Alle inzendingen over ruimte maken

Mijn hart is als een oventje Vol met gebakken dromen Zoet warm en lekker geurend Waar liefdes dampen uit stromen Mijn hart is als een oventje Gevuld met liefde tot aan de rand Gevoelens die geen ruimte maken Voor baksels van gezond verstand Mijn hart is als een oventje Welke maar blijft smeulen voor jou Met geuren van hoop en liefde Gewoon…

Ruimte maken voor nieuwe dingen. Letterlijk en figuurlijk. En letterlijk is het gemakkelijkst. Ons huis mooi en glimmend maken, lekker laten ruiken. Fris als het nieuwe groen aan de bomen. Toch instinct dus.…

Soms lacht ze zo onverwacht dat het appartement even openbreekt, alsof de muren opzij stappen en ruimte maken, een plek die groter voelt dan hij werkelijk is — alsof er een land van onontdekte, ongecartografeerde terreinen op de kaart staan, een El Dorado. Ik probeer het angstvallig níét te hebben over verblijfsvergunningen of visa.…

Hij wil ruimte maken voor olie- en gaswinning en voor mijnbouw. Locaties van groot historisch belang worden opgeofferd voor achterhaalde economische projecten. Triest. Dieptriest.…

Hij probeerde zijn hoofd helemaal leeg te maken, alsof gedachten niet meer bestonden. Alleen het geluid van de vogels in de verte en de zon die zijn leegheid verwarmde. Alles vergeten en ruimte maken voor een nieuwe gedachtewereld.…

De waterpartijen gaan dan weer ruimte maken voor de plensbuien en wordt het tijd uit de sloten het drijfvuil, takken en ander groen te verwijderen, maar ook dan is het genieten als je over het water kijkt, vooral de hoge golven bij storm is prachtig om te zien.…

Sommige skutjses zeilen vervaarlijk op de kant en moeten elkaar ruimte maken maar dat gebeurt niet altijd. Als ik ben thuisgekomen hoor ik dat in de laatste draaiing Heerenveen toch nog van Woudsend gewonnen heeft. In de uitslag zit de start verwerkt en dat geeft Snits van Piet Visser toch nog een vijfde plek.…

Een vrouw wenste ooit een make-over want manlief vond haar veel te pover men kluste, en klaar het scheelde een haar of er was geen make-up meer over…

De waarheid is, wat ik ervan maak.…

Tijd is een vreemd iets: niemand heeft het maar iedereen kan het maken.…

Zorgen moet je doen, niet maken.…

Wie geen cent te makken heeft, ziet overal koopjes.…

==================== Ik gooi elke dag iets weg, zodat er meer lucht in mijn huis, meer lucht in mijn hoofd, meer lucht in mijn leven komt. De ene dag een oud prentenboek over olifantjes die in een flat wonen. De volgende dag een geroeste kruk, een kinderfiets zonder trappers, een cursus zeezeilen, nog in vers cellofaan. Lege potjes, volle potjes…

Lichtjes, poëzie, verhalen, video installaties, beeldende kunst en muziek ruimte om gezamenlijk te herdenken. Stemmig met heel verschillende accenten. Bijzonder sfeerrijk. In onze haastige materialistisch ingestelde wereld even ruimte maken. Om de geest te krijgen. Spiritueel als het even kan.…

Verbijsterd luister en kijk ik naar het nieuws, eh, kijken en luisteren we samen naar het nieuws moet ik zeggen. De avondklok wordt toegelicht met de acties die we dan niet mogen uitvoeren. Het is hartstikke duidelijk althans voor ons, een probleem is het evenmin, we weten immers niet beter en willen toch allemaal dat het weer redelijk normaal wordt…

De sleutel tot een nieuw begin ligt veilig opgeborgen De zandloper loopt de uren door tot aan de dag van morgen Tijd en ruimte gevlochten ineen spoeden zich door eeuwige paden Kosmisch gezien het rijk alleen grenzeloos vlecht het zijn draden Waar de aarde tolt zijn eigen baan de zon schijnt jaargetijden Dag en nacht, zon en maan…

Open deur een lege kamer wanden grijs de vensters halfgesloten ik twijfel zonder woorden weet ik mij zonder gedachten ken mijn hoofd een lege kamer wanden grijs de vensters halfopen dan laat ik woorden in in volle zinnen laat ze lopen…

stoelen, theepot, pen, schaar, presse-papier en boeken, tot aan mijn denkbeeldige evenaar heb ik het beschreven alles in de kamer tot in de uiterste hoeken zodat ik op deze bladzijde mijn leven verder zal leven met mijn woning als noordelijk halfrond en mijn ziel als 60-watt-lamp trouw aan het plafond -----------------------------------…

Het Ruimtelijk Planbureau heeft een rapport uit: De staat van de ruimte. Eerlijk gezegd wist ik niet dat we een planbureau hadden voor de ruimte. En uit het rapport blijkt ook eigenlijk wel een beetje dat er niet zo veel ruimtelijk gepland wordt.…

Aan het bevallige meer, vol bloei, bij Rottevalle ligt een afgelegen eethuis. Zijn muren van houten balken hebben nog bosgeur in zich. Op het zacht glooiende dak wuift een veld van tierig gras. Men geniet hier van spijzen en drank, waar de gezonde, vrije adem van het wijde water doorheen blaast. Hier voel je je op een eindpunt van de drukke wereld…

Ik zal je ruimte geven het ging je iets te snel Ik doe het echter uit liefde maar ja dat weet je wel Ik wil je niet teveel pushen maar ik ben erg enthousiast Ik wil je steeds overtuigen en haal alles uit de kast Pas als ik zeker ben van jou zal ik pas wat rustiger zijn Je zegt dat je zeker bent en dat vind ik heel fijn…

Leg de bergen die er niet zijn maar in de schuur die er niet staat zodat ze het landschap dat er niet is niet storen. En ook dit huis dat nog niet is gebouwd wordt nauwelijks bewoond. Enkel de geur van mijn handen hangt hier even in het rond.…

Geef me de ruimte! ik hoef je niet meer. Geef me de ruimte! ook al doet het zeer. Je hebt me bedonderd, bedrogen, gebruikt! Geef me de ruimte! ik gooi je eruit!…

gezwam…

‘t Verkleurde licht van sterren roept het universum te weerleggen het tegendeel is ook, beroept zich op zijn recht niet te ontzeggen gepatenteerde feiten nemen de eigen ruimte in, de stelling om stelling, houdbare systemen veroordelen een andre velling donkere materie blijft verhuld voor het oog maar is niet te negeren althans, het vreemde…

Ik wil tegen je aanliggen, de ruimte hebben. Genieten van elkaar, Zonder woorden te gebruiken. Alles ontdekken, net zolang doorgaan, totdat we niet meer kunnen. Totdat ik aangekleed ben, met jouw liefde. Totdat de ruimte is gevuld, met onze lichamen, die elkaar net hebben ontdekt.…

ik sta tussen verre groene wanden daarachter paarse golven ik hoor niets dan de wind fluisteren in de eeuwige bomen onder de wijde hemel duizend eeuwen geleden deden stormen en zand hier in ijzige koude een spel zwevend in ruimte en tijd voel ik de levenskracht ik ben deel van een grootse schepping…

Ze heeft haar kind begraven samen met het stil verdriet niemand die het ziet terwijl ze blijven draven Ze zwijgt de stilte dood laat geen ruimte voor het lege ik ontwaak en laat achterwege te luisteren naar het bloot in haar ogen, te kijken naar het bloed in haar oor barrevoets in het slijk en afgeweken van het spoor Wat fluistert…

ik hunker naar de horizon naar verten en naar vlakten kruipen zou ik, zo ik kon ver van stadsen en bekakten naar waar hazen en patrijzen ooit achter schone vrouwen jakten 'k vervloek de slimmen, niet de wijzen die de natuur de kop af hakten met hun economische gewin heeft het leven zo nog zin kan iemand nu het tij nog keren slimmer dan…

‘Ik dacht dat er meer ruimte zou zijn,’ zegt ze. Hij zegt niets, krast met zijn nagels over de rug van zijn hand. Dan pakt hij een theedoek en veegt de rand van de pan schoon. De geur van aangebrande tomaat is nog niet verdwenen. Hij raakt de vier knoppen van het gasstel aan. Zijn schouders zakken iets. Ze staat op en loopt naar het raam.…