Alle inzendingen over instinct

Dat verdomd lekkere lijf van je ik kan er niet omheen overal zijn jouw handen haar in mijn mond Die lekkere geur van je zweet het heeft me in zijn houdgreep bindt mijn handen aan jouw nek Laat het instinct! Ik druk me tegen je aan niet meer aarzelend om te geloven ben ik gekomen Laat het instinct!…

Ik smacht naar je hand, vingers die zoeken. Strelen, glijden en vinden. Ik verlang naar je mond, zoet en klef. Kussen, smaken en beminnen. Ik voel je lijf, bezweet en mannelijk. Zwoegen, kronkelen en kozen. Branden van verlangen, beschamend hoe dierlijk. Zalig grenzen te verleggen.…

Overleven is een instinct, maar leven is een kunst.…

in arendsogen nestelt een onrustige nacht een klauw voor leven eenzaam op wacht begeerte weerspiegelt als in glas overlevend instinct de overkant nabij en verras…

Een bijstandsmoeder kun je mooi betalen Voor kinderopvang, iets wat prachtig klinkt Het zit bij vrouwen toch in hun instinct? Maar nee, ze moet eerst een diploma halen Ze wordt als slechte moeder neergezet Terwijl ze altijd op de kleintjes let…

Alleen zij die hun instinct volgen, weten in zo'n geval wat hun te doen staat...…

Vermomd als emancipatie en feminisme wandelt de voltallige stoet van achterlijke oergevoelens, ethische vaagheden, irrationele instincten, demagogische leuzen, egoïstische pedanterieën en obscurantistische praatjes weer brutaal de voordeur binnen.…

Glijdend door de lucht Observerend, hoog naar beneden Een veldmuis in het koren Aanvallend zonder te horen Weer een succesvolle duik Weliswaar instinct Des al niet te min Wederom een gevulde buik Hoog in een boom Het overzicht terug Veilig en tot rust Vogelvrij, voor jou een must!…

de poesjes ze kruipen kopjesschuddend vanonder het lage afdak duikelen de ochtend in wassen zich in het tere zonlicht ze besluipen vroege merels en maken jacht op vlinders die uit koers zijn geraakt oeverloos en vlak hun wereld kent geen verborgen geheimen ze gehoorzamen braafjes het voorouderlijk instinct plegen geen overspel…

verleden is niet voorbij het ligt in het heden je vindt het in jou en mij instinct uit de hersenstam dat van de reptielen kwam behoed de schreden vleit zich tegen emotie kust gevoelens in devotie verwarmt de stam begrijpen is zwaar en verklaring onwaar beter woorden vermeden gevoelig ondergaan betoverend aftasten mensenkern blijft…

Turbulent tiert ‘n drift waartegen ik ten strijde trek Zedeloze opwellingen, normen vervagen Extatische smacht vloert hardvochtig elke zachtzinnigheid Berusting als enig antwoord Rationeel verzet beteugeld, Grenzeloze moeite verdrinkt onder de geile golven van ongebreidelde drang In het eeuwige zilte nat van de menselijke aard Kinderlijke…

Onze rede, hoe trots en helder zij ook mogen stralen, is slechts een dunne laag licht boven een oceaan van instinct.…

Zij zijn de wijn die, gerijpt en ongeschonden, Uit het boeket van de liefde is ontstaan Als jonge bloemen openden zij hun ogen Kelken die samen sluiten voor de maan Wat in hun vat zit zal nimmer verzuren Is niet verspild door een vreemde mond Hoewel instinct verleiding moet verduren En prille liefde door zonde wordt verwond Zij belichamen…

Toch instinct dus.…

Later wast ze zorgzaam en zorgvuldig de lieflijke pootjes en de vacht volgens haar ingeslepen, met haar natuur meegegeven, scherpe instinct.....…

In het kader van het dierlijke in ons wezen Worden we gevolgd door een zielsverwant Het leert ons tussen de regels lezen We vergeten te vaak onze dierlijke kant Het instinct als onze afgezant Is het iets dat we moeten vrezen? Dat we dieren zijn is toch bewezen?…

Met dierlijk krijsen, schoppen, bijten, slaan Proberen we tot een begrip te komen Het hulpeloze uiten van een klank Wanneer het woord van je is afgenomen Is geen instinct, maar een manier van spreken Eerst had het me nog vreemd geleken Maar nu praat ik met dieren en met bomen En buig het hoofd in een gebaar van dank…

Net als het dier, geen verbeelding of waan: hij volgt de drang van impuls en instinct in een veilig maar duister schemerbestaan. Maar soms, als een flits aan de hemel blinkt, beseft hij zijn stom en blindelings gaan, zodat hem de moed in de schoenen zinkt.…

Wat instinct te zeggen heeft is in haar blik geboord, en sloopt verleden dat ik leren kennen ga.…

Hij wilde weg, heel gauw naar buiten: heet dat instinct of wellicht ziel ? Ik zette alle ramen open begon te roken en te hopen dat hij zijn vrijheid vinden zou. Toen liet ik hem alleen beneden vond boven koffie en weer vrede: Pere vloog richting Lentekou .......................................…

Zijn eerste zeehond had hij gevangen door zijn instinct. Tevreden ging hij slapen, met zijn volle maag. Hij was er trots op en dacht dat zijn moeder maar tevreden kon zijn, zijn vader had hij nooit gezien. rood wit einde…

Als men een postduif geografische kennis kon bijbrengen, dan zou zij haar instinctieve vermogen om recht op haar doel af te vliegen op slag verliezen.…

Gij hebt alleen maar uw instinct, Geen katoog dat s’avonds blinkt, En evenmin een achterlicht! Voor honden is dat niet verplicht. De auto was te vlug, ’t is wreed, En t’was een vrouw die reed, Een vrouw…och ja, haar wil geschiedde, Maar toch… ze moesten dat verbieden. Hier, hier deze appelsienenkist Heb ik aan alle kanten vernist.…

Je id is je instinct dat niet ver boven het dierlijke gedrag staat of is er eigenlijk wel een onderscheid tussen het id van de mens en het instinct van een dier. Je geweten daarentegen geeft je een gevoel van bevrijding, je voelt je sterk. Je legt de lichamelijke last van je af. Zo kan je zien dat Freud nog niet zo achterhaald is.…

Ik leefde ook liever monogaam, Maar ben veroordeeld als nomade, Tot geen gestage echt bekwaam, Steeds af te wijken van de paden Door elk van wieg tot graf bewandeld, Strak afgewend van 't boos instinct: Hun ziel voor welvaart vlot verhandeld, Hun drift verdrongen en verminkt.…

De wonderlijke dieren vliegen uit en dankzij hun door niemand begrepen feilloze instinct halen zij het zelfs tot Orléans en keren terug naar de Clarastraat. Tilburg kende eens 1500 "duivenmelkers"; nu zijn het er nog 100 die geregeld samenkomen in het Clublokaal aan de Diederikdreef.…

zijn mede-bejaarden streek en een cognackleurig gordijn baldadig naar binnen woei en strooide het brood verwachtingsvol op de grijze tegels van de binnenplaats waarop nog klonters sneeuw getuigden van de strenge winter en wachtte af tot de slimme meeuwen zijn bescheiden gave zouden opmerken met hun scherp en schitterend als een diamant geslepen instinct…

Heeft het misschien met primitieve instincten te maken? Bijten doe je om te doden? De predator die zijn prooi besluipt en dood bijt, terwijl schoppen en slaan slechts het doel heeft om je vijand “sportief” uit te schakelen? Ik weet het niet. Misschien heeft u een idee?…

mede-bejaarden streek en een cognackleurig gordijn baldadig naar binnen woei en hij strooide het brood verwachtingsvol op de grijze tegels van de binnenplaats waarop nog klonters sneeuw getuigden van de strenge winter en hij wachtte af tot de slimme meeuwen zijn bescheiden gave zouden opmerken met hun scherp en schitterend als een diamant geslepen instinct…

Hij wachtte af hoe de slimme meeuwen zijn bescheiden gave zouden opmerken met hun scherp en schitterend als een diamant geslepen instinct. En spoedig al kwamen de vogels, elegant klapwiekend en over elkaar heen buitelend met witte, zachte lijven en vleugels en met zwarte, intelligente kraaloogjes.…