Slachtoffers van narcisten.
Dit is een waargebeurd verhaal over een mooie herinnering, dat sinds ik kennis heb van narcisme, een spookverhaal is geworden.
Het gaat over mijn allerbeste vriendin en haar vriend die een woonwagen, zonder voorzieningen neerzette op gekraakte grond achter een oud schooltje van de plaatselijke kunstacademie. Ze trokken erin met hun zoontje van net een jaar. Een eindje verderop woonde een pas gescheiden mediator en haar gezin met een paar kamerbewoners in een boerderij. Als laatste trok ik in een tot studentenkamers verbouwd kippenhok op een boerenerf vlak bij de woonwagen. Het waren de prille jaren tachtig vorige eeuw.
De jonge moeder werd mijn 'hartsvriendin' en zij noemde mij 'meer dan een zus'. Hun houten optrekje bulkte uit van de matrassen, dekens, kleurrijke doeken, een geïmproviseerde houtkachel en veel kaarsen. Ze klaagde over gebrek aan gordijnen. Dat vond ik grappig, want ze droeg een enige handgemaakte pofbroek met hes van gordijnstof. Ze klaagde wel eens wat meer. In die tijd zag ik het absurde als normaal of gewoon niet-echt. Dus toen mij ter ore kwam dat er zich criminele zaken hadden afgespeeld in ons vredig bestaan, kon ik het niet plaatsen. En zo is dat nog tientallen jaren gebleven.
Meer dan veertig jaar later ontmoeten de mediator en ik elkaar opnieuw. Zij werd een luisterend oor voor een aantal jaren betreft de juridische misdaden van mijn narcistische moeder. Tot mijn herstel. Toen ik sterker werd, begon ze me terug te duwen in de rol van slachtoffer. Ik wilde een gezamenlijke herinnering delen en vond hiervoor nauwelijks ingang bij de hoogbejaarde, maar nog steeds kranige vrouw. Dat verbaasde én frustreerde me. Het werd zelfs ruzie.
Het onderwerp waarover ik wilde praten ging over mijn toenmalige hartsvriendin, die destijds beweerde dat haar vriend haar met een mes bedreigde en iedereen ervan overtuigde dat hij haar en hun zoontje mishandelde. De vader van het kind, een hoogopgeleide man, kon niet goed voor zichzelf opkomen. Hij werd beschuldigd omdat hij de man was en het mes had. Maar er was geen bewijs van misdaad.
De politie en jeugdzorg kwamen over de vloer nadat mijn vriendin de hulp van de mediator in riep. Ze trok met haar zoontje in een 'Blijf van mijn lijf' huis. Hij woonde nog een tijdje in de woonwagen en zocht gezelschap in het altijd roerige kippenhok, waar zijn beste vriend zijn draai ook had gevonden.
Zo kregen wij een relatie met elkaar. Ik vroeg eerst toestemming van mijn vriendin omdat ik haar gevoelens niet wilde kwetsen. Ik zag helemaal geen kwaad in deze zachtaardige man die dikwijls werd uitgescholden omdat hij er uitzag als Jezus. Hij heeft mij nooit bedreigd, gedwongen om biologisch te eten, huisarrest gegeven of verwaarloosd zoals zij beweerde dat hij deed met haar.
Dit vertel ik aan de gepensioneerde mediator. Ze weet niet hoe op dit nieuws te reageren.
Wij vergeten ruzie te maken. Ik vertel rustig, maar emotioneel dat mijn hartsvriendin hem mijns inziens heeft uitgedaagd....het bloed onder zijn nagels vandaan gehaald en toen pakte hij, machteloos gemaakt, een mes... De vader van de peuter is niet de schuldige. Het ventje is niet in slootwater gewassen en op dieet gezet door zijn vader, maar door zijn moeder - of gesuggereerd - en niemand heeft gezien of gemerkt dat de vrouw die wij allen in bescherming namen de dader is... Dit hakt erin bij de mediator. Ze is perplex.
Door de jaren heen is mij steeds duidelijker geworden dat mijn hartsvriendin, die ik vijfentwintig jaar dacht te kennen, iedereen mee trok in haar eigen verzonnen wereldje. Ze was liefelijk als een elfje, behaagziek en half doof, een handicap die ze gebruikte om af te leiden. Maar het meest schokte me dat ze niet de liefdevolle moeder bleek te zijn waarvoor ik haar jarenlang heb gehouden. Stiekem en uiterst geraffineerd gebruikte ze haar kinderen om mannen aan zich te binden. Stookte in bestaande relaties. Verstopte zich als het gelijk niet aan haar kant stond, want fouten toegeven kon ze niet. Haar volwassen kinderen hebben allemaal afstand van haar genomen. Het is pas negen jaar geleden dat ik het contact met haar definitief heb verbroken omdat ze misbruik van mij maakte toen ik steun bij haar zocht betreft mijn narcistische moeder. Ik was in die tijd zeer kwetsbaar en zag voor het eerst dat er iets niet klopte aan haar. Haar vreemde gedrag is aan het licht gekomen door haar laatste ex, waarop een vechtscheiding ontstond tot in de rechtbank.
Het is confronterend als de waarheid boven tafel komt over een ooit geliefd mens, maar vooral je eigen aandeel daarin. Mijn blindheid en naïef vertrouwen op mijn vriendin. De mediator geloofde dat ze gedwongen werd door haar vriend haar kleding en het kind in slootwater te wassen. Ik kon er niets mee. Tot nu en roep. "Een GOEDE moeder wast haar kindje niet in slootwater, zeker niet als er vlakbij kraanwater beschikbaar is en hij zou dat nooit te nimmer toelaten!"
De mediator zweeg. Ze wist het. Maar ze had de gewoonte de scherpe kanten weg te lachen en begon de feiten te verdraaien, opnieuw te kaderen, bracht nog iets aan het licht om de schuld bij de vader van het kind te leggen, maar kon mij niet meer overtuigen. Wij zijn boos uit elkaar gegaan.
'Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel' zeggen ze. Denk ik strijdbaar. En wat dan?
Het kind in dit verhaal heeft geluk gehad. Hij is tijdens zijn puberteit door zijn moeder het huis uit gezet naar de vader van zijn halfbroer en halfzus en kwam zo in aanraking met de juiste mensen. Ik denk dat hij nog steeds niet weet dat zijn moeder heeft gestookt tussen hem en zijn vader. Hij wil niets van hem weten. En helemaal niets van hippies. Hij vond werk en een stabiele vriendin. Is met haar getrouwd en heeft een dochter - die mijn vriendin alleen mag zien onder toezicht.
De jongste van haar kinderen is door de rechter aan zijn eigen vader toegewezen. Tien jaar geleden kon ze me nog betoveren door te beweren dat hij haar kind heeft afgepakt. Ik weet nu pas dat dit terecht is.
De vader van de oudste is beroofd van zijn zoon, beschuldigd van wat hij uit zichzelf nooit zou doen én niet heeft gedaan! Hij is het werkelijke slachtoffer van narcistisch leed dat alleen naar zijn eigen aandeel heeft kunnen kijken zoals slachtoffers doen: het mes in zijn hand, ZIJN hand...
Het patroon van dit intiem terreur is gewist door een elfje die haar moeder - een ontoegankelijke vrouw met een doordringende en dominerende blik - een heks noemde. Een lichtgevende havik, als je het mij vraagt, die de duisternis niet wilde verdrijven. Ze dwong liefde af en vond mij geen groet waard. Mijn vriendin zat vol terechte kritiek op haar en deed vervolgens hetzelfde. Verbaasd wees ik haar erop. Ze glimlachte, fiedelde rond... alsof ze niets hoorde....en vals zingend.... verdween ze....
Ze kon geen toon houden. Ik heb dit gedrag van haar altijd mysterieus en grappig gevonden. In werkelijkheid was het de vlucht van een klein meisje in een volwassen lichaam voor de boze moeder, die ze nog altijd tevreden probeerde te stellen. De vlucht van een slachtoffer van narcistisch geweld dat geen slachtoffer wilde zijn omdat ze haar eigen kwetsbaarheid niet wilde erkennen. Het kan evengoed zo zijn dat ik nog steeds last heb van traumabinding, omdat deze twee mensen en de wijze waarop wij elkaar vonden, zoveel voor mij hebben betekend.
Vrijheid begint als je de verantwoordelijkheid legt waar het hoort, volkomen breekt met de duisternis, rouwt om het verlies en het licht omarmt in het leven dat je hebt gekregen.
5 september 2026
Geplaatst in de categorie: vriendschap
narcisme hippies
5
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!