Alle inzendingen over schip oorlog retraite Donne stilte

Ik ben in retraite en al bijna een monnik. Nog even en ik heb mezelf ter wille van haar ingekapseld’.…

gestorven broeders vinden binnen de kloostermuren hun zichtbare rust als vertrouwde namen op sobere kruisen als ruisende bomen tussen geurende bloemen zo leven ze verder in de broederschap dierbaar, nimmer verloren…

zelden klonk er zoveel schoonheid in de stilte sierden zachtere tinten het krieken van de dag dommelden klooster en akkers in zijden nevels bleven woorden langer zwijgen m’n zinnen vromer dan ooit gedacht…

Naarmate onze technocratische maatschappij meer in retraite gaat, geloof ik, dat de mens tot een werkelijke religiositeit kan komen.…

Ondertussen fietst de wereldtop wielrenners, heren, van Denemarken naar Frankrijk voor de Tour de France en de dames door Italië voor de Giro Donne en hebben de Nederlandse dames hockey met de hakken over de sloot de halve finale bereikt voor de wereldkampioenschappen. En dan heb ik Max Verstappen nog niet eens genoemd.…

Masten die als lucifers knappen terwijl de zeilen aan flarden worden geblazen door de storm die het schip de oorlog heeft verklaard. De opluchting als de storm gaat liggen en het schip ondanks zijn averij zijn bemanning het leven heeft geschonken. Zoek hen niet, die tijdloze zielen die het niet hebben gehaald.…

Er woei een grote storm van smart Over mijn levenszee, De baren sloegen over mijn schip. Alzo, dat het vol werd van wee. En Jezus was mét mij in het schip, Maar nu was het nacht en Hij sliep. Ik wekte Hem op in mijn grote angst. Ik wekte Hem op en riep: 'Bekommert het U, o meester, niet, Dat ik verzink, verzink?'…

Water kent haar grenzen niet krachtige en woeste golven dat de bemanning het schip verliet voor ze met storm werden bedolven Grootschalige redddingsactie een paar overlevenden ze leefden nog maar een fractie verankerd in al die regen In een moment van stilte stormgeruis in verandering de oceaan in luwe kilte tot haar wederopstanding…

Het doen zinken van een Iraans schip door een Amerikaanse onderzeeër voor de kust van Sri Lanka is in flagrante strijd met het Zeeerechtverdrag van de Verenigde Naties.…

Ten einde raad ging hij in retraite en daalde af naar de eigen kern. Tot zijn verbazing kwam hij daar het roodste rood tegen. En herkende zichzelf. De kameleon wist precies wat hem te doen stond. "Kleur bekennen" was het parool. Elk schepsel heeft zo zijn angsten.…

Het was een roekeloze sprong in de smog van gisteren. Dikke draderige slierten dreven over het slagveld. Ik vleide het oor tegen de borst van gesneuvelden. Ze lagen daar met hun zwaarden in hun verkoolde vuist. Alsof ik nog een reutel kon vangen, een flard van hun afscheid zou herkennen. Alsof in de schamele schrei van de weduwe een geheim school, bewaakt…

balkon Het heeft geen bloemen- rek voor op de rand dient slechts als nood- uitgang bij brand Tegen de avond schijnt daar soms bedeesd de zon -------------------------- uit: 'Schoon Schip', 1993.…

Onze kapitein kreeg de opdracht de Spaanse troepen aan boord van de galjoen krijgsgevangen te maken en aan land te zetten in Frankrijk, dat ook in oorlog was met Spanje. Tromp had maar last van die kerels en ze aten ons eten maar op. Toen haalde ik als loods een stomme streek uit, ik zette ons schip bij vloed op een zandbank.…

Onze kapitein kreeg de opdracht de Spaanse troepen aan boord van de galjoen krijgsgevangen te maken en aan land te zetten in Frankrijk, dat ook in oorlog was met Spanje. Tromp had maar last van die kerels en ze aten ons eten maar op. Toen haalde ik als loods een stomme streek uit, ik zette ons schip bij vloed op een zandbank.…

Onze kapitein kreeg de opdracht de Spaanse troepen aan boord van de galjoen krijgsgevangen te maken en aan land te zetten in Frankrijk, dat ook in oorlog was met Spanje. Tromp had maar last van die kerels en ze aten ons eten maar op. Toen haalde ik als loods een stomme streek uit, ik zette ons schip bij vloed op een zandbank.…

"When one man dies one chapter is not torn out of the book, but translated into a better language."…

De tijd kruipt aan haar pols voorbij zoals het stof klimt als ze kijkt een kantje mouw naar boven wijkt in antwoord op die vraag van mij Ik steel haar hand belet de tocht voordat retraite weer kuisen wikt een oogwenk wegens chaos tikt telt wimpers in verraden vocht Dan kleedt ze vlug satijnen trouw langs angstig geblindeerde ramen met…

Zij droeg in stilte haar lot. Zij verdroeg de oorlog en zijn slachtoffers voor een hoger licht. Florence Nightingale is de vrouw die door de eeuwen heen haar eigen licht laat schijnen. Met haar verschijning liet ze de melancholie en triestheid van het verschijnsel "oorlog" op unieke en authentieke manier in het daglicht verdwijnen...…

Water, niets dan water in de oceanen van de aarde samengebracht schuimende golven raken met veel geklater de drijvende schepen in volle kracht Water, niets dan water zinkend schip op volle zee vergaan neemt herinneringen mee voor later en rust in stilte op de bodem van de oceaan daar in de diepte van de zee zijn mensenlevens uitgeblust…

Was ik een schip Dan joeg ik door de golven Metershoog doorboorde ik de witte kragen Met welbehagen en met stormachtig geweld Mijn masten zwiepten heen en weer zoals in de oude filmen van weleer Het is het spel dat wordt gespeeld bij storm en tegenwind onthouden dromen van een kind Maar ik ben slechts een ouwe pont en daarom vaar ik elke…

Steeds ruiger slaan de golven tegen het schip. De mannen op het schip staan nog steeds aandachtig in de golven te turen op de plek waar eerst Robbie verdween en daarna de oude man. Zien ze daar wat boven komen? Nee... of.. ja toch wel. Snel beginnen de mannen op het schip tegen de oude man te roepen: pak dat touw vast dan trekken wij je omhoog!…

onder mijn gezag, armen zijn tekort om levens aan te reiken, vingers krommen zich in een laatste hulpblijken ik ben het oog en zie de mensen wijken ze zijn de orgie zat kunnen niet begrijpen hoe mijn veertje valt in de stilte tussen lijken…

Dat onze inlichtingendienst de AIVD af en toe wat dossiers laat rondslingeren is niet zo uitzonderlijk. Wèl uitzonderlijk en zeer verbazingwekkend is dat niemand zich daar meer bovenmatig over opwindt. Er gebeuren zoveel merkwaardige zaken, dat alleen berustend gelach overblijft na het lezen van het zoveelste beschamende debacle. Ik bedoel maar,…

Gevolg: gebakken lucht, verlammende stilte. Zaterdag praat het zestal dan toch nog maar eens, in retraite- en/of reünie -stemming, in de Bewegen- & Leven-kantoorruimte van Nieuwegein-City. Er wacht een lastige agenda, met artikel-7 en artikel-12 complicaties en met, wederom, aanhoudend slechte kwartaalcijfers.…

Olijftak omrande viermaster oogde verbleekt alsof zij reeds rouwden Anker op de hand verschrompelt eens krachtig kon niets meer houden Stoere tatoo trots teken van weleer nu een spookschip de olijftak een veer De oude zeeman sleet dagen langs de maas Vermoeid betraande ogen turend in de verte getaand gelaat miste schip en…

Iedereen leeft zijn eigen leven Iedereen zijn eigen weg Iedereen zoekt en vindt voor even Iedereen lijkt van de leg Elkaar vragend aankijken Elkaar helpen waar 't kan Elkaar de hand toereiken Elkaar zeggen: "dat is 't plan" Ook al vaart 't schip zonder kapitein We zullen er altijd voor elkander zijn Ook al vaart 't schip…

De momenten van simpel geluk te tellen op één vingerloze hand Slaaploze droom levende nachtmerrie ondermijnt het gezonde verstand Opnieuw begonnen het grijze verleden De schepen nog altijd in brand...…

Zij doorklieven binnen de dijken heel langzaam zoet het water met vele gewichtige tonnages de schepen diep naar binnen Zij schipperen de kade vol en maken schoon het schip door vlug het ruim te soppen en ankers omhoog te trossen Zij scheren vervolgens het nat snel vol tot over het schuim naar een nieuwe gezonken lading en opnieuw…

Zijn schip trotseert koppige golven die hem schuimbekkend vervoeren naar gapende muilen die verbolgen hun helse zwavelnev’len boeren uit een vloed van tijd gedolven wiens stromen wurgend snoeren om van het ebben lucht te kolven tot eeuwig gittering gaat floeren doelbewust wendt hij de steven koerst naar de kille bondgenoot willig volle…

Ik moet weer op zee gaan, een goed schip en in 't verschiet Een ster om op aan te sturen, anders verlang ik niet. Het rukken van 't wiel, 't gekraak van het hout, het zeil er tegen, Als de dag aanbreekt over grauwe zee, door een mist van regen.…