Ik voel soms lichte paniek van die ene vraag die ogenschijnlijk volkomen onschuldig is:
"En wat doe jij nu?"
Vijf woorden. Meer niet.
Toch voelt het alsof iemand onverwachts een belastingcontrole aankondigt tijdens een verjaardag.…

We hadden een rondje door de Betuwe gelopen en streken neer op een terras in Eck en Wiel. Het gesprek kwam op de vogelapp en sprong van vogels naar duiven.
“Duiven, getver,” zei een vriendin. “Duiven poepen op mijn terras, het zijn een soort ratten. Mensen die ze broodkruimels voeren: stop ermee, anders zit de hele familie duif daar te schijten.”
“Ze zijn ook zo dom,” reageerde een andere. “Zitten ze op een takje met zijn tweeën, de dikzakken. Krak, ja hoor. Kijken: wat is het…

(voor Ernst Stöhr (1860 - 1917))
Jij bent geboren op 1 november 1860 in Sankt Pölten, Oostenrijk. Jouw vader Karl Stöhr was een vioolbouwer en jouw oom Ludwig Stöhr (1836 - 1902) was muziekleraar, componist en directeur van de Sankt Pölten Musikvereins. Ludwig woonde ook bij jullie. Jij was de vierde van vijf zonen. In 1877 ging jij naar de School voor Kunst en Ambacht op de Stubenring 3 in Wenen, net als Gustav Klimt. In 1879 stapte jij over naar de Academie van de Kunsten aan de…

Verdriet had zich opgestapeld als een onzalige Toren van Babel. Het bezette mijn middenrif als een steen tot de tranen uit mijn ogen vloeiden als gletsjers, als smeltend ziele-ijs: de tranen die een heel leven lang bevroren waren geweest. En ik huilde.....

Bjarne Gosse zat in zijn befaamde Italiaanse stoel en dronk een kop verfrissende Marokkaanse muntthee gezoet met honing. In de ochtend stapte hij op de trein naar Utrecht om het schilderij van Buurtveen te verkopen.
De aanstaande koper Hubert was geen vreemde in de stad; hij woonde in een statig, monumentaal pand aan de Utrechtse Oudegracht. Het feit dat de welgestelde kunstverzamelaar een lokale intellectueel was, maakte de transactie voor Bjarne zowel intiemer als ongemakkelijker. Hubert was…

De brandende zon hangt als een koperen plaat boven de droge Afrikaanse savanne. Jula, de ervaren matriarch, heft haar zware hoofd. De aarde is dor en gebarsten. Haar kudde slentert lijf aan lijf achter haar aan, hun flanken schuren zachtjes tegen elkaar in de verzengende hitte. Onder hun zware poten danst het gewicht van de aarde, maar de tijd dringt. De waterzakken langs de route zijn opgedroogd en de kleintjes beginnen te wankelen.
In Jula’s hoofd leeft een intens verdriet tussen het nu en…

Het huidige kabinet bood donderdag - terecht - excuses aan aan vrouwen die in de jaren tussen 1955 en 1985 hun kind moesten afstaan.
Namens toekomstige kabinetten bied ik nu al excuses aan voor:
- het achter Israël blijven staan dat massaal Palestijnen het leven onmogelijk maakt: letterlijk en figuurlijk
- het dralen met besluiten nemen en uitvoeren rondom de stikstofcrisis waardoor het land op slot zit…