start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (152)
adel (5)
afscheid (124)
algemeen (67)
bedankt (42)
biologie (3)
dieren (92)
discriminatie (44)
drank (14)
economie (17)
eenzaamheid (119)
emoties (200)
erotiek (9)
ex-liefde (32)
familie (69)
feest (25)
film (19)
filosofie (63)
fotografie (6)
geboorte (9)
geld (31)
geschiedenis (8)
geweld (24)
haiku (8)
heelal (5)
hobby (15)
humor (113)
huwelijk (10)
idool (34)
individu (116)
internet (29)
jaargetijden (30)
kerstmis (29)
kinderen (72)
koningshuis (21)
kunst (36)
landschap (6)
lichaam (46)
liefde (176)
literatuur (67)
maatschappij (142)
mannen (18)
milieu (7)
misdaad (50)
moederdag (5)
moraal (50)
muziek (127)
natuur (92)
oorlog (43)
ouderen (51)
ouders (18)
overig (24)
overlijden (45)
partner (4)
pesten (10)
planten (11)
poesiealbum (1)
politiek (73)
psychologie (114)
rampen (22)
reizen (27)
religie (91)
schilderkunst (24)
school (19)
sinterklaas (3)
sms (1)
songtekst (1)
spijt (27)
sport (52)
sterkte (6)
taal (37)
tijd (35)
toneel (4)
vakantie (26)
valentijn (1)
verdriet (72)
verhuizen (3)
verjaardag (13)
verkeer (16)
voedsel (23)
vriendschap (73)
vrijheid (33)
vrouwen (36)
welzijn (52)
wereld (34)
werk (63)
wetenschap (14)
woede (63)
woonoord (58)
ziekte (116)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 3893):

Verdraagzaamheid (?)

Ze was weer op bezoek gekomen. Na lange jaren van "vriendschap" had ze zitten zwijgen als een mummie; versteend, bevroren, totaal ontoegankelijk. Onze "vriendschap" was een aanfluiting van een "vriendschap" en haar psychiatrische, duistere en voor mij ondoorgrondelijke geestelijke kwalen waaraan nooit een einde scheen te komen hadden ongezien en onopgemerkt voortgewoekerd, voortgesudderd in haar innerlijk, zonder dat er ooit nog hoop was op verbetering of op de zozeer gewenste maar volstrekt onbereikbare "genezing".

Nu viel dan toch het woord, het woord van pijn; het zozeer tedere en zozeer hypergevoelige lichaam en de uiterst kwetsbare geest waren aangeraakt, besmet, getroffen door dit woord van kritiek; er was een bres geslagen in de zo zwakke verdedigingslinie; "Waarom ben je zo stil?"

Dit had niet gezegd mogen worden en het antwoord, het enige antwoord van mijn kant dat welhaast noodzakelijk moest volgen was: Ík neem je toch zoals je bent. We zijn geen van allen volmaakt. Ook ik heb fouten in mijn karakter".
Maar de inbreuk was gemaakt op de uiterst zwakke persoonlijkheid, op de extreem geringe zelfkennis en het luttele zelfbesef......

Schrijver: I.Broeckx, 12-09-2018



Geplaatst in de categorie: individu

Deze inzending is 43 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)