Alle inzendingen over park, fiets

Op weg hierheen, op de fiets door het park: jongens op een fatbike, onafgebroken op hun telefoon. Lachende scholieren fietsen met z’n drieën naast elkaar. Een opgevoerde brommer vlak achter me, met een knallende uitlaat. Als ik me omdraai, zie ik dat hij een wheelie maakt. Ik trap harder.…

Altijd in hetzelfde park en hetzelfde rondje. Maar voor de nodige variatie in het vertier begin ik soms daar en dan eindigen we hier. U weet niet waar het park is; geeft ook niets. Ons rondje doe je in zo'n 10 minuten op de fiets en ik, die het parcours grondig heb verkend heb het ooit in bijna 20 minuten gerend.…

zo even en niet onbekwaam passeerde een fiets met cyclaam die het meisje versierde op een omafiets langs banen door parken en lindelanen die mede voorjaar vierden het maakte mijn hart ook vrolijk ben voor toeschouwers dan olijk als een deerne mij belicht ik ben een warme zonnestraal een schijnend vreugdevol verhaal en op iedereen…

In het park staat fragiel een boompje, haar wortels zuigen elk jaar de lente uit de bodem. Je hoort haar bijna zuchten, ze verlangt naar die eerste lauwe voorjaarsdroppels. Ontknop mij naar de bloesems, laat mij tot leven komen. In de week dat dat gebeurt, rijd ik op m'n fiets speciaal voor dat boompje om. En dan is het zomaar weer voorbij.…

wonderlijk herrijzen uit troebel water een kasteel door veel gedonder vurig oplicht de Drie Musketiers ter degen voor geld lijken gezwicht de donkere eeuwen door een gangenstelsel holt een oud ambachtelijk dorp gesmeed lijkt in het verleden strijdgewoel binnen een Arena door dieren gladiatorachtig wordt beslecht daar, in dat park…

Ineens stond je naast mij, met aan de hand je fiets, Haren in de war, het interesseerde je niets Kom, zei je we gaan wandelen aan de overkant Je was opgewonden en pakte mijn hand Je ogen straalden, je verraste mij Er was passie, we liepen zij aan zij Innig en hard, onze lichamen Het park was van ons We waren samen We streelden…

Samen op de racefiets, over de smalle paden van Park De Hoge Veluwe, foeterend op de zondagsrijders op hun witte fietsen. Pinksteren. Mijn lief vraagt of ik meega naar De Hoge Veluwe. De bus, fietsje pakken en dan naar Kröller Müller. In Schaarsbergen aangekomen, is er geen witte fiets meer te bekennen.…

En ervaar de liefde van de Zoon Even stilzitten En wel zonder al die problematiek Soms zie ik dat gezichtje Dat zegt Het komt helemaal goed met jou En het lacht altijd met de blik, weet dat ik van je hou Misschien is het dan wel geen ark Maar het is wel mijn plekje, daar op het bankje in het park…

Rond die tijd leerde ik iets wat ik nooit had moeten vergeten maar toch heel vaak doe. Hoe minder je hebt, hoe minder je krijgt tot zelfs het weinige wat je hebt van je wordt afgenomen. Het staat in de Bijbel. Terwijl goud goud aantrekt. Het is heel gemakkelijk te denken dat je niks hebt maar er is altijd nog meer dat je kunt verliezen: je gezondheid…

lijken lang vervlogen dagen dat ik hier op een bankje zat en de jongen van mijn dromen me vroeg hoe lief ik 'm wel had En ik dan, zacht giechelend met schaamrood op mijn wangen niet durfde te bekennen dat ik brandde van verlangen En terwijl ergens een merel een prachtconcert ten beste gaf schoven wij dichter naar elkaar dichter in het park…

Een plekje dat ik zo bewonder dat is toch wel het mooie park, waar ik een man zie staren z'n armen rustend op zijn hark. De bankjes langs de paden waar mensen zitten hand in hand, verliefde blikken naar elkaar werpen met naast de bank een picknickmand.…

HEKEL IN HET PARK Hekel zit met uitgestrekte beentjes op een verveloze houten bank in het park. Het is een warme herfst namiddag. Om hem heen overheersen de zilver en grijs tinten. Een bankje verder op, zo'n 10 meter verder, zit een taaie Slanke Vrouw.…

Morgen wandel ik weer in het park, mits er nog bomen staan.....…

En dan was het ook nog herfst in het park, de bomen hadden nog even hun mooiste kleren aan. We stonden aan weerszijden van het pad, zij tussen gekromde bruine bladeren, ik bijna in de struiken. Een oude man, de kaken strak op elkaar geklemd, schuifelde voorzichtig tussen ons door, alsof we twee poortwachters waren.…

we Franckendaelde park groette oog in oog jij met je hond en ik de fiets vannacht karde ik nog daar je weet wel waar zwaar over dat zelfde rode pad langs de gedwongen bocht die mij sterk liet voelen dat jij er nog steeds ligt onder waxine bloemenzee waarop veel emoties dreven en de indruk wekte dat jijzelf niet bent gezwicht teneergeslagen…

Na de middagklant, niet moeilijk want 'doe maar gewoon de riedel', fiets ik schemerend huiswaarts. Wederom langs datzelfde park, scherpomlijnd hangen wolken aan de einder met een zilveren rand, de zon knalt gloeiend stralen naar een avond die donker dan donker zal zijn. Voor jou, Günter, een dagkolom, je vroeg er immers om.…

ik ben vanavond naar buiten gegaan, de bloemen waren alle wit, de maan had haar ontroerd. Ik heb een boom omhelsd, zijn bast was hard, maar ik voelde duidelijk het kloppen van een hart, ik denk dat het alleen het mijne was. Ik stond in het ontzichtbare, natte, en zware gras, en ik voelde me in het paradijs gedreven.…

In het park waar de nacht het water steelt Vergeet het licht haar stralende humeur In de diepe holtes van het donker Verliest de liefde haar verlegen kleur Daar sterven schimmen in het duister En de schaduwen omhelzen elkaar Er brandt een vuur zonder rook Vlammend heet maar onzichtbaar Als het vuur de nacht vervolgt En de passie angst verstijft…

Door het park gewandeld en hier blijven staan waarom, nou ja, we weten van elkaar waarom, allebei denken we: jij jij bent het hier blijven staan om die ander aan te kijken, te kussen. ------------------------------------------------------- Uit: Over het verlangen naar een sigaret, 2001.…

Je bent het licht op de gevel van een vlierbessenstruik, in het park, op een kerkloze septembermorgen. Ik wil je bezitten als een enigma, maar kan geen metrum vinden waarop we dezelfde schijnbewegingen kunnen maken.…

De kerel denkt: 'Ze is het helemaal. Wat is ze mooi, die blondgelokte trien.' Z'n eigen haarkleur kan de meid niet zien, al is ze geenszins blind. De vent is kaal. Hij is van plan een praatje aan te knopen. Ze zitten op een bankje naast elkander en eensklaps vrolijk kijkend roept ze: 'Sander!' Het is d'r vriend, die aan is komen lopen. Zodra…

een langgerekte vijver plooit zich minzaam in het park te midden van oeroude bomen trots op hun massieve kracht een houten brugje spant zich ingetogen door het heimwee en wat oude dromen tot rust en milde troost gekomen vindt in de spiegeling wat mededogen wat eenden glijden schadeloos onderdoor geen vogel vliegt nog op daarvoor twee eksters…

Fietsen, fietsen, allemaal fietsen, fietsen fietsen HO.…

Antwoord: loopband…fietsen…. Ik heb geen antwoord gegeven…….!…

Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid. Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten. Twee bankjes verderop zat een man.…

Na molen en begraafplaats wordt het stil: 'Zo eeuwig fietsen!' gaat het door hem, en geen mens ziet dat zijn fiets de lucht in wil. ---------------------------------------------------------------- uit 'Geheugen voor landschap' (1979) van Ad Zuiderent (1944)…

Zo draaiden zijn collega's tijdens de 5e etappe van de Vuelta anno 1965 het achterwiel van Pollekes fiets een beetje los, zodat hij deze halverwege de etappe kwijtraakte. Op slechts één wiel heeft hij de etappe uitgereden. Hij eindigde weliswaar als 78e, maar toch....…

Wil degene die m'n fiets gejat heeft ook even m'n krantenwijk overnemen?…

Soms loop ik wel een heel kwartier te kijken: Waar staat nou in dit rek mijn fiets verscholen? Da's niet omdat mijn rijwiel is gestolen maar omdat fietsen zo op fietsen lijken. Je grijpt in zo'n geval al gauw verkeerd, heeft ook de Consumentenbond geleerd.…

Hij stond daar, gisteren en vandaag achteloos weggegooid tegen een boom half in de bosjes aan de zoom een damesfiets met kinderzitjes hoewel op slot, het klopte niet daar staan geen huizen, maar 't archief van de gemeente tegenover ik neem de fiets mee naar mijn huis, bel de politie Hollands Midden wordt doorverbonden met een dame die…