Alle inzendingen over schipbreuk

Tussen strandpaal twee en zeven lagen omringd door mijmeringen, wrakhout en wier, de restanten van een zomerzot getij. Aan de hals van glas, gebarsten en door zoute dampen nog omfloerst en aangetast, een stuk papier, een vaag verbleekte konde. De boodschap sloeg me van mijn ankers: Woont er.... Woont er in jou nog iets dat liefde heet?…

Het is wachten op schipbreuk. Of toch niet? De hoop en het vertrouwen dat de nieuwe kapitein schoon schip zal maken, is aanwezig bij de anderen. Waarom wil het er dan bij mij niet in? Gun ik hem tijd om het te bewijzen? Krijg ik de tijd om het af te wachten? Mijn hoofd is vol. De sterren verdwijnen, een nieuwe ochtend komt.…

op het strand ligt een klok daar aanbeland na een ramp vlakbij een schip gezonken op en in de zee een man of vracht teveel, te veel de klepel op de bodem verstomd wordt dit verhaal niet meer gebracht dan door die getuigenis in brons in het mee vergane want zeilt niet langer wind maar waart het water door de gaten zonder voeten, zonder benen…

De schipbreuk, die ze leden in de baai, werd aan de overladenheid verweten. Een haai, die passagiers had opgegeten, vertoonde kuren, want de haai was high. Het was al gauw, dat wij de oorzaak wisten: een speedboat was het - vol met drugstoeristen.…

Als schipbreuk weer een olieramp veroorzaakt En alle vogels en de vissen sterven. Als tankers weer het leefmilieu bederven En telkens weer de Spaanse kust vervuild raakt. Als tankvaart weer eens geldzucht is gebleken Wie kan er dán nog van Prestige spreken?…

Herken waar het tekort aan taal geworden is en wij aanvaren op een in- en outbox, scheep en schipbreuk van de woorden. Laten wij weigeren onwelsprekend te willen zijn, en onwelschreven. Laten we taal opeisen.…

één zijn met de wereld in muziek de tomeloze kracht van vreugde de stilte van verdriet het lijden medelijden was er even niet verdoven dichtgooien van kloven gelijkmatigheid geeft geen gevoelens prijs het rustige gekabbel van maanden jaren waardeloos gebabbel geen geruzie geen partij ik was er niet niet bij na schipbreuk…

Ook al staan veel van mijn beweringen op gespannen voet met elke horizon van Geloof en Verstand, de creatieve zoektocht van mijn denken lijdt in mijn ogen geen schipbreuk. Het dogmatisch vasthouden aan onvoldoende grond voor de kennis, alsook het funderingspostulaat en de verhaaltechniek, is natuurlijk iets anders.…

Schipbreuk. Grachten vroren dicht. Verkleuming alom. Dit werd een lesje in geschiedenis. Net voor sluitingstijd keek ik in je ogen en vroeg uitbundig nog een glas. Toen besefte ik de schaarste van wat was en de voldongenheid van wat komen zou: kou.…

Uit speakers klonk: 'Wees op uw hoede; de kans op schipbreuk wordt te groot. Wilt u zich naar de sloepen spoeden?' De dreun, die volgde was enorm. Hij was volledig buiten zinnen. Met superkrachten blies een storm hem over zee een woning binnen. Zo leek het.…

Ik voel: ik moet dit leeg lokaal dóórvaren en schipbreuk lijden aan jouw waterkant. Lukt het je echt, aanbiddelijke fee, me binnen je betovering te binden? Ik denk het niet, ik vaar met alle winden om elke rotspunt waar jij zit te zingen heen en geef je desgewenst gewoon een 2.…

Over álles is wel wat geschreven, 't is te lezen, of 't is verteld, over oorlog, vechten, vrede, of over dom en zinloos geweld, over liefde, haat, kortom 't leven, over personen die bestaan, over landen, steden, mensen, over water, de zeeén, de oceaan, over schipbreuk, terrorisme, over geboorte en verdriet, over lieve leuke dingen,…

ook het laatste hotel met het waarschuwingsbord interdit au public waar geen vlieger meer opgaat vliegeniers niet meer landen (Coli et Nungesser) waar de stroom sterk is en meeuwen als oude vissers akelig kakelend lachen om buit waar de kust heerst de ijskoude hoogte en steilte de wind aan het plunderen slaat daar lijdt de naam schipbreuk…

Ik dacht niet dat ze zich magisch uit het effen kon verheffen tot nu was ze vrij onachtzaam vlak onder me gebleven telken maal heb ik haar praal in `t scheepsjournaal beschreven wanneer `k aanschouwde dat ze mij in zeildoek wilde treffen Zij vergaapte zich ook aan mij, ben ik pas later gaan beseffen schilderde me af, in overwegend ondermaans…

op het strand ligt een klok daar aanbeland na een ramp vlakbij een schip gezonken op en in de zee een man of vracht teveel, te veel de klepel op de bodem verstomd wordt dit verhaal niet meer gebracht dan door die getuigenis in brons in het mee vergane want zeilt niet langer wind maar waart het water door de gaten zonder voeten, zonder benen…

Wachten op de haven die mijn veiligheid garandeert. Ondertussen dobberend op de oceaan van gevoelens. En maar het eeuwige wachten op de opkomst van de zon zodat de duisternis verdwijnt. Ik, de kapitein van mijn schip vol gevoelens die wacht op het licht dat mij de weg zal wijzen. Ik aanschouw het drijvende wrakhout van de schepen die mij zijn voorgegaan…

Ik wil lekker knoeien met het zout, ik wil niet aardig zijn, maar stout en van de leuning roetsen en schipbreuk spelen in de teil en ik wil spugen op het zeil! En heel hard stampen in een plas en dan m'n tong uitsteken en morsen op m'n nieuwe jas en ik wil overmorgen pas weer met twee woorden spreken!…

Het afscheid kwam vroeg en plotseling na de roerige en wilde eindexamenfeesten en allen verdwenen in mistige, onbestemde verten van studie, carrière, beroep en gezin en ik, de eenling, de outcast, de risee en de nerd leed onherroepelijk schipbreuk op de klippen en rotspartijen, in de jungle en slangenkuil van de harde, wrede maatschappij en voelde me…

waar is DE GROOT gebleven, Die voor de schipbreuk van zijn leven, Zelf onder 't opgeheven zwaard*, ’t Gezicht des Doods braveerde*; en sterker Dan staal, voor eeuwigheid van kerker Noch bittre laster was vervaard?…

Water, niets dan water in de oceanen van de aarde samengebracht schuimende golven raken met veel geklater de drijvende schepen in volle kracht Water, niets dan water zinkend schip op volle zee vergaan neemt herinneringen mee voor later en rust in stilte op de bodem van de oceaan daar in de diepte van de zee zijn mensenlevens uitgeblust…

Voor hen wou hij wel schipbreuk lijden. Toen hij de eerste huw'lijksnacht een uur met hen had doorgebracht, begaven zij in grote haast zich naar het slaapvertrek ernaast. Ze zeiden, toen hij onraad rook: 'Ja, bigamistisch zijn wij óók. We hebben nog een tweede vent, die woont in dit appartement.…

Opvallend is dat aan deze zeekust veel schepen schipbreuk lijden. (De Hitchcock-collectie die ik heb gekocht, bestaat uit 3 DVD's met op elke 3 films. Achterop de verpakking staat van elke film een samenvatting; jammer dat hierop opvallend veel schepen schipbreuk 'leiden'). Vervolgens worden ze door een bende geplunderd.…

Ik voelde mij door zeven jaar werk verraden; Mijn Lusiade had ik grootgebracht In scheepshol, grot en kluis, bij dag en nacht, Gered uit brand en schipbreuk als mijn gade.…

Zo kon men toch bij een schipbreuk, de aangespoelde (verdronken zeelman) herkennen. ‘Juist ja’, aan de Tatoeage. Ook kon men dan het thuisfront op de hoogte stellen van hetgeen er gebeurd was.…

Na het gevecht met een Duitse kanonneerboot op de Egeïsche Zee, een schipbreuk en de dramatische beklimming van een glibberige rots, staan Gregory Peck, David Niven, Anthony Quinn, Stanley Baker, James Darren en Tony Quayle voor de opgave om de machtige kanonnen van Navarone uit te schakelen.…

Maar toch ze ging en ze sleurde mee in een sleep, kindren en klanken, in zwarte zee ging alles scheep, en 't dreef nog even, het water zwart vonkte van diamant, in die grote schipbreuk brak ook het hart, alles zonk, het laatst de hand.…

Foppe lijdt schipbreuk en spoelt aan op een onbewoond eiland in de stille zuidzee. Hier is hij eindelijk alleen en met de wonderschone natuur. Een lot uit de loterij waar hij anders zijn hele leven voor had moeten werken! Foppe laat zijn baard en haren groeien en slaapt een gat in de dag. Het eten bestaat uit zeeschildpadeieren en kokosnoten.…

Terwijl ze je weer gevangen wilde zetten in een vieze cel te Goa, leed je onderweg schipbreuk en kon je maar ternauwernood je hoogst belangrijke manuscript redden van de verdrinkingsdood.…

Die mat voelde aan als een eiland na een schipbreuk, als Pampus te midden van de ijszee.…

Slachtoffers die niet konden zwemmen, schipbreuk leden of werden overspoeld door de agressieve kracht van het wassende water. De watersnood die was ontstaan doordat dijken doorbraken en het oprukkende leger van watermoleculen de landerijen overspoelde en de huizen onder water zette.…