Alle inzendingen over vergaan

Bij de lamp blijf ik alleen. Waar uw kus en lach verdween, Sluit de stilte rond mij heen Tot de effen glans waarin, Liefelijkste droombegin, Ik mij klaarst op u bezin. En mijn ogen lezen niet 't Oud verhaal van vreemd verdriet, Waar ik straks de wijzer liet ...: Door bezonken wolkepracht, Heel de dag om…

Wat moet ik nou? Ik kan je niet meer volgen je hebt alles eerlijk verteld maar de waarheid heeft gevolgen Je vertelde me van alles waar ik niet blij mee was je had het over drugs en nog meer van die poespas Een opgevoerde brommer o, wat prachtig vond je dat toen je die bekeuring kreeg lachte ik me slap Toen begon je over roken "…

- o, hartstocht van dit kil vergaan, in koele nacht, in koele maan. "en gij, die eens dit leven prees met sterke stem en harde keel, is dan het glanzen van uw woord bestorven en voorgoed teloor?…

Wie naar het zwaard grijpt, zal door het zwaard vergaan.…

Aan de rand van het stille ven staat een oude eik, die al min of meer aan het sterven is. Maar juist daarom heeft deze boom een heel eigen bekoring. Zijn hoogste takken wijzen kaal en stram naar de lucht. Daaronder heeft hij donkergroene slingers van ineengedrongen lover. Die nog levende takken zien er uit als talloze aaneengeregen sprinkhanenvleugels…

Mijn huid is strak gebleven, een rekbaar vlies maar het geheugen drijft haar zin door. Krampachtig speel ik nog onder haar rok In het begin was zij een sidderend standbeeld, de laatste storm die mij omhelsde met tentakels van tropenwind. Een matroos in het kraaienest kon niet zwijgen over haar wijkende lippen met zijn zwijmelziek gezang…

Heel zijn verdere bestaan zal hij die vergane parkreus dankbaar mogen zijn.…

Dan zou die liggende boom op zijn wortelgrond, die het vergane bestaan beeldt, een wand vol opkomend, jong leven tonen.…

wat blijft op het strand en verjaart tot vreugde van mijn kleine hondje met zijn juttersaard een aangespoelde vogel, lege flessen, half vergane bomen…

het verhaal van mijn leven in één wens geschreven vervulde dromen oeverloos vergaan zachtjes mijn verdriet in vloeiende tranen stil is de pijn als wanhoop schreeuwt in gekregen tijd door liefde omringd waar dromen zelf als leven vergaan…

Rozen verwelken, schepen vergaan, maar onze liefde blijft áltijd bestaan. FLAUWEKUL. Als rozen niét verwelken, dan zou dat úniek zijn. Als schépen niet vergaan, zou er geen "verloop" zijn. Dat liefde niet "voor altijd" is, hoeft niet te worden uitgelegd. Daarmee is álles in dit rijmpje toch écht wel weerlegd?!…

Schepen vergaan Maar onkruid niet…

Gekreukte lakens Kleren rondslingerend Aanzicht van vergane passie Wee geurend de nacht Smakend in voldaan Ochtend van afscheid Zwijgend vertellen ogen Kijkend vol teder genot Afscheid in een kus Nacht van eindeloos Smakend in zindering Voldaan in vergane passie...…

ben ik vergeten hoe dagen vergaan, in de avondrood spiegeling tranen ontstaan waarin ik de wens dat nachten bekoren mooier dan dromen sluit in mijn hart omhels ik verlangen het ochtendgloren waar zonlicht rakend sluiers breekt door tranende ogen die even gesloten nooit meer vergeten hoe dagen vergaan…

Op het grasveld voor mijn huis zong een koor over schepen die vergaan en bloemen die verwelken, en ook nog iets over de liefde die altijd zou blijven bestaan. Maar de zangers zongen niet met overtuiging.…

waar zoveel liefde was rest enkel nog verlangen ooit als droom ontstaan tot nachtmerrie vergaan samen één geheel brak in duizend scherven diep gesneden wonden bitter is het leed maar eens komen tranen verdriet laat zich gaan de liefde ooit gekend zal in dromen zacht vergaan…

haar laatste adem heeft uitgeblazen Vannacht is de wereld vergaan...…

In een verveeld moment vroeg ik aan iemand: ‘wat zou er toch van die Heintje Simons geworden zijn?’ Stomverbaasd, nee verbijsterd was ik toen ik als antwoord kreeg: ‘who the fuck is Heintje Simons??’ Ik bedoel maar, altijd maar weer dat woord “fuck” in een zin gebruiken. Mag ik daar verbijsterd over zijn, ja? Kan er eindelijk eens een wet komen tegen…

Ze zei me nog, dat ik zou vergaan van verdriet horen deed ik niet…

Hij die zijn vergane vriendschappen verloochent, verarmt zich uit angst voor wie hij vroeger was.…

de herfst is lijden al die vergane kleuren treuren op de grond…

in het vergeten landschap waar schaduwen rafelen op mijn huid onomkeerbaar, zonder einde of begin waarom zeg jij niets laat je mij tot stof vergaan…

Exact wilde jij weten hoeveel liter water er in de Noordzee ging Jij toonde je niet erg verrast, toen ik daarop het goede antwoord gaf in kubieke meters blokkendozen van melk in draagkarton met een fouten marge van jawel slechts tien procent Gelukkig vroeg je niet hoeveel en hoelang ik van je hield…

Zoals het daar staat Nog steeds trots verheven Hoewel het al vergaat Een heel mensenleven Vluchtige blikken Langslopende mensen Ze laten je stikken Voldoet niet aan hun wensen Eén blik is vasthoudend Langer dan een moment Bijna benauwend Maar de ogen schijnen bekend Een vage herinnering Een blik van jaren voorheen Vol bewondering…

mag ik jouw lach in dromen bewaren schenk mij een traan als liefde moet gaan laat bloemen verwelken in hun mooiste kleuren dagen ontstaan door kil en grijs waar zon verborgen verlangen schept de nacht naar morgen dromen wekt jouw lach ontwaakt in tranend verlangen liefde verdwijnt een bloem vergaat…

waar in het duister de zoektocht naar mijzelf in verhoopte dromen ik verlies aan de nacht raakt mijn toekomst sterrengeruis fluistert de stilte intens verdriet tot die breekt in de val der wensen haar schicht voor eeuwig het leven laat gaan…

Gebroken hart, in tranen vergaan. Zoveel smart, stilletjes doodgegaan..…

Mijn tranen zie jij niet in het donker van de lange nacht mijn eenzaamheid voel jij niet door het masker van alle dag zeg maar niet meer 'ik heb je lief' als die woorden hun inhoud hebben verloren…

tijd geeft geen weg terug gruis kraakt na tot stof een spinnekopmolen draait snijdt klappend met de wieken kil dwars door de lucht wind fluistert een prevel iets kwelt verbrand doofstommer het koren dagelijks voor het gloren hoor ik het ploegen van andere akkers zo triest zo triest geen kleine tjilpje van een gevederde vriend…

Dora was vergane glorie. Een paar jaren geleden hadden ze nog weleens een pianist. Maar ook dat trok niet meer klanten. Hij vroeg zich af waar de eigenaar hem van betaalde. Inkomsten leken er nauwelijks te zijn. Bijna zes uur. Dan kwam zijn aflossing. Een of ander studentje.…