Alle inzendingen over verdoemenis

Daar stond ik dan, acht jaar, de eerste keer... Hulpeloos alleen, in rood en wit met een blos op mijn wangen van verlegenheid. Vanaf God's podium probeerde ik wanhopig mijn trotse vader en moeder te ontdekken. De menigte was echter te groot en de felle lampen in mijn toegeknepen ogen veranderden iedereen in schaduwen zonder lichaam. Ik voelde dat…

Zonder hel en verdoemenis, en een hiernamaals, zijn de meeste religies maar saai.…

Verdoezeld en overtroffen zette hij zijn klauwen in de muur Klom als nooit te voren verdrong de onttroning tot verdoemenis Verstokte zijn doen schreeuwde zich lof toe zwaaide hoffelijk zijn zwaard Wervelstorm van gevoelens rees door zijn lichaam angst was niet de zijne Smedend vormde hij de wil tot de overwinning hem toebehoorde…

Hoe verder de meter van het fundamentalisme bij een religieuze leer uitslaat, des te eerder is de eeuwige verdommenis voor de niet-aanhangers ervan nabij. Vanaf stand 8 op de schaal van Rechter is het oppassen geblazen.…

geraakt tot op het bot voel ik jouw pijn als of het de mijne is zo'n sterke vrouw ongenaakbaar gebroken tot mijn ontsteltenis verraad jouw lichaam zich wint het kwade van het goede glij je langzaam af naar de verdoemenis omarmen wil ik je troosten met al mijn liefde, duw je me weg laat jij mij alleen achter in de duisternis…

Doordat het Vaticaan rooms-katholieken de mogelijkheid ontzegt met een iPhone te biechten ('priester en biechteling moeten elkaar zien') is het Vaticaan mede schuldig aan het langer voortbestaan van zonden en in uitzonderlijke gevallen zelfs aan de verdoemenis van gelovigen die anders op tijd hun doodzonde(n) hadden kunnen biechten. Dood zonde.…

Want tot wanneer was ik het kind dat ik als infantiel herken bevreesd voor god en de verdoemenis omdat werd meegekeken hij was er altijd bij en zo ik dat ooit zou ontkennen kreeg ik klappen want god zit hoog… dat is goed bedenk ik nu laat hem mooi zitten even terug begon ’t ontkinden bang als zoektocht naar vandaag en liet hem…

haar geschoeide voeten breken het dode hout een tweede maal naar de verdoemenis mijn laatste klacht vervloekt de schaduw die behoedzaam haar trage tred hardnekkig volgt elke schim omlaag geworpen door het maanlicht jaagt de huiver en het bloed omhoog zo blijft zij in kringen toeven waar het heden steeds verleden tijd omschrijft…

U heeft Zich van ons mensen afgewend Daar wij Uw wereldbol te gronde richten, Zo wist de paus uit Uw naam te berichten, Maar zelf vind ik het toch een raar moment: Al vele eeuwen lang, o Here God, Maakt Adams kroost Uw scheppingswerk kapot.…

Zeventig maagden of hel en verdoemenis, aan u de keuze. Zalvende woorden vanaf de kansel, striemend geblaat vanuit de moskee, blijde boodschap met een voet tussen de deur. We worden bestookt met een spervuur aan onzekerheid, en niemand die een stap opzij doet.…

rond rond je in de stad de stad van het de stad van het leven de ghetto der verdoemenis alle fouten der leven in een hoek gestampt een gevaar, een ieder die zich erin vergeeft het park alle geneugdigheden des levens opgehoopt in een afgesloten centrum in het centrum het leven speelt zich af tussen beide rond je in de stad grijs…

De rebbe zei nog tegen mij: "In de keuze laat ik je vrij, maar ik voorspel verdoemenis, wanneer je bruid geen joodse is". De pastoor zei nog tegen mij: "In de keuze laat ik je vrij, maar je hebt veel te verliezen, mocht je geen roomse bruid kiezen".…

dan scheuren de tranen onverlaat want mijn stem breekt stukken haat zij schreit verstomd en rukt het hart aan flarden wijl witte tanden glanzen de rode ogen gloeien deernis de hel is mijn verdoemenis maar wat is de hemel dan verdomme!…

Maar hel en verdoemenis; het noodweer van tragische misverstanden is boven onze hoofden losgebarsten en waar is de weg terug voor ons?…

Willoos meegezogen als in dwang en drang, als in de onweerstaanbare stroom die het ongeluk zou moeten afweren, tegen wil en dank verzwolgen in de kolkingen van een meedogenloze rivier die hen alle rust ontneemt, leven zij hun desastreuze levens die onvermijdelijk tot hun ondergang, doem en verdoemenis leiden in de huisvesting, in de voorziening die…

Uit de verte weerklinkt uit een van de behandelkamers de schelle en opgewekte lach van een tandartsassistentie die hier rondhuppelt Kennelijk zijn ook hier het onheil en de verdoemenis ver te zoeken....…

Het was een uitspraak aan haar adres van de radioloog van het Verbeeten Instituut, bij uitstek een oord van onheil en verdoemenis, door stadsbewoners gemeden als de pest: "U is niets bespaard gebleven". En zo was het ook. Ze had veertien jaar geleden voor mij gekozen om samen te wandelen op de zondagmiddag.…

slapen of waken dromen en werkelijkheid vervloeien gedachten vervormen tijd lijkt te vertragen met ogen dicht lijk ik meer te zien beelden verdringen elkaar vragen zonder antwoorden ik schrik allang niet meer van de pratende woorden in mijn hoofd ze zijn er elke nacht weer als hel en verdoemenis uren die blijven duren muren schreeuwen…

Ik liep; nee, ik strompelde die avond aan de arm van een nicht naar het restaurant, alsof ik in een diepe krocht zou belanden, alsof mij de ultieme verdoemenis reeds was aangezegd...…

Onze leraren rusten nu ongetwijfeld in de armen van de onbarmhartige dood, van de oneindige verdoemenis of van de eeuwige gelukzaligheid....…

(voor Ernest Chausson (1855 - 1899)) Je bent geboren als Amédée-Ernest Chausson op 20 januari 1855 in Parijs. Je was een romantische componist. Je burgerlijke familie was ontzettend welvarend. Je vader was een aannemer, die rijk was geworden door Baron Georges-Eugène Haussmann te assisteren bij de herontwikkeling van Parijs in de jaren 1850, met…

Elisabeth Ziekenhuis, onherbergzaam brandpunt van ziekte, dood en verdoemenis, over het smalle pad dat voert langs het riviertje De Leij, dat rustig voortkabbelt en voort zal stromen alsof onheil en het ultieme afscheid niet bestaan en nooit bestaan hebben, en de zwarte kerven in de sepia-kleurige boomstammen waren als evenzovele wonden, toegebracht…

Het komt op mij wonderlijk en merkwaardig over hoe de oude kapel met het feeërieke Mariabeeld is gesitueerd tussen het café-restaurant van een luxe accommodatie en met grote zalen en het enorme complex van het ziekenhuis, oord van onheil en verdoemenis.…

Al die stromingen pretenderen het ware woord te verkondigen, want anders hel en verdoemenis. Daar sta je dan als een man die dacht er te mogen zijn. Niet dus, ijskoud en keihard rekent de groep af met de afwijkende mening. En toen dacht ik 'boeddhisten, dat zijn aardige mensen', maar later bleek dat ze alleen elkaar aardig vinden.…

Op "De Belt" heerste een helse stank, er kropen ratten en ongedierte rond, "De Belt" vormde het afvaldepot van de stad, een oord van onheil, verdorvenheid en verdoemenis, de hel op aarde.…

Ze waaieren weg, de stroming op naar het zuiden onze vrijheid woedt welig en tiert volop op naar het zuiden onze vrijheid onze val onze trots op naar de koele verdoemenis.…

Pa en ma wisten dat heus wel, oh ja, maar van opvoeding hadden ze geen kaas gegeten, wel hel en verdoemenis als je niet geloofde. U begrijpt waar ik heen wil, inderdaad (idd) religie, een sluipmoordenaar pur sang, zo oneerlijk als de middeleeuwse pest, van de ratten besnuffeld.…

Dit in tegenstelling tot wat men op astrologisch vlak van dit cijfer vindt, daar zaait de 4 hel en verdoemenis. Op deze site heeft de 4 vaak een bijgelovige uitstraling, alsof men wil onderstrepen dat ratio en emotie niet samen kunnen gaan. Ik zeg u, er wordt een spelletje met u gespeeld.…

De grote hal biedt plaats aan tientallen personen en wordt opgeluisterd door een kunstwerk; een beeld van een menselijke gestalte, zwevend aan feeërieke vleugels, kennelijk symboliserend het glorieus oprijzen uit ziekte, dood en verdoemenis De afdeling endoscopie is in het souterrain gehuisvest en door lege, kale gangen, gelardeerd door afgesleten…

Er heeft een veldslag gewoed in mijn familie, die dood en verdoemenis gezaaid heeft en de gelederen zijn uitgedund als door een pestepidemie. De stad, de oude vestingstad aan de Dieze, vormt het decor voor mijn ontmoeting met mijn bejaarde tante.…