WACHTKAMERS
Column van Kees (observaties)
Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen die elkaar nadrukkelijk niet aankijken.
Vorige week zat ik er weer in één. Zo’n kamer waar tijd niet verstrijkt, maar indikt.
Tegenover mij zat een vrouw met haar handen gevouwen. Niet losjes. Nee, gevouwen alsof er zojuist een noodlanding was ingezet. Ze keek naar een punt op de muur waar niets hing. Misschien bad ze. Misschien probeerde ze zich te herinneren of ze het gas had uitgedraaid. In een wachtkamer zijn dat ongeveer dezelfde gedachten.
Naast mij zat een man die met zijn voet tikte. Onophoudelijk. Hij tikte niet nerveus. Hij tikte professioneel. Alsof hij dacht dat de arts sneller zou werken als hij de vloer voldoende had gemasseerd. Iedere tik zei: schiet op. Iedere tik kreeg geen antwoord.
Ik keek naar de deur waarachter levens werden besproken. Soms ging hij open en kwam er iemand naar buiten met een gezicht dat niets prijsgaf. Dat is knap. Dat je net te horen hebt gekregen dat je knie versleten is of je cholesterol ambitieus, en dat je dan toch neutraal kunt kijken. Alsof je zojuist een broodje hebt besteld.
De klok aan de muur hing er vooral om duidelijk te maken dat hij geen partij koos. De minuten gleden voorbij zonder zich ergens voor te verantwoorden.
Ik keek naar mijn eigen handen. Ze lagen in mijn schoot als twee objecten die ik tijdelijk in bewaring had gekregen. Je denkt altijd dat je de regie hebt, tot je in een wachtkamer zit en iemand anders bepaalt wanneer jouw naam wordt uitgesproken.
Af en toe klonk er een stem uit een deuropening. Een naam. Altijd met dezelfde toon. Niet blij, niet verdrietig. Zakelijk. Alsof je een bestelling bent die kan worden afgehaald.
Toen werd mijn naam geroepen.
Ik stond op. De vrouw bleef gevouwen zitten. De man tikte door. Niemand wenste me succes. Dat is ook niet de bedoeling. In wachtkamers is iedereen vooral bezig met zijn eigen naderende deur.
Even voelde het alsof ik uit iets groters stapte. Niet alleen uit een kamer, maar uit een tussenfase. Alsof het leven weer begon zodra de deur achter mij dichtviel.
Maar ik weet inmiddels beter. Er komt altijd weer een nieuwe wachtkamer. Met nieuwe stoelen. Nieuwe voeten. Nieuwe handen die gevouwen liggen alsof ze weten dat ze weinig te zeggen hebben.
Misschien is dat het leven: niet het moment waarop je wordt binnengeroepen, maar de tijd ervoor. Het zitten. Het kijken. Het doen alsof je rustig bent.
En ondertussen wachten tot iemand met een mapje besluit dat jij aan de beurt bent.
15 februari 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: algemeen
wachtkamers
14
Geef je reactie op deze inzending: