Dit weekend las ik in de Volkskrant een sterk essay van cabaretier-filosoof Tim Fransen over het spanningsveld tussen individuele vrijheid en democratie. Het begon met een anekdote waarin hij vertelt hoe hij ooit voor het eerst werd geconfronteerd met het fenomeen van automobilisten die naar elkaar met hun lichten knipperen om te seinen dat er in de directe omgeving op snelheid wordt gecontroleerd. Hij was licht verbijsterd door de paradox die hierin schuilt omdat diezelfde mensen democratisch…

Het was heel lang geleden dat ik met de trein geweest was. Elke coupé stond toen nog blauw van de rook en de asbakjes klepperden dat het een lieve lust was. Als de deur van het toilet openging, raakten reizigers met een staanplaats niet zelden buiten bewustzijn en niemand had nog van Wifi gehoord.
In de wagons werden ook dieren vervoerd, er lag stro op de vloer en de conducteur knipte in je oor als je geen kaartje had.
Daarna pakte hij je bij kop en kont en draaide het raampje open.
Zo lang…

(voor Edward Jerzy Stachura (1937 - 1979))
Jij bent geboren op 18 augustus 1937 in Charvieu-Chavagneux. Jouw Poolse ouders waren Stanislaw en Jadwiga Stachur. Jij was hun tweede kind. De anderen waren Ryszard, Eliana en Jan. Jij leerde Pools op een Poolse school. In november 1948 gingen jullie naar Polen terug, naar Lazieniec, nabij Aleksandrów Kujawski. Jouw moeder erfde daar een huis. Jij ging naar de Basisschool nr.2, waar jij zo nodig de lerares corrigeerde. Jij kon als kind goed tekenen…

Triest dat mensen vaak schelden en dan de naarste woorden gebruiken en oh ja: schelden in natuurlijk sowieso een gebrek aan woorden, dat weten we allemaal, maar toch hoor je elke keer opnieuw weer de smerigste woorden over straat, in het openbaar vervoer, het winkelcentrum en soms - als je gewoon buiten bent - de kanonnades door het luchtruim vliegen!
Gebrek aan woorden die maken dat mensen vloeken, ze zeggen wel eens: als een havenarbeider of een bouwvakker maar ik garandeer je dat die juist…

Fietsend op een viaduct zweef ik over de daken van bedrijvige vrachtwagens die onder mij door razen. Lang geleden stond ik hier met mijn engeltje. Blonde ragfijne krulhaartjes had ie. Stevig in moeders greep stond hij in het zitje met zijn buikje tegen de reling te zwaaien, onder de indruk van het lawaai van al die toeters. Zijn moeder mocht er ook wel wezen.
Ik denk aan onze vrachtwagens. 'Onze'. Officieel hoor ik er bij. Ik weet waar ze heen gaan en terug komen. Ik ken de stemming als de reis…

Natuurlijk doe je het: omdat het hoort, moet en omdat je het met liefde doet maar toch zit ik me af te vragen:
We zijn met pensioen, al een poosje natuurlijk, hebben niks te klagen nee, echt niet, al zeg ik erbij dat de kwaaltjes en nare dingen me zo zachtjesaan wel een beetje teveel worden, eerlijk is eerlijk! Iedereen hoor je: ouder worden daar verander je niets aan maar het zou best wat minder gepaard mogen gaan met de ( onderhand ) talloze ongemakken…
Natuurlijk zegt iedereen: het kan…

De Russische luchtaanvallen op de Oekraïense gebouwen en bewoners (gisteren meer dan 25 dodelijke slachtoffers) lijken geen redelijk doel te dienen. Ze lijken op wanhoopsdaden die het echec van deze waardeloze oorlog moeten verbloemen.
Helaas laat Trump weinig of niets van zich horen om deze barbaarse bombardementen te veroordelen. Integendeel: hij blijft telefonische gezellig in gesprek met autocraat Poetin, waarna hij deze week Merz bestrafte met een maatregel die de VS zeer zou kunnen…