Hartenkreten

Ja toeval dus want er komt via Facebook een berichtje binnen over Baudet, dat ie bezig is met een soort van campagne voeren. Nou is dat allemaal openlijk en dus, reageer ik door te zeggen: dat dit niet mijn figuur is om op te stemmen...dat is humor, want ik krijg antwoord: dat ik dan niet moet reageren want zo zegt een dame: dit is voor gelijkgestemden…

In de kale, supersonisch ingerichte winkel, die ik van eerdere gelegenheden ken, zorgt nog wel een strook met olijfgroen neonlicht voor enige verlichting. Tegen de wand is een collectie van tientallen zonnenbrillen bevestigd en op een groot desplay tonen enkele indrukwekkende fotomodellen met een (zonnen-)bril op hoeveel persoonlijkheid c.q. sex-appeal…

Achter de grenen tafels in de kleine "huiskamer" in het Zorgcentrum, met uitzicht op een besneeuwd paviljoentje waar witte duiven af en aan vliegen, zijn de oudere dames - van wie sommigen het voorheen solide baken en richtsnoer van hun verstand verloren hebben - bijeengekomen. Men noemt dit "dagbesteding" en één van de dames kan kennelijk niet…

Eerlijk gezegd ben ik fan van de sneeuw, vind het schitterend, prachtig en mag er van genieten, kan er ook van genieten: ‘s avonds is het extra licht buiten, net als ‘ s morgens, ondanks dat het februari is en gewoonlijk de donkerte je begroet bij opstaan. Maar nu dus niet, neen, nu is het licht en wanneer net als vandaag de zon toch besluit tevoorschijn…

Mijn goede vader, die me in alles heeft bijgestaan, was een Verlichtingsdenker en hij hield van de "Clarté Francaise" en het "sapere aude", maar met grote verontrusting en ontzetting staarde hij in de lege, oneindige en angstaanjagende kosmos; zijn onherroepelijke en onvermijdelijke toekomst en bestemming. Hij voelde zich als een korrel zand…

De flatjes in de Nassaustraat in Tilburg, die men soms ook "Russische" flatjes noemt, bevinden zich als het ware in een groene vallei van bomen, struiken en grasvelden en ze bezitten als uit steen "geweven" balkons met een vlechtwerk Mevrouw V. was nog wel eens naar haar eens zo dierbare woning komen kijken, toen haar haar al uitviel als gevolg…

Daar wachtte ze nog op mij, dag aan dag, jaar aan jaar; op mij, de dochter, haar kind dat ze zozeer liefhad; in de aanleunwoning die tot mijn laatste ouderlijk huis geworden was. En daar nam ik afscheid, avond aan avond, telkens weer, als nacht, duisternis en eenzaamheid mij aangrijnsden en ik in huiveringwekkende en angstaanjagende twijfel, onzekerheid…

Jaja, midden in de nacht is code rood aan de orde, een kleur die je qua weer niet meteen prettig vindt natuurlijk, mits je de weg op moet, maar veel mensen hoeven - en kunnen dat niet, immers is er (gelukkig) nog steeds een avondklok. Zou er ditmaal iets meer sneeuw vallen? Ik hoop van wel, want het is hartstikke mooi natuurlijk. De wereld wordt een…

De sneeuw die we verwachtten was nog niet gekomen op een stille en rustige zaterdagmorgen en na mijn bezoek aan de wekelijkse markt bevond ik mij weer bij de halte van lijn zeven.... Ik ontmoette deze keer geen mensen maar misschien is het hoe dan ook beter de mensensoort te schuwen..... Een brutaal maar lieflijk duifje trippelde voor mijn voeten…

Mijn valse, onechte vriend! Jouw stralende glimlach op de foto die ik altijd nog bewaard heb,en die ik eens zo vereerde, is mij verworden tot een valse, gemene grijns nu ik mij als een slang kronkel om aan jouw vuile machinaties en leugens te ontsnappen. De bitterheid regeert mijn hart waarin het hoogheilige gebod van de trouw eens hoogtij vierde..…

Voor jou, in de gele bepakking, elke dag opnieuw zet je je leven op het spel. Elke dag weer, rijden jullie op en neer, of het gaat om een ongeluk of verplaatsen van een coronapatient, je staat er altijd Als er het noodnummer wordt gebeld, rij je met sirene en blauw licht, iedereen gaat opzij, zoals het hoort, je bent het snelst als men rekening met…

De taxi, die daarvoor wordt ingezet, is in de morgen gekomen. Zij haalde meerdere personen op en bracht ons door Tilburgse straten waar ik vele voetstappen heb liggen. Ik herken die van vele voorgaande gelegenheden rijdend naar Zorgcentrum "De Reijshoeve" (in de wijk "Reeshof") dat ons verwelkomt met indrukwekkende blauwe letters boven de centrale…

Het kleine televisietoestelletje dat uit het bezit van mijn overleden moeder stamt en dat mij daarom dierbaar is, brengt tot op de dag van vandaag nog een muziekje voort; zachte, melodieuze klanken, die ik niet nader kan definiëren omdat het nooit tot mijn gaven behoorde vast te stellen welke instrumenten verantwoordelijk zijn voor de muziek. Nu…

Een afbeelding van deeg, een bak met geschilde appels en de mededeling dat: men bezig is...even ervoor, een afbeelding dat: er een heerlijk ogende boterkoek gebakken is, oei dat is wel heerlijk en terugdenkend aan een schoonmoeder die kon bakken als de beste proef ik het al....maar: verschillende mensen, dus ook verschillende smaken! Meneer T is van…

Haar schitterende uitstraling, charmes en schoonheid; geen verdiensten maar een pluspunt en haar trots springen de beschouwer in het oog vanaf de portretfoto.... Zoals mijn vader, de man die zij huwde, het "Aude sapere" en de "Clarté Francaise" hoog in het vaandel droeg, zo was haar devies: "Ge moet doen wat oew hart oew ingeeft". Van Vader…

"Ter gelegenheid van de Crisis" zijn bij de ingang van ons ziekenhuis computers opgesteld waarachter jongelui hebben plaatsgenomen voor de desinfectie. De tekst op het scherm luidt: "Mammografie 11.00 uur". Ik word verwacht en ben welkom .Bij de balie van de Afdeling Radiologie is het een komen en gaan van patiënten die allen hun geboortedatum…

Met gekruiste vingers denk ik, het zal toch niet 1 van 3 zijn? Liever niet maar voor het zeggen heb je ‘t niet, immers komen alle goede- maar ook de meeste nare dingen in drie, dus met gekruiste vingers ( nu niet natuurlijk want tikken met gekruiste vingers is geen doen) duim ik nu. Nee ook niet met die vinger in de mond, wie weet komt dat nog maar…

Ik moet eerlijk toegeven: de dames die aan huis kwamen in mijn goede, oude ouderlijk huis en die daar hartelijk ontvangen werden, zoals daar waren de huishoudelijke hulp en mijn vriendinnen, vonden mijn vader wel degelijk een charmeur. En geheel in overeenstemming hiermee was hij er zelf ook wel blij mee en van onder de indruk toen eens, tijdens ons…

....en zo hadden mijn goede, liefhebbende ouders mij het speelgoedbeertje geschonken. Op die oude zwart-witfoto staat het afgebeeld op de leuning van het goudkleurige bankstel dat onze woonkamer sierde. Het beertje dat mij zo dierbaar was moet klanken hebben kunnen voortbrengen want in later jaren rapporteerden mijn ouders hoe ik het speelgoeddier…

Mijn beste vriendin had een wandelroute voor ons uitgezet in ons Landschapspark "De Oude Warande" (ons Sterrenbos waarin alle wegen naar haar centrum leiden) en aan de hand van de cijfers op de paaltjes doorkruisten we het gebied en wandelden we langs de hockeyvelden, eerder bezichtigd met een andere vriendin. Op een bankje rustend en genietend…

De man; nee, niet de man; de tweeënzestigjarige jongen die mijn broer is, staart met ondoorgrondelijke, redeloze ogen naar een smurfenfilm. Zijn thuis is sinds jaar en dag het kleine appartementje in de inrichting waar zijn luttele bezittingen; zijn speelgoed verborgen zijn achter de deur van een muurkast. Hij moest het ouderlijk huis; de ogen…

In die jaren, de jaren waarin ik de lagere school bezocht, waren we thuis geabonneerd op een jeugdblad, genaamd de "Fix en Fox" De kleurige stripfiguren spraken tot de verbeelding van mij en mijn zusje maar bovendien bevatte het weekblad extra bladzijden met afbeeldingen van sterrenstelsels, dinosauriërs en sequoia's en daaruit stelde ik mijn eigen…

OP Z’N KOP de wereld staat op z’n kop en wij raken wij er nu echt ondersteboven van? * * de wereld staat in allerlei opzichten op z’n kop: steeds meer extremere klimaatveranderingen en vervuiling – en geestelijke vervuiling: zie de rellen in ons land. Iedereen spreekt z’n afschuw er over uit en weer worden er conferenties/…

De dansschool was gevestigd aan de Korvelseweg. Het zaaltje lag enigszins verscholen, een eindje van de straat af en was te bereiken via een binnenplaats. Ik was in die tijd nog mooi en jong en droeg de rozerode tafzijden jurk en de schoenen met de plateauzolen waarover ik bijna struikelde en waarmee ik tijdens de foxtrot nauwelijks door de bocht…

Bij een bekende drogist had ik dit keer een boekje op de kop getikt met veelbelovende kaft voor mijn broer. De kaft vermeldde: "Efteling, wereld vol wonderen". Mijn broer houdt immers zo van "De Efteling". Bij nadere inspectie en inzage bleek het boekje blanco bladzijden te bevatten in tegenstelling tot de kleurige afbeeldingen van sprookjes…

Een enorm lawaai klonk door het huis, bij binnenkomst, eventjes naar de brievenbus gelopen en bij terugkomst overvalt het enorme lawaai. Kanonnen, waar komt dat vandaan? Al te lang hoef ik niet te zoeken, als op verzoek gaat de badkamerdeur open, vanuit het niets dus. Stukje bij beetje gaat ie verder open en ik kijk stomverbaasd naar het tafereel. De…

Ze had altijd zo graag gewandeld en de arts die haar terecht had verklaard na de operaties die de sieraden van haar vrouw-zijn hadden verwoest maar niet haar moreel en moed "u is niets bespaard gebleven" had haar geadviseerd veel te wandelen en ze had dit voorschrift in de praktijk gebracht. Stilzwijgend had ze aan mijn zijde voortgelopen; iedere…

Op de snelweg naast mijn huis komt het verkeer sinds jaar en dag aanstormen. In de nacht lichten de koplampen op, de auto's passeren en vervolgen hun weg. Is ons leven hiermee niet vergelijkbaar; een kort moment van licht tussen oceanen van eeuwige duisternis? Nu heb ik nog niet eens gesproken over die vrachtwagens, gesierd door die trotse en vaak…

Verbijsterd luister en kijk ik naar het nieuws, eh, kijken en luisteren we samen naar het nieuws moet ik zeggen. De avondklok wordt toegelicht met de acties die we dan niet mogen uitvoeren. Het is hartstikke duidelijk althans voor ons, een probleem is het evenmin, we weten immers niet beter en willen toch allemaal dat het weer redelijk normaal wordt…

Het is nog koud in januari. Mevrouw heeft haar rollator geparkeerd bij de halte van lijn zeven. Ze gluurt als verdwaasd boven haar mondkap uit. De chauffeur van lijn zeven spreekt haar aan: "Hoort u mij, mevrouw?" De dame zou zijn moeder kunnen zijn. Mevrouw stapt in en neemt naast mij plaats. "Het is niet gemakkelijk" verklaart ze mij "Ik ben…