Hartenkreten

Lief Dagboek, Ik zeg vaarwel, dit is mijn laatste brief, de laatste zinnen die ik ooit op papier zal zetten. Vluchten gaat niet meer, verstoppen is te laat. De honderden bladzijden die ik in jou geschreven heb zullen vervagen, niemand zal ze ooit vinden. Niemand zal het kunnen navertellen. Buiten woedt die vreselijke oorlog. Oneindig. Omdat…

Ik doe het maar niet ff op tabblad beweringen, mijn, echt, allerlaatste muzikale inzending. Aubrey van Bread, dat is pas mooie muziek. Dag mensjes, luister naar de radio, Luxemburg, Veronica, avontuur, laat avonduur. Onder de dekens, weet u nog wel ?!…

We liepen langs de haven. De boot naar Vlieland stond klaar voor vertrek. Daar kwam de familie Doorsnee op het laatste nippertje aanzetten: pa, ma en drie koters er achteraan, hard hollend over de loopplank totdat pa ineens besefte dat hij zijn kanariegele tasje met al zijn persoonlijke spullen ergens had laten staan. Pa ging tekeer tegen ma. We konden…

Waar mijn ziel van leeg is, lopen akkers over. Ik pel de vruchten van mijn denken, voel de granaatappels in mijn hoofd. Was ik een beer geweest of rottend schroot, nergens had ik deze bruiloft beter kunnen vieren dan in mijn hoofd. Zin zoekt alleen nog maar onzin, pijn niet nog meer pijn. Vrees niet, jouw verdriet zal er geen waan om laten. Het…

Opgroeien in deze tijd schijnt plezierig. Alles wordt geregeld: de school, het vervolgonderwijs. De begaafde kinderen worden extra in de watten gelegd. De tennis- en voetbal- of fitnessclub. Thuis is er de computer waarachter de kinderen eventueel uren door kunnen brengen. Onderlinge contacten via sms of telefoon. Een luxe, gemakkelijke wereld. Vroeger…

Sinds twee jaar woon ik nu in Frankrijk. Er gebeurt niet zo veel in een klein dorpje op het Franse platte land. Juist daardoor kunnen alledaagse gebeurtenissen aan waarde winnen. Over dit soort zaken bericht ik maandelijks aan vrienden en kennissen in Nederland. ---------------------------- Als je gedurende wat langere tijd de hectiek van het…

Ik houd van de natuur, verlies mijzelve vaak in beemd en bos, ik wandel mij van God los. Want hier, in dit schone ondermaanse, taalt dier noch gewas naar het agio van de mens. Het is eten of gegeten worden, groeien op afvallig blad, epifyterend op de bast, onderaards in duizend kleuren en vormen een schimmel het licht laten zien. Soms denk ik dat kabouters…

Het silhouet van het kind van toen zit verscholen, achter de kennis en ervaring in de schaduw van het masker. Maar ik verklap je dit: het zit er nog, avontuurlijk ondeugend, lichtend, wachtend, steeds zoekend en is vrijwel on-zichtbaar verwerkt in het mozaïek, ondanks alles.…

Er is niets leuker en nuttiger, dan af en toe een knuppel in een hoenderhok, een steentje in een rimpelloze vijver, of wat onkruidzaad in een keurig tuintje te gooien.…

Vanaf 1 februari 2010 worden op nederlands.nl geen ‘beweringen’ en ‘hartenkreten’ meer opgenomen die als onderwerp van discussie ‘religies’ of ‘Wilders/PVV’ hebben. De maatregel geldt vooralsnog tot 1 juli 2011. Uit de praktijk blijkt enerzijds dat deze onderwerpen dermate uitgemolken zijn dat men er nauwelijks meer nieuw licht over kan laten schijnen…

De gordijnen zijn dicht en in het hart van de huiskamer brandt de gashaard. Buiten heerst een machtige koning winter. Binnen is daar pays en vree helemaal niets van te merken. De kinderen mochten de eerste helft PSV- Feyenoord kijken en liggen tevreden op bed. Jij bent de verjaardag van de jongste aan het voorbereiden. Het geknutsel van het knippen…

De puzzelstukjes van mijn leven passen niet zo makkelijk ineen. Je kan goed zien dat ze aan elkaar zijn geweven. Veel stukjes zijn een deeltje van een chaotisch verleden. Maar gelukkig zijn er ook mooie gekleurde bij. Want elk stukje is een belevenis en alle stukjes vormen te samen het plaatje van 53 jaar. Het is een vreemde puzzel, al is het…

Ik zorg inmiddels al weer zo'n twee maanden voor haar. Zij heeft moeite met ademhalen, een middenrif te dicht op de longen veroorzaakt versnelde moeheid. Vroeger kon ze alles, had ze niemand nodig, nu merk je soms de irritatie. Vandaag zouden we boodschappen doen ivm een feest dat ze aanstaand weekend voor haar familie wilde geven. De buurvrouw…

Het verbaasde me dat ik überhaupt geboren werd. Wat had ik hier te zoeken, vreemde mensen, fel licht. Dat gevoel werd alleen maar sterker naarmate ik ouder werd. Vol verwondering bleef ik naar alles om me heen kijken. Ik kan het me nog zo duidelijk herrineren. Zeven jaar en al zulke moeilijke gedachten. Wie waren die rare mensen? Hoe konden zij…

Van tijd tot tijd ben ik een periodiek maniakale boekenwurm. Als ik het -weer - op m'n heupen krijg, verslind ik literatuur. Alle recensies worden afgewerkt, ik selecteer boeken naar mijn smaak en ga vervolgens met mijn lijstje naar de bibliotheek waar ikzelf een kritisch oog laat vallen op de inhoud om uiteindelijk een keuze te maken. Een bezoek…

Een eiland dooreen geschud, een krakkemikkige infrastructuur nogmaals geconfronteerd met scheuren in het wegdek. Slavernij overwonnen doch onderworpen aan Papa en Baby, de nederlaag zit blijkbaar in de genen, men wil gewoonweg niet zichzelf overwinnen. Ik heb niet gegeven om verschillende redenen. Na de schok schikte het eiland zich in een soort…

Na een lang werkzaam leven en nu al weer tien jaar genietend van mijn pensioen ben ik me al menige keren ervan bewust geweest, dat mij nagenoeg altijd alles heeft meegezeten. Zo ben ik, meeliftend in tijden van hoogconjunctuur en door geluk te hebben in tijden van recessies niet één dag zonder werk geweest. In die werkzame periode ben ik slechts drie…

Je denkt dat je nog jaren mee kan, zestig is jong. Maar over vijftien jaren ken je het verschil, vijfenveertig jaren gelee was je jong en deerde een jaartje meer of minder niet. Maar nu gaat het met horten en stoten, vandaag fiets je vrolijk, frank en vrij over Neerlands paden, morgen strompel je achter een rollator. Volkomen bij bewustzijn stem…

Marie zit aan tafel, roert doelloos in haar beker koffie. De huisarts zei haar dat zoetjes beter voor haar waren, maar ze verlangt naar een suikerzoet verleden. Zo zoetjesaan verglijdt haar leven, en ze weet het. De 'zorg' is net de deur uit, sinds tijden heeft ze eindelijk weer eens een 'goeie'. Ze hoeft maar te zeggen wat ze wil en het gebeurt…

Omdat onlangs een familielid Abraham ging zien, was ik in mijn oude muziekboek 'Kun je nog zingen, zing dan mee' - 34ste druk uitgegeven in juni 1949 - aan het grasduinen. Ik was op zoek naar een vaderlands lied dat ik in een eigentijdse, op de persoon toegespitste, smartlap kon transformeren. Piet Hein met zijn Zilvervloot leek mij een uitermate…

Toen het van de week een dag of twee gevroren had, kwam er een haan bij ons in de straat. Nu woon ik wel aan de kant van een dorp. Maar een haan? Natuurlijk wist niemand waar hij vandaan kwam en nog minder wanneer hij weer zou vertrekken. Op een gegeven moment merkte ik dat de haan zijn nieuwe woonplaats de spar in mijn voortuin was. Rond half vijf…

Gisteren vergeleek ik een minister-president, land van herkomst onbekend, met een rat. Het werd mij, subtiel, niet in dank afgenomen. Ondanks dat ik die man nog steeds een rat vind, glijd ik nu af naar woorden als aal, snot en vuistdiep. En dat moet kunnen, wil men nog een knip voor de neus waard zijn.…

Het schijnt een bewogen dinsdag te zijn geweest in de 2de Kamer. De commissie Davids presenteerde haar 551 bladzijden tellende rapport over Irak. En wat elke weldenkende Nederlander al bijna 7 jaar wist, is nu daadwerkelijk gezegd: de politieke steun voor een militaire operatie in Irak was onterecht! De dag erna kunnen we lezen in de kranten dat…

We hebben het huis rondgerost, want verliefd, ik heb mijn benen genummerd zodat hij ze uit elkaar kon houden in alle kamers. Inzepen en glijen maar in de badkamer, in het toilet zat ik te plassen en daarna kon ik nog een keer. Het hield niet op, de sleutel zat nog in de voordeur waarachter wij over elkaar heen tuimelden en het deden op de deurmat. Totdat…

De indicatie is er, eens of soms twee keer per week recht op zorg, hulpbehoevend huishoudend. Het maakt niet uit wat voor weer het is, je wordt verwacht, maar bij vijftien centimeter sneeuw is men toch blij verrast dat je er bent. Het mensje schenkt dankbaar een kopje koffie, suiker en melk ? Plichtplegend en vloeren vegend laat je jouw sporen na…

Je leek wel een mager gevild konijn toen je geboren werd, heb ik mijn oudste zus regelmatig horen zeggen. Wat had ik me ontheemd gevoeld, destijds. Ik was vier jaar en liep op een kwade maandagochtend in januari argeloos aan de hand van mijn moeder naar het Amstelstation. Het was koud en het vroor en voor het eerst zat ik in een trein wat op zich…

Met grote moeite kreeg ze haar ogen open. Ineens besefte ze wat er aan de hand was. Ze was behoorlijk verkouden en voelde zich zo ziek als een hond. Eerst maar eens uit bed zien te komen en op zoek naar zakdoeken. Wel belangrijk als je allemaal vocht uit je neus voelt druppen. Haar hoofd stond op barsten en ze had grote moeite met slikken. Vaag…

(voor Anaïs Nin) Koningin van de vrije liefde, meesteres van het lijden, goed opgemaakt voor de show die 'Leven is eindeloos' heet, heet. Pupillen van droefheid, ze kon de ogen niet schminken. Geworden als steen, kleurenfilms van binnen. Haar begerenswaardige borsten waren als lichtbakens in de sneeuw, rode gloeibollen op een witte deken. Zij…

Hij schuifelt rond in zijn huis, mist zijn vrouw maar rollatert rond als het weer het toe laat. De man is niet dement, verlangt naar de lente want zijn tuin moet groen en vol bloemen. Ik zie de foto's, zwartwit sla ik zijn gade gade, streng zijn ouders in vol ornaat. Hij rookt niet, maar als ik langs kom om zijn huis te kuisen staat de koffie klaar…

Ik streep op veertig procent, de diepte moet duidelijk zijn, in de verte het donkerblauw. Vurig de zon boven een einder die onbereikbaar is, vlammend een zee van verlangen. Aan de kant, waar ik ben gestrand, teken ik amoebe na amoebe, in ontelbaarheid vormen zij de duinen waarachter ik lig in de warmte van de zon. Bradend bruinend vergeet ik de tijd…