Alle inzendingen over vader thuis

Toen mijn vader thuis kwam, met een kerstboom achter op de fiets, werden de ballen van zolder gehaald. De kerstboom optuigen was moeders werk, wel mocht ik voorzichtig de ballen aangeven, alles was zilver.... Zacht dwarrelde de dikke sneeuwvlokken omlaag. Met m'n neus tegen het raam gedrukt kon ik niet wachten om naar buiten te gaan.…

Andere kinderen moesten op een bepaalde tijd thuis zijn, omdat ze dan gingen eten. Bij ons was dat niet zo. Wij gingen eten als mijn vader thuis was, en hoe laat dat was, was onbekend. Dat kon zes uur zijn, maar ook half acht. Wij hadden geen regels, maar ongeschreven wetten over hoe je je moest gedragen.…

Vergaderingen van school met leerkrachten of ouderraad werden vaak bij ons thuis gehouden. Ik zag dan van dichtbij die mensen waar Meester - mijn vader - thuis zo negatief over deed. Maar als die mensen bij ons thuis waren, was hij een en al vriendelijkheid en hartelijkheid. Daar werd ik onzeker van.…

, vroeg vader thuis. ”Weinig nieuws”, was mijn antwoord. Toch dook het voorval van vanmiddag weer bij mij op: zo veel verschillend en toch zo weinig verschillend… Opeens was mijn standpunt veranderd: ”Eens zal het zo zijn”.…

Het is pijnlijk om te lezen hoe de bureaucratische kilte van je vader thuis omsloeg in fysieke terreur. Die "losse handen" van hem waren geen teken van controleverlies, maar pure machteloosheid, vermomd als discipline.…

Bij ons stond overdag de radio nooit aan, alleen avonds als vader thuis was en de Bonte dinsdagavondtrein uitgezonden werd. Televisie was er nog niet. Opa was niet thuis. Oma zei, dat hij naar het abattoir was om goedkoop vlees af te halen, meestal runderlappen met een vette rand.…

Door thuis te blijven zou hij zich namelijk schuldig kunnen voelen. Het kan dwangmatig worden. Zo heb ik dat ervaren bij de zorg voor mijn vader. Vier jaar lang heb ik hem thuis verzorgd. Mijn vader begon in 2000 dingen te vergeten. Als ziekenverzorgster herkende ik dat meteen.…

"Zij probeerden hier te wonen, maar voelden zich er toch niet thuis. Ook die vogels zoeken de verte. Misschien is hun verte wel het leefgebied, waar ze vandaan kwamen." Siebe lag weer op zijn handdoek, verwarmd door de zon. "Kom jongen, we gaan ons aankleden," zie vader.…

Toen maakte hij een grote fout, want op de avond dat ik buiten stond kwam hij thuis om bij ons te zijn. Maar de politie stond ons huis te observeren en hadden tot hun vreugde vader thuis zien komen. Vermoedelijk hebben ze bij NSB-er, die aan de overkant woonde, ons huis zitten te beloeren. Vader en moeder zaten naast de allesbrander.…

Haar moeder had haar leven lang over haar geklaagd: tegen alle familieleden en als haar vader thuis kwam tegen haar vader. En zelfs na haar dood had ze grote invloed op haar leven door het beïnvloeden van haar zusters, die op hun beurt weer hun kinderen beïnvloedden. Ze wilde dit niet langer accepteren.…

Toen zagen we pas, dat het vader was. Moeder kwam huilend van blijdschap naar buiten en omhelsde vader een lange tijd. Toen was het bij ons ook feest.…

Come on Mary, you can do it! Kill the bitch!…

Hij die slechts vrienden heeft is een stakker, bij je vrienden slaap je in maar je vijandt houd je wakker.…

Bij mijn ouders vroeger stond de kamer altijd blauw van de rook, want als vader thuis was had hij altijd een shagje tussen zijn lippen, ook als hij met iemand in gesprek was. Dat vond ik prachtig.…

"Schat, zou je mijn haar willen knippen, het wordt zo lang en ik heb er zoveel last van". Bij de aanhef wist ik natuurlijk al dat er iets aankwam wat ik doen moest, want een schat ben je niet zomaar natuurlijk. Dat vroeg hij gisteren en blijkbaar dacht ie dat ik meteen in het gareel zou schieten, maar dat was dus niet zo, ik had net iets teveel…

Haar wereld is een kamer in 't vierkant nauwelijks een voorschoot groot tussen vergeelde foto's en 't uurtje dat ik wekelijks kom wacht zij gelaten op de dood. Als ik er ben keurt zij haar pillen haar drankjes en haar knie 't is water zegt zij noemt mij weer jongen en vindt dat ik er goed uit zie. Zij schenkt mij koffie is weer…

Met ingehoudem adem luister ik oorverdovende stilte geruisloos zuchtend en krakend statig en imposant door de tand des tijds aangetast maar onbewogen stille getuige van de geschiedenis dit huis mijn thuis…

En als hij binnen is dan weet hij; dit, nee dit wordt nooit meer "thuis".…

We gaan een ander thuis beginnen…

Mijn vlakke land, mijn thuis, waar ik leef en zal sterven, waar ik huil en waar ik lach. Zo zal ik je altjd meedragen. Met heidevelden als mijn huis, waar ik jarenlang kan zwerven, waar ik geniet van iedere dag. en antwoord vind op m'n vragen. Mijn vlakke land, dat ben jij, waar mijn wieg heeft gestaan.…

passie bespelend met eigen handen en vingers de diverse akoestische instrumenten en getekend door de jaren tijd zingen zij nog immer heerlijke Ierse liederen Allen met volle baard nu soms grijs gekleurd vertellen zij met hun hele ziel en zaligheid het talrijke luisterend publiek in diverse klinkende muzikale tonen over hun trots hun thuis…

Toch waren we jarenlang vriendinnen ieder met ons eigen huis voor jou vaak een straatleven maar bij ons kreeg je een tweede thuis.…

Terg niet langer mijn hoop zelfs de wind verdraagt mij niet de hemel staat in mijn ogen als een rimpelig oud geschrift hoe schromelijk gekleed mijn gedachten lijken meer feitelijk zuigt macht hard Maar er is de zee zonder conformisme maar schuimend zij spoelt zout op mijn huid in een land waar mijn thuis betwist blijft ben niet ik degene…

Thuis nader ik opnieuw Achter glas gleed ik uit haar schoot. En de vader, waar blijft hij? Zijn zacht bevel verstuift terwijl ik luister, Zoals water uit een slang in een waaier valt. In de geleidelijke zomer komen de buren buiten, Poort in het slot. Zij overtuigen niet.…

Er was wel een huis maar je was er niet thuis er was wel te eten Smaakmaker vergeten Er was wel een bed maar verkeerd neergezet Ze waren er wel, ze waren er niet. snapt U nu iets van mijn verdriet? Ik trek mijn conclusie mijn jeugd,een illusie…

Thuis is te weten dat jij er ook bent…

de sleutel voor het eerst in het slot van de voordeur gleed ze had ook zo lang gewacht maar nu nu was het zover het slot opende zich evenals de deur en haar nu nog kale ruimtes vulden zich met het geluid van mensenkinderstemmen hun gelach maakt Ettol-Rah blij eindelijk eindelijk kon zij haar taak vervullen haar doel dienen een thuis…

geen zoetgevooisde verte geen hemel van satijn bekoort mij meer dan elke keer weer veilig thuis te zijn…

Het woord trof doel een nieuwe kroontjespen vlijmscherp geslepen sneed pijn los van mannelijke onverschilligheid Ik gaf weg en telde uit onder de doden om een ziel te krijgen het leven onder de duim gouden munten op gesloten ogen voorgoed terug bij jou…

Slepend loop ik naar huis Elke voeg van de straatstenen geteld Als of dat belangrijk was Waar er toch andere problemen waren Verborgen pijn van alles Alles van gisteren en vandaag Het went nooit Daarom tel ik maar Maar als je me morgen ziet Vraag me niet naar de weg die ik heb afgelegd Want die is altijd te lang geweest Om nergens thuis…