen, ook ter promotie van hun orde.…

De verliefde muzen achtervolgden hem tot diep in de sacrale missen, in anonieme, donkere en koude kathedralen, waar bijziende medepriesters struikelden over hun door gierige motten bewoonde habijten, vele maten te groot en jeukend als de pest, stokstijf van het goedkoopste wasmiddel.…

Op de voorkant van 'Hemelzucht' heb ik mezelf getekend op een strandpaal in habijt, terwijl de zeevloed opstoomt. De andere illustraties in de bundel zijn gemaakt door ene Irma van der Mark, die ik nooit ontmoet heb, maar toch als zielsverwante zag.…

Dat een mooie japon zou haar beter staan dan een habijt, was hem niet ontgaan! Paul Scarron introduceerde haar in de welgestelde kringen waarin hij vertoefde en nam haar mee naar ieder feest. Via hem leerde ze veel belangrijke denkers en schrijvers kennen.…

Sinterklaas kwam binnen in vol ornaat, met zo'n kleurrijk habijt en zo'n irritant lange mijter, die nauwelijks onder de deur door kon. Zijn spierwitte baard leek wel van watten en er was gek genoeg maar één zwarte Piet bij hem. Die Piet deed anders wel gek voor tien Pieten, om het trieste aantal te verhullen.…