Alle inzendingen over vera

‘Vera, Vera’, hoorde hij zichzelf kreunen. Hij keek naar zijn rechterhand, waarin hij het moordwapen vasthield. Stevig, heel stevig, alsof de slachting niet afgelopen was en hij nog één keer keihard moest uithalen. Maar zijn debuut als moordenaar was geslaagd. Hoe vaak hij op haar ingemept had wist hij niet, het was voldoende geweest.…

Ik ruik een vleugje Lissabon geworteld in het grenenhout en grijp in grief naar bessengoud dat je meebracht uit Bordeaux Ik zie een sprankje Málaga in blauwbloei op de bloemenkrans en dorst druisend naar de doezeldans die we waaierden in Rome Nu ben je van me afgenomen De natuur spoelt snel de slempers weg en zwaait ziedend met haar zeis…

Eerder deze week schreef geachte collega dagcolumnist Jan R Lonsing over onverantwoordelijkheid, en dat zette me aan om een denkproces op gang te brengen over het begrip vera-ntwoordelijkheid. Vandaar dat ik op Vera kwam. Vera-City is ook een prachtige combinatie: de stad, de citadel van de waarheid, van het vertrouwen.…

Helaas is dat in het liefdesleven schrijver dezes niet anders; Vera is structureel, zonder ooit te verdwijnen, terwijl ik als Victor, zal ik maar zeggen na verloop van tijd weer afscheid moet nemen aangezien de eerder door mij opgelopen en beschreven ziekte zorgvuldig de feiten analyseert, terwijl mijn geliefde mijn Vera net als ik niet altijd de baas…

', zei Wiert, terwijl Vera zo snel mogelijk de slaapkamer verliet. God allemachtig, die vent is hartstikke krankzinnig!', dacht Vera bezorgd. Maar wat Vera onlangs ontdekte, tartte al haar denkbeelden over die agressieve, onuitstaanbare, mooi weer spelende Wiert.…

Vera had haar echter nog bijtijds aan haar belofte herinnerd. Eerst koffie! Ok! Beloofd is beloofd, zuchtte Ilse, terwijl ze Vera naar de selfservice volgde. Toen zij zich bij de lange rij wachtenden aansloten, zag Ilse een groepje mindervalide jongeren naderen. Het waren waarschijnlijk leerlingen van een gehandicapteninstituut.…

Bij de dood van de onvergetelijke Engelse zangeres Vera Lynn moet ik eerlijk bekennen dat ik me er niet van bewust was dat ze nog leefde. RIP.…

Even later liepen Wout en Vera, zoals de jonge vrouw zich had voorgesteld, druk babbelend naar de hut toe. "Dat vreemde schijnsel is helemaal ongevaarlijk," sprak Vera. "Ik heb plant- en dierkunde gestudeerd.…

(voor Vera Rockline (1896 - 1934)) Jij bent geboren als Vera Nikolajevna Schlezinger in 1896 in Moskou. Jouw Russische vader was van Duitse afkomst en jij had een Franse moeder. Jij studeerde eerst in het atelier van Ilja Ivanovitsj Masjkov in Moskou, geboren op 29 juli 1881 in Oblast Wolgograd.…

Het mutsje is wat scheefgezakt maar siert haar smalle hoofdje rood kan slechts gedeeltelijk verhullen dat er geen haren onder krullen het onbedekte schemert bloot De chemo liet de lokken vallen blond dwarrelden ze op de grond en in het duister van de nacht bidt hoopvol kleine Vera zacht Lieve God, maak me gezond.…

Bij Vera (Elena Anaya), gevangene in zijn exorbitant luxe villa. Om optimaal te bevellen – immuun voor brandwonden en insectenbeten. Waarom? Goeie vraag. Hij voert met huishoudster Marilia (Marisa Peredes) een strak regime. Met Vera in haar vergrendelde verpleegkamer overal in huis via schermen direct in beeld.…

zeeschuim en van rozen o muze in het morgenlicht o minnares en slank gedicht er is een god verscholen violen vlagen op het mos elysium, de vlinders los en duizendjarig dolen - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit : Tuin van Eros (1932) De Braziliaanse sopraan Vera…

het oog van Rita bereikte nu de kust angst regeert d’immer koele Texaan z’n hebben en houen gaan er aan ongevraagd de rampspoed kwam als must dun duin stormen die hier komen gaan bij Ter Heijde waar men weer zand spoot zelfs dan wordt ’t talud nog ontbloot het dorp zal nu of straks weer vergaan beleidscircuits zijn hevig in beweging conflicten…

Na Vera's huwelijk met George Catlin deelde je samen met Vera haar huizen in Nevern Place en op 19 Glebe Place, tot groot ongenoegen van de jaloerse George. Jij was de adoptietante van hun kinderen John en Shirley.…

Polycythemia Vera is een ziekte die vaak zowel wordt vervloekt als veracht, zonder dat er ooit ook maar iets ten positieve verandert...!…

(voor Vera Komissarzhevskaya (1864 - 1910)) Jij bent geboren als Vera Fjodorovna Komissarschevskaya op 8 november 1864 in Sint-Petersburg. Jouw vader was de operazanger/tenor in het Mariinsky Theater Fjodor Petrovitsj Komissarzjevski, geboren in 1832 nabij Kiev.…

Maar val Vera Bergkamp er niet langer mee lastig. Anders ben je echt zelf een knettergekke idioot.…

Dat begon eigenlijk met Vera Bergkamp. De Kamer vond het leuk om haar functioneren aan te vallen. Uiteindelijk heeft ze het toch twee jaar volgehouden, hoewel het haar nooit helemaal is gelukt om de benodigde deftigheid terug te winnen.…

Bij Polycythaemia Vera zijn afwijkingen ontstaan in de voorloper-cel, de stamcel die verantwoordelijk is voor de bloedcelaanmaak.…

Hoe erg ik de dingen die je nooit deed mis... Je stopte me een paar bruine versleten schoenen toe maar na het aantrekken van de kousen hield ik op en gooide mijn grondvlak in het diepe, waarna het altijd boven kwam drijven en mij liet zien dat het ook zonder armen kon blijven drijven op het onrustige water. Je gaf me prikkende brandnetels…

Van dauwdruppels in het ochtendgroen tot de sneeuwvlokjes die als waterbellen langzaam neerdalend in een winterplas op jouw grijze pluisjes wachtten. Zo veel als de bomen en hun begroeide takken mij wisten te vertellen van deze waarheid; zoals de parelmoer blaadjes in de groeiende april donkerte lichtroze kleurden, zo spraken zwijgende…

Vaal en van nicotine gegeeld in elkaar gevouwen rond, maar toch zo verdeeld als ik ze zie -achter je rug-, luiwammes ik voorzichtig heen en weer in hun zachte bedding. Je vingers ik leg ze als lakens opzij. Ik rek me rijkelijk uit, zo veilig en warm omvatten ze mij.…

Als ik als kind de warmte van de zomer had gekend was ik die in de winter niet verloren Als ik als kind de warmte van een warm huis had gekend had het de rest van mijn leven niet zo hard gevroren...…

ik bewonder januari om de scherpe vliegtuigsporen in haar blauwe lucht en de paar witte wolkjes die snel op worden gegeten door haar lieve mond ja, ik bewonder haar en naast de donker- bruin gekleurde vensterbank wacht de koffiepot, en kaneelsiroop glijdt over de oude radiator naar beneden beneden waar het gras ligt te roezemoezen…

het is weer zoals vroeger, zie je alles valt weer terug zolang deze twee personen bestaan die op een dag elkaars gezicht zagen en zich toen niet realiseerden dat zij, toen nog zo verschillend, eens zich zo erg zouden geven aan elkaar niet eens, maar zoveel keer zolang deze wereld voor ons bestaat zullen wij zo af en toe elkaars naam nog…

Minuut tot minuut in al die dagen gaan ze zo hopeloos langzaam voorbij als een bijna opgebrande kaars met een lont zo zwart van al de tegenslagen wacht ik wacht ik rustig op de volgende minuut waarin jouw gezicht even zal oplichten door iedereen heen en mij al nee schuddend met je hoofd de boodschap kort overbrengt er is nog geen licht…

Ik kan geen afscheid nemen van je er kan geen knopje zomaar uit worden gezet je blijft toch altijd bestaan in mij niets kan zomaar verdwijnen uit me een zucht is niet genoeg om het gevoel weg te laten waaien geen gedicht is goed genoeg om de grootste kracht van de liefde te beschrijven om het afscheid normaal te laten verlopen het is moeilijk…

Het is nu een uur geleden ik heb aan niets anders gedacht waar moet ik aan denken, mijn hoofd en mijn blik zij gaan haast ten onder aan zwermen vliegende vlinders Het is een uur geleden mijn wangen nog steeds rood gloeiend en mijn ogen knipperen alsof het een droom was maar ik ruik nog steeds, je vertrouwde geur Het is iets meer dan…

Ik wil je zo graag bij me hebben hier waar ik me thuisvoel zo veilig en zo warm bij me zo dichtbij je toen was wil je komen en wil je blijven tot het einde van de tijd zoveel energie kan je me geven zoveel kracht kan je uitstralen wanneer ik me verlaten voel zie ik je voor me je haalt me eruit, je haalt me in het leven, en daarom wil…

raak mijn hand eens aan en voel hoe ik sta te trillen ik sta op het randje van een hele diepe afgrond waarom zou ik niet vallen, vallen en nooit meer opstaan zodat ik nooit meer hoef te bouwen op dingen die altijd instorten waar ik nooit sterk genoeg voor ben om ze staande te houden dus waarom zou ik niet? de reden waarvoor ik blijf…