DE KUNST VAN HET NIET LUISTEREN
Er zijn mensen die je zin behandelen als een suggestie. Je begint ergens aan, zorgvuldig opgebouwd, met een begin, een midden en zelfs een voorzichtig einde in zicht — en precies op dat moment springen ze erin. “O ja, dat had ik ook!” Of: “Dat doet me denken aan…”
En weg ben je.
Je staat er nog wel. Je mond beweegt misschien zelfs nog. Maar inhoudelijk ben je gedegradeerd tot figurant in hun autobiografie.
Het fascinerende is dat ze zichzelf zien als goede gesprekspartners. Betrokken. Enthousiast. “Ik leef mee,” zeggen ze dan. Wat ze bedoelen is: ik wachtte tot jij even ademhaalde zodat ik kon beginnen aan mijn eigen verhaal, dat overigens veel interessanter is.
Je ziet het vaak op verjaardagen. Iemand vertelt voorzichtig iets persoonlijks. Een kleine worsteling. Een lichte bekentenis. Nog voordat het punt gemaakt is, zegt er al iemand: “Ja, burn-out, dat had ik ook. Nou, bij mij was het echt héél heftig.”
En daar gaat hij. Inclusief details, tijdlijn en medische bijlage.
Luisteren is voor veel mensen geen activiteit, maar een korte pauze tussen twee monologen.
Soms vraag ik me af of ze het doorhebben. Of ze beseffen dat ze gesprekken benaderen als een estafette waarin ze het stokje uit je handen trekken voordat je bij de wisselzone bent. Misschien zijn ze bang voor stilte. Stilte is gevaarlijk. Dan zou zomaar kunnen blijken dat er niets komt. Geen anekdote. Geen scherpe observatie. Gewoon lucht.
Dus vullen ze hem. Driftig.
Je kunt proberen je zin terug te pakken. “Mag ik even…” zeg je dan. Maar dat klinkt meteen defensief, alsof jij degene bent die iets onderbreekt. Dus meestal doe je wat iedereen doet: je knikt. Je glimlacht. Je wordt professioneel toehoorder.
Na afloop weet niemand meer wat jij wilde zeggen. Jij zelf ook niet meer helemaal. Het was waarschijnlijk toch niet zo belangrijk, denk je dan. Dat is het sluipende effect: je past je aan. Je maakt je verhalen korter. Compacter. Minder kwetsbaar. Zodat ze minder aantrekkelijk zijn om overheen te walsen.
Misschien is écht luisteren gewoon te confronterend. Dan moet je even niets zeggen. Dan moet je ruimte laten. En ruimte voelt voor sommige mensen als verlies.
Dus praten ze. Steeds weer.
En jij?
Jij wacht tot ze eindelijk ademhalen, niet om iets te zeggen, maar om te controleren of je er nog bent.
26 februari 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: algemeen
luisteren
6
Geef je reactie op deze inzending: