Alle inzendingen over vlammetje

duisternis om warmte te geven in koude tijden zachtjes flikkerend in een plotse windvlaag maar onverstoord verspreiden ze hun licht klein doch standvastig weerstaan ze alle testen van het leven voor niemand bang geven ze mij het vertrouwen overal door heen te kunnen slaan te vertrouwen op mijn eigen kracht en wetende dat ook mijn vlammetje…

het laatste flonkerende vlammetje wekt geen opmerken meer te laat gezien maar in ruste gekeerd blaast hij in vrede zijn kaarsje uit…

Het vlammetje kon ik niet meer brandend houden: het luttele vlammetje dat op sterven na dood was: uitgeblust, uitgedoofd, afgestorven. Lichte aanzetten van kleine blaadjes sieren de bomen aan mijn venster en vogels komen terug na de wintertijd. Over vijf maanden is het een jaar na ons afscheid...…

De kleine kaars moge tevreden zijn met haar vlammetje. Laat haar maar niet de wens koesteren om op te laaien als een grote fakkel. Als de kaars zo deed, zou zij ineenschrompelen met stinkende walm, ontijdig en jammerlijk gesmolten zijn.…

Ik had een kaars gekocht voor ons twee voor onze liefde en ik wist het zit ons niet mee Ik stak hem aan iedere dag twee jaar lang toen was de kaars opgebrand en daarvoor was ik bang Het vlammetje van de liefde was er ook niet meer…

" "Heilig licht doe ik schijnen in het hart, dat mijn woning wordt," klaagde het vlammetje. "Maar branden zul je tòch," zeiden de laffe mensen en ze sloten het vlammetje buiten en trachtten het voorgoed te vergeten.…

Nog een keer wil Ik bij jou zijn Alvorens ik Verdwijn Als een kaarsje In het duister Uitgestorven in ‘t zacht gefluister Vlammetje teer en klein In z’n laatste tel verstikt Laatste momenten weggetikt Ik vlieg Op de flanken van de tijd Naar de mooie Eeuwigheid……

Mensen vinden Daar waar je ze zocht een wakkerd vlammetje dat de storm overwint lieve lachen overschaduwen de tranen vechten tegen onzichtbare vijanden -slaan op gevoel- daar waar messen snijden drogen tranen Harten bevriezen in de grootste vlammenzee...…

Het vlammetje is bijna uit. Ik wacht , op een zachte wind, die langs jouw gezicht zal strijken. Ik wacht, terwijl ik je handen in de mijne neem. De wind komt eraan en jij gaat mee. De vlam is uit, de wind is gaan liggen.…

Met flinke stappen liep ze met het welbekende vlammetje mee, dat zich een enkele keer verstopte. Al die grote, vage gedaantes dreigden stil. Vaak liet een huiveringwekkend geritsel zich horen. Maar het vlammetje liet nooit te lang op zich wachten. Annelie volgde het afwachtend, berustend...…

Ik heb een kaarsje aangestoken dat je nu voor je branden ziet een theelichtje, meer is het niet waaruit een vlammetje is ontloken wakkerend probeert het moedig de hele kamer te verwarmen je in eenvoudigheid te omarmen klein, verlegen maar warmbloedig Ik stak dit kaarsje voor je aan niet omdat ik een god vertrouw maar omdat ik geloof in…

Aan gloed ontbreekt het je niet flonkerend knetterend vlammetje met je bitter blauwe stammetje dat oranjerood vertakt in 't verschiet. Ik kijk graag naar je tongen die zoveel stemmen trekken en de zomerdromen wekken die ik ooit heb verdrongen.…

Als ze binnenkomt zie ik meteen dat er wat is… ze is van slag en geen klein beetje.. sorry dat ik te laat ben? Kan iedereen gebeuren zeg ik en laat haar op adem komen… als ze eenmaal rustig zit zegt ze: ik ben er echt ondersteboven van, nou heb ik voor hetere vuren gestaan maar dit kwam zo onverwachts, waarop ik haar aankijk en zeg: van…

Kartonnen dozen, Gestapeld tegen mijn muur Één vlammetje voldoende voor een hemelreikend vuur Geelblauwe vlammen kropen stil omhoog Glimlachend keek ik naar hoe het staal verboog Zwart rode resten, vallend om mij heen Mijn glimlach is verdwenen omdat ik zachtjes ween Het skelet slechts bleef overeind, mijn wereld is verlaten Waar…

De winterkou liet ons niet onberoerd maar een klein vlammetje van een lichte kameraadschap tussen mij en de vreemde, onbekende dame laaide op. Onze wegen scheidden echter en nooit zouden we elkaar terugzien...…

Het vlammetje van de kaars is weliswaar niet zo intrigerend maar wel veilig. Maar wat nou als de kaars op is? Wat nou als de kaars zijn laatste branduren beleeft? Wat nou als het dan donker wordt?…

tijd zonder contact geschrokken keken we elkaar aan en alles kwam weer boven beelden doemen voor me op jouw handen op mijn lichaam mijn nagels in jouw rug jouw veelbetekenende blik die zich in mijn ogen boort jouw tong die met mijn lippen speelt mijn gretige mond die de jouwe zoekt dat was toen nu zien we elkaar iedere dag het vlammetje…

Of dit nou wat toevoegt aan datgene wat wij, als ouderen, al weten, waag ik te betwijfelen, maar kijk, in een relatie mag een vlammetje zitten, dat allengs uitgroeien kan tot een vuurtje, formaat kampvuur zeg maar, echter ieder vuurtje wordt aangestoken door een lucifer, is dus eerst een miniem vlammetje, wordt daarna groter als het gevoed wordt!…

Als er tussen de stenen zand omhoog kwam, pakte een buurman een beetje spiritus en hield er een vlammetje bij, compleet nest gebarbecued! Na een paar dagen zie ik in ons straatje hetzelfde gebeuren en pak - net als de buurman - even de spiritus, giet er een beetje van in het nest en hou er een vlammetje bij.…

Waar laatst die steen in het water viel Daar is de bodem nu donkerzwart Terwijl er eerst nog iets was te zien Een kil gevoel trekt door m’n ruggengraat Een donkere hand omklemt mijn ziel Het beklemmende gevoel alsof ik dit verdien De wereld lijkt inktzwart te worden Verlicht door slechts een enkele kaars Terwijl een harde wind aan het vlammetje…

En zo woedde eens in mijn hart en ziel het vuur, de brand van een stormachtige liefde, van mijn jeugdliefde die mij te gronde heeft gericht, ziek heeft gemaakt, vernietigd heeft en zo flakkert nu na lange jaren nog slechts het flauwe, zwakke vlammetje van mijn lauwe, verdoofde, uitgebluste gevoelsleven....…

angst en beven Maar dan ontmoet je die ene persoon die doet je beseffen, er is meer dan het tragische verleden en blijkt je wilskracht ineens een veer Zij geeft je kracht en overtuiging haar lach verwarmt je hart opnieuw zij geeft je begrip en liefde en daarmee de verlossende duw Haar ogen kijken diep in je ziel en zien weer een vlammetje…

zolang zijn geest aarzelt op de grens van weten en vergeten, cirkelt hij rond in huis, zoals de goudvis in zijn glazen kom die in de voorkamer op de tafel te pronken staat door het water glinstert een goud vlammetje van koudvuur met een kort geheugen van maar drie seconden, dus achter elke ronde wacht een heel nieuw avontuur vreugde…

Als ik naar een vlammetje kijk van een brandende kaars, dan denk ik aan het vuur dat woedt in mijn hart. Zelfs als ik mijn ogen dicht doe, dan zie ik jou, want jij bent gewoon overal.…

De vraag was: moest een liefde, uitgeblust en uitgedoofd door de tijd en door de lange jaren en afgestompt door sleur en verveling en vervallen en verworden door tijd en afstand nog nieuw leven ingeblazen worden; moest het zwakke vlammetje nog gevoed en aangewakkerd worden? Mijn vriendin rekende mijn drie koppen thee af.…

In de "behandelkamer" brandt een klein, rustgevend vlammetje en een trotse, roze amaryllis vertegenwoordigt een element, een teken van schoonheid voor de cliënten die zich uitstrekken op de "chaise-longue" voor hun behandeling. Ter ere van het nieuwe jaar mocht ik een klein zeepje uitkiezen.…

Maar elke zondag zal ik een vlammetje voor ze branden op mijn fornuis. Bedankt lieve vrienden. Door jullie offer staat de rest er nu beter voor. En dat is niet verkeerd.…

En eens, eens toen je zwakke, maar zo tedere en zo kwetsbare ziel nog altijd in je flakkerde met een vlam die spoedig zou doven, nam je me mee naar die velden, die ik de velden des doods zou willen noemen. Sinds lange jaren rust je daar, onder de eik die je uitkoos en die je beschermt, zoals het leven je nooit heeft ontzien en zoals dit die ongeneeslijke…

De horizon nadert Kaarslicht verlicht de ongesproken woorden Die de zon verhit maar slechts zou verbranden De kaars is liefdes’ David De zon slechts een verslagen Goliath Een klein vlammetje vol passie Overklast de zon op alle fronten Twee monden vinden elkaar Een zoen zonder horizon; oneindig Als de zon in gepaste stilte ondergaat Zijn twee…

Dan nog wordt het dit jaar een héél klein vlammetje! Het werkt verstikkend, je stookolietank vullen is een even grote kwelling aan het worden als het invullen van de jaarlijkse belastingsaangifte! Beide kosten je handenvol geld en lijken in rook op te gaan. Zo is er wel méér.…