Alle inzendingen over valt....

Mijn hart bereikt verlangens, maar ik kom er niet bij, het vervaagt in zoete liefde, maar blijft onbereikbaar, zo ver weg.. Ik kan het verdriet voelen, dat zich langzaam mengt met de leegte van mijn ziel, en de liefde uit mijn hart, maar zo ver weg.. Dan zie ik een puntje licht, dat verschijnt in het diepe, maar het niet verenigen zal…

de nacht valt als doeken over het hoofd alsof jij in bescherming rust maar de angst is donkerder dan het geloof…

Jammer echter, dat ons gezamenlijk lot, totdat de bom valt, soms in handen is van mensen, types, altijd 'male', die te vaak onvoorspelbaar zijn...! *Uit: Jezus, onze bestemming; hoofdstuk 16, blz. 270…

Ik vlij mijn lichaam op het asfalt maak voor liefde weer ruim baan wanneer auto’s heftig toeterend al file rijdend langs mij gaan geen verbodsbord stopt mijn zinnen geen stopbord verbiedt mij de waan ik wil je hier op het teer beminnen toe lief geef mij voorrang laat je gaan kijk een zebrapad als bedstee zwart en wit als klank en kleur…

uit het open raam het valt op de harde grond tussen de oren en spreidt zich als een wolkje uit verscholen in het struikgewas toch blijft hij geloven in een soort rechtvaardigheid die niet van deze aarde is hij kromt zijn rug, schommelt komt geruisloos overeind…

onbewust van wat hij gestolen heeft geniet van de zon en het gezang van kinderen die in een lokaal van de school waar hij langs loopt vol overgave een zojuist geleerd lied zingen als hij de rand van de stad bereikt of was het een dorp lonkt het weidse uitzicht vrije schijnbaar tijdloze natuur nodigt hem uit op te gaan in leven tijd valt…

Kijk niet achterom, wees niet bang Want ik, ik vang je als je valt.…

De avond valt het is stil in mij Ik zit hier voor me uit te staren Ik voel alleen het kloppen van mijn hart En laat al mijn gedachten varen Eens was ik die krachtige vrouw Geestig, verassend, gelukkig en blij Totdat ik in jouw doolhof ben beland Het begon allemaal in het begin van mei Mijn liefde groeide met de dag Zo hevig en ongekend…

Wat valt er dan eigenlijk nog te wensen?…

Er valt dus wel te leven met mij. Hoewel ik deze tekst beter door mijn naaste omgeving had laten opmaken. Misschien kwam ik er dan wel niet zo ‘voorbeeldig’ uit. Maar zoals in de beginstrofe reeds gesteld; ik ben (te) bevooroordeeld, en daarom dat het beeld van mij in deze tekst misschien te rooskleurig weergegeven is.…

Laat me… wanneer kwijnende zonnestralen zich drenken in het bloed van de vergane dag de zee het wellen van haar golven langzaam laat vervagen in ‘n verstarde lach en als de wind haar wisp’ren niet meer door de blad’ren zingen kan omdat de nacht zijn deken heeft gespreid waardoor de wereld in ’t duister glijdt… leg ik mijn…

Het pasgeboren kind met vouwen is een gruwel om te zien gelijkt zijn moeder en zijn vader met kennelijk trots iets bijzonders te hebben volbracht een vertederende lelijkerd van het zuiverste afwaswater…

zichtbaar is rond me overal De kilte trekt in me, de kilte word kou Geen woorden een kraai die krast Steeds weer gedachten Wat moet ik toch doen Te vroeg nog voor sneeuw Te laat voor wat zon Het was al herfst in mij Voor deze begon En nu in deze eenzaamheid Moet ik naar huis, maar heb geen zin Ben ik van de herfst bevrijd Want de winter valt…

Een vrucht die valt... - Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen, buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt. De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen. En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt. Een vrucht.…

Altijd valt hij vroeg of laat. Een keertje op tijd lijkt niet haalbaar. Het is wat je noemt een viering met flexibele aanvangsdatum. Wel steeds op zondag. Dat blijft een constante. Verrijzenissen kunnen enkel op die dag mits een voorafgaande veertig dagen regel. Strikt te volgen. Een afslankdieet waarbij Montignac verbleekt.…

een slang met arendsklauwen komt uit de tuin gekropen vette klissen in zijn nek ik hang te hijgen in de touwen een gevorkte tong kietelt mijn hielen vleermuisvleugels vouwen open als een waaier van vliezen ik sta maar wat te stuntelen wil met fladderende armen weglopen net binnen jouw bereik vind je het wijwatervat druppels sissen…

een lans doorsteekt mijn hoofd borst buik zo alles, het verwondt het splijt mij, mijn wereld; een vaste aarde het pint mij in de weke grond de storm schudt mij sterk als speelbal naar alle kanten warrig worden mijn gedachten wazig het zicht op gehavende restanten en jij jij stroopte de schellen van mijn…

Een foutje gemaakt bij de mensen die ervoor moesten zorgen dat: hetgeen terug naar aarde zou komen voorzien zou zijn van een geval wat: bestuurbaar was, zodat men de mensheid kon laten weten dat: de raket ( of dat wat ervan over is dan) ergens in de woestijn, of een oceaan zou neerstorten. Tja, laat nou precies dat onderdeel er niet hebben ingezeten…

Dit is nou werkelijk Nederland op zijn aller, allersmalst, ongelooflijk, onvoorstelbaar en niet voor te stellen! Wat is er voorgevallen: nou dat ga ik even haarfijn uit de doeken doen! Bij thuiszorginstelling Aafje gaat het de mensen die er zorg van genieten, ehhh, genieten met kleine letters dan, die mensen moeten niet vallen hoor, niet per ongeluk…

Het enige wat ik me herinner is dat ik naar mijn koffiebeker keek en mij afvroeg of ik die moest loslaten. Maar verder dan mij afvragen kwam ik niet, want het volgende dat ik weet was dat ik me met mijn benen vasthield aan een paal. Ik hing met mijn benen aan de paal, mijn hoofd naar beneden, als een meisje in een speeltuin. Nu is het voor mannen…

Een goede bewering schrijven valt buiten mijn kunnen. Ik zet hier dan ook meteen maar een punt achter hier is hij dan: .…

Het gerecht eenzaamheid smaakt wel goed, als je het niet elke dag eet.…

Geen mens vindt huid- en haarverzorgen duur Luxe mousse ontdoet het haar van zwakten Amaryllis-pomelo extracten Verstuiven heerlijk na de morgenkuur Maar dure plantjes keurig in 't gelid Dat is dan weer te prijzig en geen hit…

Verscheurd ben ik Door jouw bevuilde geweten Een misdrijf gepleegd Op de waarheden Vernederd ben ik Door jouw stug wegrennen Een stem gespannen Door alles te ontkennen Ontwend ben ik Door jouw gespleten geest Een traan teveel Een lach zo bevreesd Angstig ben ik Voor de toekomst Steeds meer falen Leugens die herhalen Geen rustplaats…

Hij zwemt bijna op zijn rug In een zuurstofarme bokaal Zijn kieuwen happen verwoed Tussen schilfers van roet Was hij maar een sidderaal Dan gaf hij de kat een stroomstoot terug…

Nooit gaat het zoals je zo graag zou willen... Nooit zit het een keer mee. En alles kropt zich steeds meer op in mij. M'n tranen lijken net een zee... Altijd als ik denk dat het een keer goed gaat, Gaat het net weer anders dan verwacht... Verdwijnt de zon weer achter die donkere wolken. Weg is weer dat gelukkige gevoel met al haar pracht…

Zal 't licht dat op de daken valt En geluwt* op het groen, Mijn hart weer blijde maken, zal 't Mijn mond weer zingen doen? Ik heb gezwegen maanden lang, Of 'k nooit meer zingen zou; Gaat nu mijn zang weer aan de gang, Door één klein plekje blauw?…

iets verder Maar het gaat niet meer En ik krab wat aan mijn arm Ergens gaat het nog wel Ik maakt wat vooruitgang Maar ik kan niet meer En ik laat mijn armen hangen Ergens hoop ik nog wel Ruimte lag er voor me Alleen bergen zag ik En mijn hand wees naar de top Ergens denk ik nog wel Dat maakt dat dingen kloppen Maar mijn hart valt…

in een handvol regen en wat zon zie ik je lach ik breek de wolken als dat van je mag en wakker wind tot storm aan, hoop dat je dan weer met me mee wil gaan we dromen weg verdwalen in de maan je ogen zijn al dicht schaduw valt van je gezicht dan laat ik je de sterren zien die je nog nooit hebt voelen twinkelen ja, ooit gedroomd…

In zijn jeugd droomt men over wat men later worden wil. Althans dat wordt beweerd. Ik droomde over andere dingen, over postzegels geloof ik. Ja, dat is wat anders dan brandweerman worden of piloot willen worden. Piloot was wel duidelijk. Ik was geen hoogvlieger op school. Bovendien klein van stuk. Dus aan het bestrijden van hete vuren zou ik zeker…