Alle inzendingen over kalk

de druppel lekt door een spons van kalk tussen bodem en dak groeien de kegels trager dan mijn nagel als een paleis van kaarsvet gestold rond de hals van een wijnfles ze versmelten in een zuil van zout…

over het seksuele leven van slakken hoe zij verkiezen om man of vrouw te zijn, elkaar prikkelend met kalken pijltjes in de tuin glinstering van dauw, vochtig geurt de aarde en de trage lusten van het vlees ik denk, ben meer beest dan geest…

diep onder de korst is een schok verwekt platen drukken elkaar op tot splinters en scherven de golf plant zich verder in een ring die uitdijt in rimpels er wellen pluimen op die ploffen in een krater alles wat leeg was moet terug vol zoals de holtes in kalk de mijnschacht die verzakt een gedrilde speurhond klimt over puin hij…

Kinderen rapen kalken dragers van weke dieren. En de zon, ach ja de zon, die zakt bloedrood en beschaamd achter het halfrond, het strand voor de gek gehouden. Maar niet de kinderen, die poetsen thuis hun schatten nog maar eens op na een avontuur aan de rand van de zee.…

Kalken schilfers vallen door mij. Hij beitelt spreuken in mijn schedel. Pijnscheut. Ik hoop, smeek: O beul, leid me niet naakt en kaal naar jouw schandpaal.…

In jouw ogen zijn, verdrinken zinken naar de bodem waar kalk en zout conserveren schelpdieren, anemonen hechten Draai om vrouwen van Lot bedek de ogen, volg of versteen zie geen meteoren brandend dalen onmensen smelten in de straten Massief blijf ik bewegen en jij kraakt steen, verkruimelt mij krakend tussen de vingertoppen van duim…

Lianne van Kalken is geboren in 1990 te Vlaardingen. Ze is verhuisd naar Hoesbroek en daar zat ze op het VWO, het Sint Jan College te Hoensbroek. Ze observeert met vlijmscherp gevoel/intuïtie en ze is een uitstekende sfeeraanvoelster. Ze stond in de Doe Maar Dicht Maar-bundels van 2005 en 2006. In 2007 was ze één van de beste tien winnaars.…

Zij scheurden spaanders van de plinten; in kasten viel de kalk tot gruis... De Rotte gistte van bederf. - Uw fierheid heeft geen kamp gegeven: ge hebt het vaal gespuis verdreven, nog: de boerin op eigen erf.…

iemand zachtjes praten die herfstdag, er was niemand op het strand er ging een steen opzij, er kwam een hand en even later zag ik twee soldaten ze oogden traag, hun ogen leken gaten ze klommen over de betonnen rand er huizen schuwe spoken in dit land gerezen uit de schrijnen der fanaten zij nemen 's nachts bezit van onze straten en kalken…

schaduw lengt haar lange tong likt gretig naar het vluchtend licht dat voor het gulzig donker dicht behoedzaam kruipt langs roversjong Het duister dat haar lijn verdrong haalt vloeiend uit naar `t evenwicht dat gloeiend groen een glooien richt op smaragd bestreken horizon Een schim schicht schaduw als een speer klauwt krassen nacht als kalk…

in de spinsels woelt er een magere fret onder het kalken gewelf van mijn schedel hardnekkig knaagt hij aan de draden tot de stroom breekt, een schicht in het merg waarna het tandwiel van de klok stokt in een grijze, lillende kwab kweek ik woorden die ik losschraap als een fluim die aan de strot kleeft en dan stolt tot een korstig vlies…

Ze kalken ‘onbenul’ op zijn brevet. Van armoe zoekt de stakker buitengaats de warmte die z’n lijf en ziel ontberen. De klaagmuur voor z’n opgekropt verdriet. Daar wordt hij niet bestempeld als ‘melaats’ en zullen kou en scepsis hem niet deren. Hij lucht z’n hart: “m’n vrouw begrijpt me niet”.…

je druifde in mijn wijn voelde schraalheid op mijn lippen wat in groen begon moest rijpen in de hete zon ik wist je achter het centraal massief de kale bergen na de imposante bariérre leveren nu eindelijk de beste Corbiére jij weet van overleven de kale rots kon jou de kalk geven die je nodig had de scherpte van karaktervast…

Maar nu haar aderen met kalk verstoppen kan ik dat maximaal een uur verkroppen.…

De duivels stappen naar de kalken stip. Een tollend muntstuk beslist. Beenharde kuiten onder de rode zoom. Een modderveld met plukjes gras, een klaverblad. Gemompel en gewuif…een schreeuw ontploft in de arena. De kleurenzee van vlaggen. Koperblazers vullen hun wangen.…

De wegrijdende intercity onthulde de tekst die op de muur aan de overkant van het spoor met witte kalk was aangebracht. Maak het leger leger stond er. Het was de ochtend van de tweede juli en al best warm. Links en rechts van mij een stuk of wat lotgenoten, te zien aan de weekendtassen en de wat onzekere houding.…

Stuk gruiz'len, 't strand op, van de horizont Groenglazen bergen tot wolken van kralen; Veilig in duisternis van kalken schalen Woont 't weekdier, vast aan nooit bewogen grond.…

Ruwe bakstenen vertonen zich, door kalk omrand. Die openingen geven het denkbeeld van houd je gedachten ondanks deze drukte ruim en vrij. Neem het er maar van, onbezorgd en hoe dan ook.…

Weet je zeker dat het om kalk gaat vraag ik nog? Ja hoor dat weet ik zeker, maar weet je, de allereerste keer ging ik voor huidkanker, bleek een tumor zich verstopt te hebben dus je snapt dat ik op mijn qui vive ben hè? Volgend jaar terug, maar geloof me: als ik iets merk zit ik er al!…

Op eenmaal, Blauwgrijze muur, staat de zee vertikaal (De wolkbank zet hem voort) niet ver van me af; En even diep onder de rand van kalk Als hoog boven de voet, ginds, spannen straf De telefoondraden hun notenbalk.…

Nu ik zesenzestig ben siert het boek nog mijn boekenkast.Professor S. zou vóór het amfitheater dat de collegezaal was het bord vol kalken met formules en cijfers en nachtenlang zou ik studeren op de statistiek. De studie zou veel te zwaar zijn. Ik zou er mijn hoofd op breken tot mijn hersenen kraakten zoals de liefste zou beweren.…

badgasten te puffen Olie sijpelt door hun wimpers binnen Een suf oog slibt dicht Een delvende zoon met goudkoorts Tot de heupen in zijn valkuil Slaat naar de hond die zijn dam vertrapt En piepend met hangende oren Naar de branding vlucht Nipt door vader betrapt Door een stoomfluit gered Dan vindt hij de oesterschelp Een mengsel van kalk…

over hoe wind de gordijnen liet zingen al langer over akkers blies dat ze wisten van dwars door de blinden met tralies op iedere ruit van het grijs tussen het wit en zwart daar, zo ver van hier hoe het stof als veertjes tilde naar elders en anders achter de einder als deel van nesten soms een thuis boden voor leven even in schalen van kalk…

Hij kijkt niet om en veegt zijn handen aan de muur, De warme witte kalk haar gruwel uit zijn vingers zuigt. Hij schopt naar de kip die voor zijn voeten loopt En drinkt het koele water uit de aarden kan Die hier al eeuwen hangt. Hoe eenvoudig dit beeld op het neerhof, Haar blanke hals, een stukgeslagen bloesem.…

Ik zit op een kruk in de hoek en spuw een scherf van kalk, een draad van rood kwijl in een glas. Een waterstraal uit een rubberslang blust mijn verhemelte. Te laat valt de besmeurde handdoek in de ring. De rest is uitgegomd. Nu kan mijn neus nog net bij de hendel die de rolstoel stuurt en stuwt.…

Het is een rustiek, ouderwets kerkhof met oude beelden in grijze kalk die tot de verbeelding spreken. Daar ben je nu, en daar zocht ik naar je graf, recent gedolven, gesitueerd tussen antracietgrijze grafstenen die andere, oudere geboorte- en sterfdata dragen, maar ik kon het niet vinden.....…

Een druppel kan het verschil bepalen.…

Een onbeduidend stukje kalk, maar ik kijk met ontzag naar wat ik in handen heb. En dat geldt ook voor die oeroude duizendpoot, de trilobiet, die me met grote ogen vanaf 300 miljoen jaar aanstaart op het kastplankje naast mijn werktafel. Of die tand van een 20 meter lange 70 tons superjaws met een bek die twee meter open kon.…

Laat me geen getuige worden Van het verval van jouw vel Hoe het verschrompelt Als het vlies van een ballon Bedekt met levervlekken En de kalk zich ophoopt in jouw kransslagader Waarschuw mij voor de roetgeur In de nasleep van de passie Spel mij het woord vrouw Met getuite lippen Laat ons de verlossing vinden In een ontluikende glimlach…

Dan strekt de aap zijn rug en bloed voedt zijn brein, de kwab die hij koestert, als een smaragd in een gewelfde kist van kalk. Het brein bloeit. Nu zwelt het eerste woord in zijn strot, zijn stem kraakt, nog wat onwennig. Sindsdien noemt de aap zich mens. Hij tikt met een tak op de fouten van zijn meester. De dieren gapen.…