Alle inzendingen

Eens, mirakels lang geleden, werd een prinsesje geboren. Bloedeloos was haar huid, haar lippen waren schraal en dof stonden haar ogen. Een foeilelijk meisje kortom. Toch waren haar ouders innig blij met haar en gaven daarom een groot feest. Iedereen was welkom, van heks tot hufter en freak tot f...

Ik zou de liefde mooier vinden als jij hier nog zou zijn m'n liefde stierf niet na jouw dood iedere dag voel ik nog de pijn Ik voel alleen nog de stilte van het intenste verdriet toen jouw hand koud werd en mij op dat moment verliet Ik hou van jou, niet van 'n ander en dat zal ook niet ...

Ik voel de stilte om me heen Een gevoel van eenzaamheid Zoveel mensen lief voor mij Maar ik mis jouw tederheid Als een klimop om mijn hart Zit jij diep in mij verweven Ik mis je vriendschap je liefde Gevoelens die blijven zweven De zon streelt nu zacht de dag Een parfum vol met rozenl...

De breuk een feit het huis lijkt leeg ik ben je kwijt. De plek in bed naast die van mij blijft koud. Mijn eigen plekje ook, ik ga dus niet naar bed.

Geluk is zo broos teer en breekbaar dat, als men 't al te hard vastpakt, het risico neemt dat het uit elkaar spat.

a-vierendeels ontslag, geniet in onderhandelingsgemak de rechter roltrapt af verstreken werk loost jou slechts kantoorgetuind tot uitkeringsgebruind vaas jij scheve rozen cyclisch rood weer standsgwijs

Je kan heel goed zijn, zelfs de beste. Wat heb je eraan als het niet blijvend is? Je kan elke dag streven, wedijveren en groeien. Maar wat als dit vergankelijk zou zijn? Dat de groei van een site bewijst dat je beter dan anderen bent, zou ik niet zomaar durven stellen. Er al eens aan gedacht, dat...

Ik heb achter de horizon gekeken en werd naar een Utopia geleid. Een visioen? Ik raak het niet meer kwijt. Als het een droom was, heeft hij waar geleken: die vreemde reis door ruimte en door tijd. Een helder, zuiver licht bescheen die streken waar het ons grauwe duister deed verbleken als t...

Je zou je regelrecht in Artis wanen: een kleine kikker kwaakt en blaast zich op, luid toegejuicht door kippen zonder kop, de ezels huilen krokodilletranen. Een zevenslaper zit discreet te snurken, een zwartekousenkraai krast ach en wee, de ratelslang heeft weer eens geen idee, maar wijt in ...

Koolzaad teken ik tegen de weerschijn van de aarde als eenzaam geel in ’t zand ontkiemde in een grijze toplaag die eeuwenlang geconserveerd lag in het metersdiepe donker gekanteld en gekeerd draagt deze rusteloze grond de zonzij van een natte lente een solitaire plant als brands...

vleugel maar mijn lieve nul, ik breek je veren als je neerstijkt op mijn woorden en ze gaat vermoorden stuk onbenul dat geen gevoel geeft aan de zinnen omdat je bang bent je te laten raken diep van binnen je lach is nonchalant denkt wetenschap naar eigen hand te zetten om een an...

Cijfer nooit gedicht Ego verplicht, zwaargewicht Voor applaus gezwicht

Seksueel geheel Liefdestunnel, ongeremd Trein dendert bestemd.

Den Haag, kankerstad Groen geparkt, zwarte kaden Boom en mens sterven.

De eerste keer dat Hermans zich op schrift uitliet over de Apartheid in Zuid-Afrika was in Podium(jrg.16, nr.4, januari 1962) waar hij in zijn rubriek ‘Kleinigheden’ een soort beginselverklaring aflegde. Hem was al eerder opgevallen schreef hij dat hij zich gemakkelijker kwaad maakt over kle...

Raar gevoel in je koppie kriebels in je onderbuik je voelt je niet zo toppie maakt een veel te diep duik niet meer wetend waar naartoe, totaal geen rode lijn misschien dan toch die eerste zoen and everlasting sunshine

Wie naar Gods evenbeeld geschapen is beschikt over een creatief verstand en wijst verandering niet van de hand, een eigenschap die ik bij apen mis. Wie daar door dogma’s fel tegen gekant is toont juist hoezeer hij aan de aap verwant is.

Als ik mijn plaats had afgestaan had ik je misschien nooit ontmoet vraag niet waarom ik dit zo schrijf want dat zit nu eenmaal in mijn bloed. Het leven bestaat niet uit toeval, vandaar dat het voor mij zo voelt dat onze paden elkaar kruisen, alles wat gebeurt is zo bedoeld. Ik heb je nie...

Ik mis je zo, je telefoontjes, vragen hoe het met me gaat, zachte vragen die je sommige dagen stelde, zonder antwoord te verwachten... Ik mis je glimlach, je omhelzing die we kregen, bij het komen én bij het gaan, Ik mis je, je bent er niet meer we moeten zonder jou verder voortaan. ...

Verloren stille straten… In mijn herinneringen vallen gaten wanneer ik wandelend over het pad van mijn leven op de juiste manier handelend mijn leven kleur wilde geven. Door schade en schande werd ik wijs; het spreekwoord altijd voorhanden; het tastbare bewijs in mijn geheugen is d...

Met de rug naar gevel en portaal Raadt hij achter elke deur een holte. Langs maanden slingert zijn pad In een vale wolk van stilte Zoals het stof daalt na de sloophamer Een herinnering die je moeiteloos uitveegt In zijn hoofd schuiven velden over elkaar Vallen vluchtpunten samen Waardoor...

Er was er eens een vrouw Met bijzonder grote oren Een neus, zo vreselijk krom Twee erwtjes recht van voren Haar taille was ver te zoeken Cellulitis kreeg de overhand Ze had extreme over beharing En miste hier en daar een tand Haar oogleden waren gezakt En ze had al drie onderkinnen Ha...

Netcitaat 138 in de categorie “literatuur” op deze site (van Ton Anbeek) noemt een schoolvoorbeeld van “jezelf [als schrijver/dichter] manifesteren”. De genoemde methode lijkt op de initiatie van een beweging, die het oude verguist om een eigen, ‘veel betere’, vorm te propageren. Waarom ...

In een periode van mijn leven die tamelijk stabiel was, maar waarbij ik dagen had dat ik me doodmoe voelde en uitgeblust, ben ik begonnen met het noteren en later analyseren van mijn dromen. Ik was me al lange tijd bewust dat ik te kampen had met chronische depressie, en wist er door zelfstudie veel...

en zo kwam het dat boze blikken elkaar bekeken dat vuige woorden over en weer en weer terug kwamen een slaande deur heel veel geluid kon maken maar dat je toch nog zwaaide op het tuinpad en ik niet terug dat later die dag een motoragent sprak over de dood die soms meelift langs de we...

het kanaal bij de witte brug vaders favoriete stekkie daar ving hij walvissen voor Madurodam

nog kiert de deur door tocht van gisteren weer streept rood tegen de muur een blauw uitzicht gewolkt in wit de vloer is grauw van paars geweest geen draagvlak meer wel rottend hout van acht jaar samenwonen of waren ze getrouwd

De kat krabt de zon omlaag Kijk dan toch hoe zij dat doet voor mij die in de schaduw zit wonderen in een oogwenk bedenkt want ik schrijf de stenen tafelen vol Binnenkort gooit god ze naar je kop ik ruim de scherven wel op Zij zoekt haar plaats op mijn schoot draait zich behaaglijk rond tot ...

pijnstillers snoepen op de bank liggen een warme kruik op een zielige plek domme blokjes aanklikken bommen laten ontploffen niet de hele tijd aan jou denken

gegeven de schrijnende jenners die rust'loos joelend fokken om soortgelijk broedsel te lokken krenkend de likkende penners ontremd vaak veel in steden waar ze in ‘n mum verstieren wat penners in jaren versieren voor burgers die leden en beden om waarheid in woordspinsel gelaarsde ka...