Alle inzendingen over park, fiets

Op weg hierheen, op de fiets door het park: jongens op een fatbike, onafgebroken op hun telefoon kijkend. Scholieren, hard lachend, fietsen met z’n drieën naast elkaar. Een opgevoerde brommer vlak achter me, een knallende uitlaat. Als ik me omdraai, zie ik dat hij een wheelie maakt. Razend trap ik harder.…

In het park staat fragiel een boompje, haar wortels zuigen elk jaar de lente uit de bodem. Je hoort haar bijna zuchten, ze verlangt naar die eerste lauwe voorjaarsdroppels. Ontknop mij naar de bloesems, laat mij tot leven komen. In de week dat dat gebeurt, rijd ik op m'n fiets speciaal voor dat boompje om. En dan is het zomaar weer voorbij.…

Samen op de racefiets, over de smalle paden van Park De Hoge Veluwe, foeterend op de zondagsrijders op hun witte fietsen. Pinksteren. Mijn lief vraagt of ik meega naar De Hoge Veluwe. De bus, fietsje pakken en dan naar Kröller Müller. In Schaarsbergen aangekomen, is er geen witte fiets meer te bekennen.…

HEKEL IN HET PARK Hekel zit met uitgestrekte beentjes op een verveloze houten bank in het park. Het is een warme herfst namiddag. Om hem heen overheersen de zilver en grijs tinten. Een bankje verder op, zo'n 10 meter verder, zit een taaie Slanke Vrouw.…

Morgen wandel ik weer in het park, mits er nog bomen staan.....…

En dan was het ook nog herfst in het park, de bomen hadden nog even hun mooiste kleren aan. We stonden aan weerszijden van het pad, zij tussen gekromde bruine bladeren, ik bijna in de struiken. Een oude man, de kaken strak op elkaar geklemd, schuifelde voorzichtig tussen ons door, alsof we twee poortwachters waren.…

Na de middagklant, niet moeilijk want 'doe maar gewoon de riedel', fiets ik schemerend huiswaarts. Wederom langs datzelfde park, scherpomlijnd hangen wolken aan de einder met een zilveren rand, de zon knalt gloeiend stralen naar een avond die donker dan donker zal zijn. Voor jou, Günter, een dagkolom, je vroeg er immers om.…

Fietsen, fietsen, allemaal fietsen, fietsen fietsen HO.…

Antwoord: loopband…fietsen…. Ik heb geen antwoord gegeven…….!…

Zo draaiden zijn collega's tijdens de 5e etappe van de Vuelta anno 1965 het achterwiel van Pollekes fiets een beetje los, zodat hij deze halverwege de etappe kwijtraakte. Op slechts één wiel heeft hij de etappe uitgereden. Hij eindigde weliswaar als 78e, maar toch....…

Marie wilde op een zonnige dag op de fiets naar Amsterdam, om Piet en Lies weer eens een bezoekje te brengen. Jan had gemopperd, want aan fietsen had hij een broertje dood. 'Weet je wat die rit ons anders gaat kosten?' had Marie venijnig gevraagd.…

We gaan fietsen. Zoals altijd heeft Mischa het aanrecht volgebouwd met broodjes, fruit en lekkere dingen voor onderweg. 'Maar we zijn maar twee' zeg ik, totaal overbodig natuurlijk. Ze kan ook tellen.…

Ze glijdt, want zo voelt het, het park in. De atmosfeer is fris en de geur van water en gras dringt in haar neus. Ze slaakt een diepe zucht, gaat de bocht om en ziet in haar rechterooghoek een reiger staan. Is hij echt, vraagt ze zich een seconde af. De reiger verzet zijn pootje en ze kijkt nog eens goed naar ‘m.…

Ze volgt de fietspaden door het park en is verbaasd over de schoonheid om haar heen. Het verbaast haar vooral dat ze het ziet. Intens, zonder haar gebruikelijke hoofd vol piekerende gedachten. Ze manoeuvreert tussen de laaghangende takken, knippert met haar ogen tegen de prikkende blaadjes. De dauw druppelt kietelend op haar hoofd.…

De eerste keer dat ik dat ervoer, was in een park in Utrecht. M'n vriendin en ik fietsten naar huis na onze clubavond, die werd gehouden in het park vanwege het warme weer, we deden er diverse balspelen. Uit het niets kwamen er twee knullen, die mij met een ruk van de fiets trokken, mijn vriendin wist te ontsnappen en haalde hulp thuis.…

Tegen negen uur zag ik zijn auto aan komen rijden, maar stopte niet voor de woning, maar reed het straatje naar het park in. Dat vond ik raar, dus verzamelde ik moed en liep het straatje in. De auto zag ik niet meer, maar toen ik het park inliep zag ik net, dat de verlichting van de auto doofde.…

Met moeite beweeg ik mij door het verkeer; druk bellend moet er voor vanavond worden afgesproken in één of ander park of dansgelegenheid en een man op zijn fiets, haastig op weg naar zijn werk past natuurlijk niet in dat plaatje en wordt snel over het hoofd gezien. Er zijn belangrijker zaken!…

Dan mag ik naar huis, door het park geniet ik van de laatste zonnestralen, een konijntje ziet mij verschrikogend voorbij fietsen, weet hij/zij veel. Ik sla linksaf, richting slijter.…

Zeker met Timo, die een dag later ineens ook kon fietsen. “Voor nep.” Of hij haar fiets mocht lenen, vroeg ze aan mij. Wie was ik om te weigeren. Dus daar ging hij, nadat zijn oom toestemming had gegeven. De debutant deed het niet onverdienstelijk.…

Herkent u dit, altijd eerst tegen de wind in fietsen, daarna is het zo gemakkelijk om terug te komen.…

Afsluitend verneem ik dat de besneden mens zeer in z'n nopjes is met de fiets met verlaagde instap. Zelf zwaai ik mijn rechterbeen over bagagedrager en zadel in een soepele beweging, eigenlijk overbodig, ik heb een damesfiets.…

Wouter had zin nog een ommetje te maken in het park. Mien: ''Het al tien uur man en het wordt al donker.'' ''Nou en, dat is juist romantisch, darling.'' Ze liepen richting park aan het einde van hun straat. ''Kijk uit Mien, niet langs het huis van die rooie lopen.…

Maar alleen overdag want er zit geen licht op mijn fiets, tenzij ik er zelf op zit.…

Hij stuurde mij nog een ansichtkaart waarop hij op de fiets zat met ook zijn tegelbordje om zijn hals. Daar stond opgeschreven:,wIE EEN GROTE DEUGD DOET MAG EEN KLEINE ZONDE BEGAAN. vERGEEF DAAROM MIJN SNUISTERIJTJES EN EPO. Ja daar had hij een punt. Dus ik vergeef het hem, het is toch wel een sympathieke man.…

Ze schreven er zelfs boeken over: fietsen met kinderen. Dat zagen wij echt niet zitten. Ja, misschien op termijn, ooit, als de kinderen groot zijn. Het is er dus nooit van gekomen om met deze fiets op fietsvakantie te gaan. In deze fiets leefde alleen de droom om de wereld rond te fietsen voort.…

Voor algemene hygiene wordt de nederlandse familie geacht met de fiets te fietsen gedurende de spaarzame zomervakantiedagen. De nederlandse driekleur rood en wit en blauw mag dan wapperen om deze sportieve families van gezonde bloede in straffe wind haar plichten proberend te betrachten voor lands algemeen nut.…

Men kan beter over mijn fiets praten, dan over mijn praat fietsen.…

Achteraf gezien was het al fietsende een bijzondere gewaarwording deze ochtend toen aan de Grintenbosweg ter hoogte van de Geukerdijk een buizerd opdook die evenwijdig met me meevloog en een prooi in zijn klauwen meedroeg. Een klein vogeltje met een groene staart, naar bleek toen het plots op zo’n vijf meter hoogte loskwam en, als een zelfsturend projectiel…

Dit keer was het een fiets, een echte Jan Janssen (dacht ik). De verkoper had mijn bezoek slim gepland. Hij kon me vanaf half zeven 's avonds ontvangen om de fiets te tonen. De reden van dit tijdstip werd me pas later duidelijk.…

Die nevelige zondagochtend waren ze langs het ziekenhuis gereden en daar hadden ze hem al gedemonteerd... uit elkaar gehaald en zijn vitale delen bij anderen ondergebracht. Wat een vermomming... een uitmuntende camouflage. Maar zo waren we hem wel kwijt natuurlijk.…