Alle inzendingen over schip oorlog retraite Donne stilte

Ik ben in retraite en al bijna een monnik. Nog even en ik heb mezelf ter wille van haar ingekapseld’.…

Ondertussen fietst de wereldtop wielrenners, heren, van Denemarken naar Frankrijk voor de Tour de France en de dames door Italië voor de Giro Donne en hebben de Nederlandse dames hockey met de hakken over de sloot de halve finale bereikt voor de wereldkampioenschappen. En dan heb ik Max Verstappen nog niet eens genoemd.…

Masten die als lucifers knappen terwijl de zeilen aan flarden worden geblazen door de storm die het schip de oorlog heeft verklaard. De opluchting als de storm gaat liggen en het schip ondanks zijn averij zijn bemanning het leven heeft geschonken. Zoek hen niet, die tijdloze zielen die het niet hebben gehaald.…

Ten einde raad ging hij in retraite en daalde af naar de eigen kern. Tot zijn verbazing kwam hij daar het roodste rood tegen. En herkende zichzelf. De kameleon wist precies wat hem te doen stond. "Kleur bekennen" was het parool. Elk schepsel heeft zo zijn angsten.…

Het was een roekeloze sprong in de smog van gisteren. Dikke draderige slierten dreven over het slagveld. Ik vleide het oor tegen de borst van gesneuvelden. Ze lagen daar met hun zwaarden in hun verkoolde vuist. Alsof ik nog een reutel kon vangen, een flard van hun afscheid zou herkennen. Alsof in de schamele schrei van de weduwe een geheim school, bewaakt…

Zij droeg in stilte haar lot. Zij verdroeg de oorlog en zijn slachtoffers voor een hoger licht. Florence Nightingale is de vrouw die door de eeuwen heen haar eigen licht laat schijnen. Met haar verschijning liet ze de melancholie en triestheid van het verschijnsel "oorlog" op unieke en authentieke manier in het daglicht verdwijnen...…

Onze kapitein kreeg de opdracht de Spaanse troepen aan boord van de galjoen krijgsgevangen te maken en aan land te zetten in Frankrijk, dat ook in oorlog was met Spanje. Tromp had maar last van die kerels en ze aten ons eten maar op. Toen haalde ik als loods een stomme streek uit, ik zette ons schip bij vloed op een zandbank.…

Onze kapitein kreeg de opdracht de Spaanse troepen aan boord van de galjoen krijgsgevangen te maken en aan land te zetten in Frankrijk, dat ook in oorlog was met Spanje. Tromp had maar last van die kerels en ze aten ons eten maar op. Toen haalde ik als loods een stomme streek uit, ik zette ons schip bij vloed op een zandbank.…

Onze kapitein kreeg de opdracht de Spaanse troepen aan boord van de galjoen krijgsgevangen te maken en aan land te zetten in Frankrijk, dat ook in oorlog was met Spanje. Tromp had maar last van die kerels en ze aten ons eten maar op. Toen haalde ik als loods een stomme streek uit, ik zette ons schip bij vloed op een zandbank.…

Steeds ruiger slaan de golven tegen het schip. De mannen op het schip staan nog steeds aandachtig in de golven te turen op de plek waar eerst Robbie verdween en daarna de oude man. Zien ze daar wat boven komen? Nee... of.. ja toch wel. Snel beginnen de mannen op het schip tegen de oude man te roepen: pak dat touw vast dan trekken wij je omhoog!…

Dat onze inlichtingendienst de AIVD af en toe wat dossiers laat rondslingeren is niet zo uitzonderlijk. Wèl uitzonderlijk en zeer verbazingwekkend is dat niemand zich daar meer bovenmatig over opwindt. Er gebeuren zoveel merkwaardige zaken, dat alleen berustend gelach overblijft na het lezen van het zoveelste beschamende debacle. Ik bedoel maar,…

Gevolg: gebakken lucht, verlammende stilte. Zaterdag praat het zestal dan toch nog maar eens, in retraite- en/of reünie -stemming, in de Bewegen- & Leven-kantoorruimte van Nieuwegein-City. Er wacht een lastige agenda, met artikel-7 en artikel-12 complicaties en met, wederom, aanhoudend slechte kwartaalcijfers.…

Het is onbegonnen werk en verspilde energie om schoon schip te maken alvorens het lek boven water is.…

We schreven 1976. Het kabbelende, grijze water van een Zeeuws meer omringde met haar golfjes de boot met de vlaggenstok aan de achtersteven die het rood-wit-blauw droeg. We waren daar op vakantie in dat lang-vergeten jaar waarin het niet ophield met regenen en we de weiden doorkruisten en de wegen volgden die zich daar uitstrekten onder de altijd…

Ga toch eens een weekje in meditatie meid, slaap eens lekker uit, of doe een stilte retraite in een Bededictijner klooster, je hoeft niet bang te zijn dat de monniken aan je zitten, die hebben liever jongejongens. En dan JP aan wie, eenmaal in de ring, elk staatsliederlijk decorum ontglipt. Langzaam glijdt zijn bril over de bezwete neusbrug.…

Een andere vriendin zegt nog: ‘de oorlog is verschrikkelijk’ en breekt dan. Ze huilt in stilte. De andere vriendinnen breken ook. Huilen ook in stilte. Er worden geen armen over schouders geslagen. Er wordt niet geknuffeld. Tranen rollen traag langs de wangen naar beneden. Handen of armen worden voor ogen gehouden. Ze huilen allemaal.…

Al te snel zal ons schip aanleggen, aanmeren aan de steiger, zullen we weer voet aan land zetten en is onze dromerige middag te midden van de wateren, de grienden, de stilte en de schoonheid van het schilderachtige landschap voorbij.....…

Al te snel zal ons schip aanleggen, aanmeren aan de steiger, zullen we weer voet aan land zetten en is onze dromerige middag te midden van de wateren, de grienden, de stilte en de schoonheid van het schilderachtige landschap voorbij.…

De naam van het schip, de Statendam, bracht mij in associatie wisselend terug naar de dodenherdenking in Amsterdam,waar veel mensen in stilte stonden te kijken naar iets wat ik niet kon waarnemen, met op de achtergrond het geluid van de klapperende kabels van de vlaggenmasten, die door de wind een belangrijke bijrol speelden in de ongewone stilte.…

Hij mocht bij haar blijven zitten, samen met een paar andere vrouwen en kinderen, en zo werd de grote sloep door de gewapende mannen naar het grote schip gevaren. Eenmaal aan boord van het schip, richtte de schipper het woord tot de mannen, vrouwen en kinderen.…

Verder was je graag aan de kust van de Oostzee en in een retraite-huis in Zakopane. Je wordt beschouwd als één van de meest belangrijke, productieve en begaafde personen in de na-oorlogse, Poolse cultuur en geschiedenis. Je schreef meer dan 2000 liederen. Op 7 maart 1997 overleed je na een strijd van enkele jaren tegen darmkanker.…

Roerganger Albert stuurde het schip met vaste hand en verstand, en werd door de bemanning zeer gewaardeerd. Toch beklaagde hij zich dikwijls. "Altijd die korte vaart over de Noordzee, heen en terug, heen en terug. Steeds datzelfde reisje... Was ik maar werkzaam op een oceaanstomer of op een grote kustvaarder.…

Het schip van staat zou doorvaren: en de nieuwe kapitein zou ook weer creatief met de waarheid omgaan. En weer zou 2/3 van onze bevolking hem (‘Balkendende’) of haar (‘Verdonk’) geloven. Ongelofelijk!…

Zoals, de stilte van het schoon schip maken. Door vele pingpong-officials tot kunst en kunde verheven. Teken aan de wand was wel dat een functionaris zich haastte om de speeldata alsnog openbaar te maken, waarbij als aap uit de mouw kwam dat de voorjaarscompetitie drie weken wordt onderbroken.…

Het flatje, mijn laatste ouderlijk huis in deze wereld, raakte nu meer en meer onttakeld als een schip waarvan de majestueuze, glorieuze tuigage is gesloopt, als een onteerde vrouw, die men de sieraden van haar jeugd heeft afgepakt, en nieuwe bewoners zouden het in gebruik gaan nemen.…

Die schepen op de oceaan en kleinere zee trachten veel dieren te vangen. Wat moeten we daarvan denken? Felle haat voelt men voor de walvisjacht, die de prachtige vorsten der zee zo heeft teruggedrongen en er weinig van heeft overgelaten. Was die zachtzinnige reus niet in tel bij het natte scheppingsgewaad, dat zo sierlijk golfde? Men behoedt dit…

Mevrouw is hypergevoelig geraakt voor de hoe dan ook zwakke geluiden die haar enerveren en doen opschrikken. De geluiden van een overvliegend vliegtuig of de onbestemde en ondefinieerbare geluiden die in het gebouw waarin zij is ondergebracht, weerklinken. De verwarring neemt toe en ze vroeg me een strook los te knippen uit een bontgekleurde lap die…

Zijn missie duurde veel langer dan oorspronkelijk de bedoeling was en in volstrekte onwetendheid voer zijn schip haar ondergang tegemoet.…

Diep van binnen weet ik het, het heeft geen zin meer. Ik sluit me op in de donkerste hoek van mijn kamer. Waar is iedereen? Is het al zo ver gekomen? Nadat ik eens goed heb nagedacht besluit ik naar buiten te gaan. Langzaam kom ik overeind en loop naar buiten. Voordat ik de deur open doe weet ik dat ik hier nooit meer terug zal komen. Ik kijk…

Maar moeten we hier nu echt van oorlog spreken? Het is gruwelijk wat er gebeurt. Er vallen doden, onschuldige mensen ook en er is leed. Er zijn veel vluchtelingen en er gaan er zeker nog meer bijkomen. De journalisten zijn wat mij betreft wel wat rap met de conclusie oorlog. De komkommertijd is voor hen immers voorbij.…