Hartenkreten

Kort nadat mijn bundel "Relicten van een leeg bestaan" was verschenen, heb ik een mailtje gestuurd aan iemand die zo'n twintig jaar geleden een collega van me was. Ik heb haar in die tijd wat gedichten laten lezen en ze heeft daar toen heel hartelijk op gereageerd. Het leek mij dus een aardig idee haar te vragen of ze een exemplaar van mijn bundel…

De sneeuw lag hoog opgetast op de straten. Ik vervolgde mijn weg naar het ziekenhuis en neuriede een zacht, melancholiek, sentimenteel lied zoals het eens gezongen werd door mijn allerliefste oma, met de tekst: "Goedenavond, speelman, mijn vader laat vragen of je 't-avond spelen kan voor de kleine Poppedijne en de grote Bim-Bam" en mijn gedachten gingen…

Een enkellang donkerblauw scherm omhult sinds korte tijd de zwarte, betonnen blokkendoos waarin de ambtenaren cum suis van de Gemeente Tilburg lange tijd gehuisvest waren. Een forse verbouwing en reconstructie is op handen. Binnen in dit gebouw, lange tijd het domicilie van de Gemeente, treft men een labyrint van gangen, zalen en trappenhuizen aan,…

Het appartementencomplex is nu verbouwd en extra beveiligd. De gangen bieden uitzicht op een binnenplaats met frutsels en fratsels die kennelijk bedoeld zijn om een gezellige sfeer te scheppen. Eens vloeiden hier mijn onstuitbare tranen om het naderende afscheid van de allderliefsten. Het flatje van mijn nieuwe vriendin toont dezelfde indeling als…

.....en dan dansten we de "Hanky-Panky" in het patronaatsgebouw dat sinds lange tijd afgebroken is ("Come-on baby, dance the Hanky-Panky!"). We droegen witte kniekousen en mini-rokjes en waren veertien jaar oud. Mijn vriendin Lucia moest ik verliezen. De reden daarvan bleef onduidelijk. Haar moeder bracht lange dagen door achter de naaimachine en…

Achter het scherm, een vrolijke lach van een zelfverzekerd lijkende jongedame. Prachtig, spontaan, lief grappig en talentvol. Haar wereld draait om haar telefoon waar heel haar leven schijnt in te zitten. Hier heeft ze vrienden en bewonderaars in overvloed, denkt ze haar geheimen veilig kwijt te kunnen, vertrouwt ze te vaak en teveel. Het fysieke…

In de avond werd er aangebeld; ze kwamen mij een boeket brengen; een schitterend boeket met twee zomerrozen: een roze en een rode; "darling roses of summer" in een winter die als zelden voorheen mijn gevoelens gedood, vermoord had. Mijn ex-collega's hadden aan mij gedacht en mij nog kansen willen geven, hoewel ik had afgezegd en ik huilde om mijn…

Je vroeg me: te zeggen hoe het is, maar ik weet het niet, je vroeg me antwoord, maar ik bleef het antwoord schuldig, want ik weet het niet! Ik kan je niet vertellen, hoe het is, hoe het was, hoe het zou moeten zijn, want ik weet het niet! Je vroeg me: hoe een jeugd verlopen zou en ik heb wel een idee, maar kan je niet zeggen, hoe het is!…

Een mens die in zijn zwijgen blijft volharden. Zo’n mens ben ik. Het komt er niet uit. Maar het zit er wel in. Simpele taal, eenvoudige constructies die met een gemak van heb ik jouw daar een waarheid aan het licht brengen die niet meer omzeild mag worden omwille van de liefde voor het leven zelf. De hoge mate van zelfkennis verbied mij dat. Er is al…

De Tilburgse architectuur verdient geen schoonheidsprijs en voor wie zich erin waagt ligt de neerslachtigheid op de loer, zeker in een seizoen dat getekend wordt door grauwheid, verval en somberheid. En zo hobbelde lijn zeven voort door die gribus, toen ineens achter de huizen een regenboog verscheen; een schitterend natuurverschijnsel als uit een…

De sfeer in Tilburg is duister, desolaat en druilerig, maar in januari kun je niet anders verwachten.... Restaurant "De Katterug" verwelkomt je steeds hartelijk en ook Wijkcentrum "De Nieuwe Stede" waar je je in een eveneens duister en ongezellig lokaal waant alsof je bent teruggekeerd in je lagere school-klas te midden van dames die mozaïeksteentjes…

Achteraf gezien was het al fietsende een bijzondere gewaarwording deze ochtend toen aan de Grintenbosweg ter hoogte van de Geukerdijk een buizerd opdook die evenwijdig met me meevloog en een prooi in zijn klauwen meedroeg. Een klein vogeltje met een groene staart, naar bleek toen het plots op zo’n vijf meter hoogte loskwam en, als een zelfsturend projectiel…

Ik probeer het gevoel te begrijpen, van hoe je bij me kwam en toch weer wegging. Met mijn beperkte wijsheid, het inzicht door mijn vakgebied en toch het ging weer mis. Ik probeer te beredeneren wat het verschil is tussen cultiveren en sublimeren, tussen herhalen en opnieuw beginnen. Niet steeds dezelfde klucht van heldendom en leedvermaak. Eentonige…

Mijn voorvaderen waren smeden: mijn beide opa's stonden boven het vuur en boven de dampen die hen dodelijke ziekten zouden bezorgen. Ik bewaar weinig voorwerpen uit mijn ouderlijk huis in mijn woning van oudere vrijgezellin; een klein, koperen asbakje met ronde, gewelfde randen vormt daarop een uitzondering en het is een laatste reminiscentie. En…

Een lichte regen slaat me in het gezicht als ik op weg ben naar het De Pont Museum. De stalen deuren openen zich voor mij zoals ze zich eens openden voor mij en mijn metgezel. De video-presentaties van Ann Veronica Janssens hebben een desolaat, haast demonisch effect. Symboliseren zij de wereld van een krankzinnige, de totale verlatenheid, de Godverlatenheid…

Ze hadden me gevraagd de machine te naderen; het apparaat; toonbeeld en resultaat van menselijk vernuft en vindingrijkheid en het dierbare en kwetsbare vlees van de lobben die mij mede tot vrouw stempelen uit te spreiden op de stalen platen die het zouden samendrukken op min of meer pijnlijke wijze..... Zou ik tot een van de "getekenden" gaan behoren…

Rustgevend natuurverschijnsel, je kunt er alle kanten mee op en toch fijndruppelsgewijs de weg kwijt raken. Je kijkt naar links en rechts, de afstand blijft gelijk.…

Homoseksualiteit is gewoon iets wat bestaat, al eeuwenlang, net zoals er mensen met blonde haren en blauwe ogen bestaan. Je uitspreken tegen homoseksualiteit is hetzelfde als je uitspreken tegen een konijn, totaal zinloos. Het komt altijd al voor en het heeft altijd bestaan. Wie heeft het recht om dat te veroordelen. Het is net zo normaal als diversiteit…

Gewoon om helemaal niks, wat is het geval? Nou bijna niks dan want, de glazenwasser stond aan de deur om zijn geld te innen van de afgelopen maand! Ja, dat is zo afgesproken, 1 x per 2 maanden laat ze de ramen buiten zemen, zo is mondeling afgesproken! Wanneer de man maandelijks in de straat aanwezig is met ladder, emmer, zeem en trekker, komt hij…

Mijn vriendin bewaart nog het oude fotoalbum in een fragiel, rieten kastje, dat haar armoedige, armzalige huisje opsiert. Op de foto's zijn wij zij aan zij afgebeeld: de glans van onze jeugd overheerst in onze gezichten en verleent er die onovertroffen en onvergetelijke charme aan die hoort bij de jeugd en die alleen zij kan bieden. Het waren uren…

En zo, is de invulling van maandag aangepast want daar: waar we gezellig een bakkie zouden gaan doen, werden we op tijd ingelicht dat de griep ook al op de koffie kwam, tja je zoekt de narigheid niet op als het niet nodig is en dus: maar ik eega blij met de mededeling dat we een aantal andere dingen moeten regelen! Nou is hij niet zo van: dingen…

Een regen van bonte herfstblaadjes, die ook een kleurig patroon op de aarde vormden, dwarrelde van de bomen in een onverwacht zonnige herfst op de dag dat Tippie, de oude, trouwe hond door haar poten is gezakt en in de armen van mijn zus is overleden. Zo graag had ik Tip nog eens gezien. De hond met de wollige vacht stond gedurende lange jaren aan…

Sinds de nieuwe bewoonster is gearriveerd in het appartementencomplex in de Nassaustraat schijn ik me toch al wat meer comfortabel te voelen en strek ik mij wat geruster uit aan de andere kant van het portaal, van de muren die ons scheiden. We hebben al kennisgemaakt en ze is nu bezig met de verhuizing en we hebben onze namen uitgewisseld. Hoewel ik…

In dit lichttheater heeft de wind vrij spel. Fijnbesnaard dirigeert hij het hoge gras, als die beroemde pianospeler zijn teerhartige compositie. Het gras buigt elegant voor het ritme van dit bewind. Wilde bloemen delen de dans en geven het elastische groen de tint van het heersende seizoen. Wolken en zon bespelen het licht. Schaduwen glijden speels…

Als een voorbode van de naderende lente bracht ze mij de bolletjes in een stijlvolle, aarden, grijze bloempot. Ze droegen lange stelen waaruit vooreerst nog niet maar later wel de fleurige witte hyacinten ontloken die een heerlijke geur verspreidden door mijn kamer van overjarige studente waarin ik nog leef en mijn leven probeer te rekken en voort te…

Vreemd dat je nu pas begint te lachen. Er is niemand die een grap heeft verteld. Er is ook niemand die probeert grappig te zijn. Jouw lach klinkt lachwekkend, hoge tonen bereiken de wolken. Alsof je op de wolken loopt. Ben je verliefd? Of is het gewoon een binnenpretje? Ik meen jouw stem te herkennen of heb je meegedaan aan een radioprogramma. Ik hoor…

In de vroege morgen sta ik te wachten voor een boekenzaak aan de Schouwburgpromenade in Tilburg en werp een blik op de feestelijke en overdadige Kerstverlichting, samengesteld uit goudkleurige rozetten. Aan twee passerende heren vraag ik de tijd en ze manen mij tot het geduld dat ik niet bezit. In een belendende herenmodezaak, daterend van 1932, is…

Aan het eind van de lange rij van lokalen, in het lage gebouw van Zweeds hout waar de planken overheen lagen als de schubben van een vis; onze lagere school, die sinds lange tijd afgebroken is, lag ons knutsellokaal dat we te weinig bezochten. Als er dan toch de zeldzame gelegenheid was dat we daar kwamen, mochten we met onze kinderhanden woelen in…

Het kleine restaurant aan de Noordstraat ademt een Franse sfeer en eveneens Franse, lang-vergeten chansons weerklinken er. Een nieuwe dag scheen aangebroken en een onverwachte, lente-achtige atmosfeer hing in de lucht die scheen te duiden op de voorspoed, zo lang al verwacht, die was uitgebleven en waarom we bij uitstek verlegen zaten. Ongeduldig…

Dankzij de goedgunstigheid van de "armoedzaaiersbeweging" in Tilburg heb ik eveneens toegang tot Safaripark "Beekse Bergen" en een snelle bus brengt me daar op een winterdag die het eind van het jaar al inluidt. De felle kou van december doordringt mijn overigens toch dikke jas en kwelt en geselt mijn lichaam. Het park ligt uitgestrekt bezijden de…