Als je naar Minnesota gaat
dagcolumn
3.8 met 4 stemmen 
126 Twee liedjes over ICE. Eén van Bruce Springsteen en één van de Marsh Family. Beiden waren natuurlijk al vijanden van King Trump, zoals Springsteen zingt, maar toch ben ik onder de indruk. In de Verenigde Staten is het wapenbezit zo wijdverbreid, dat iedereen die protesteert gevaar loopt.
Je bent gek als je gevaar op zoekt. Maar je bent misschien ook gek als je het niet doet. Wie voor gevaar wijkt, verliest vrijheid.
Het lied van de Marsh Family is een variant op het lieve ‘if you’re…
We zijn weer thuis
column
3.2 met 4 stemmen 55 We zijn weer thuis. De toevoeging van het woordje ‘weer’ geeft een wat cynische smaak aan het thuis zijn, en dat is het ook. Met groot enthousiasme presenteerden gisteren de drie middelgrote partijen, na maandenlange besprekingen, hun plannen voor een minderheidskabinet. Grote partijen bestaan niet meer, we moeten het op dit moment met twintig partijen doen in ons parlement. Het lijkt erop dat we een volk zijn geworden dat maar lastig kiezen kan. Het zijn ook verwarrende tijden. Vroeger…
Down and out in Parijs
beschouwing
3.0 met 1 stemmen 26 (voor Suzanne Dalbert (1927 - 1970))
Jij bent geboren op 12 mei 1927 in Parijs. Na de Tweede Wereldoorlog verhuisde jij naar Amerika. Daar werd jij ontdekt door de Joodse Aaron Blum Wolowicz, geboren op 19 oktober 1898 in Chicago, filmproducent en directeur van de Paramount-studio. Hij was getrouwd met de actrice Louise Fazenda en daarna met de actrice Martha Hyer. De actrice Emma Virginia Matzo was één van zijn minnaressen.
Jij debuteerde in de film noir tragedie 'Sorry, Wrong Number' uit…
De kiosk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen 10 Niet ver van mijn ouderlijk huis bevond zich een klein parkje dat wij, heel toepasselijk, ons parkje noemden. Daar moet eens de kiosk gestaan hebben,zoals in die jaren mogelijk wel meer voorkwam Goddelijke en feestelijke klanken van orkesten en brassbands moeten weerklonken hebben in die contreien in ons kleine parkje dat toch bezwaarlijk kon wedijveren met befaamde en beroemde parken en bosgebieden, klanken die wij wellicht niet eens waardig waren
autobiografie
4.0 met 2 stemmen 133 Wat een mens allemaal kan uitspoken zonder dat er ook maar iemand is die hem, zacht gezegd, op de vingers tikt, is soms niet meer te bevatten. Als je een kind wilt afbreken kun je gerust je gang gaan, zolang de drie B's ontbreken.
Dit is mijn verhaal in vogelvlucht van hippie, kunstenaar, christen, christen-anarchist, bewust baanvrij en anti-kapitalist. Maar ooit was ik een vrolijk en populair meisje. Ik blonk uit in gymnastiek, dansen, jodelen, schrijven, schoon-schrijven, tekenen,…
Het is zo snel gezegd: nu nog nakomen
verhaal
3.2 met 6 stemmen 104 We zeggen het zo snel: als iemand niet lekker is, ik bel je van de week, om vervolgens niets te horen… We zeggen het zo snel, als iemand ziek is, ik kom je van de week even opzoeken, om vervolgens te twijfelen of je bel het nog wel doet? We zeggen het zo snel, als iemand een geliefde verliest: “we houden contact, ik zie je binnenkort” om vervolgens geen mens te horen of te zien…
Het is triest, heel triest als je bij jezelf denkt: één persoon meer of minder, het maakt niet uit! De…
Bontenbal en Jetten stellen teleur.
bewering
3.0 met 1 stemmen 20 Ik had nogal wat meer verwacht van de inbreng van Jetten (te graag premier!?) en Bontenbal (moe?).
Ik koesterde de hoop dat ze meteen fors aan de slag zouden kunnen met pakkende voorstellen.
Maar ik vrees dat ze hun oren te veel hebben laten hangen naar de conservatieve wensen van Jesilgöz, die de lachende derde is.
Natuurlijk zou - bij voorbeeld - de hypotheekaftrekregeling aangepakt moeten worden: daar zijn ook huiseigenaren die ik daarover spreek het roerend met mij eens.…
Laatste nieuws:
Helaas kon onze nieuwe provider een forse storing dit weekeinde niet voorkomen.
Onze verontschuldiging hiervoor.Redactie, 07-10-2025
De site wordt vanaf dit weekeinde gehost bij een andere provider.
Kleine storingen zijn niet uit te sluiten.Redactie, 22-09-2025
Paulien Cornelisse Boekenweekessay
'Hèhè', schrijft Paulien Cornelisse in haar Boekenweekessay voor de 90ste Boekenweek. Over wat we zeggen zonder dat we het doorhebben. Want wat betekent 'eigenlijk' eigenlijk? Femke van der Laan spreekt Paulien in Nooit Meer Slapen over hèhè en alle kleine woorden die onze zinnen gezelliger, eerlijker en Nederlandser maken.
Hè als komma
We proppen onze zinnen gedachteloos vol met op het eerste gezicht nutteloze woorden. Tot Pauliens grote vreugde. Ze probeert te achterhalen waarom we dat doen, want er is nooit echt onderzoek naar gedaan. "Jammer, maar dat bood me natuurlijk de gelegenheid om dan zelf te zoeken wat dat kan betekenen." Ze kwam erachter dat ze elk leesteken met een hè kan vervangen. "Waar een komma staat, kan je ook hè zeggen. Met die hè kijk je of je gesprekspartner nog wel luistert en of we hetzelfde vinden. Je straalt uit dat het er ook toe doet wat de ander ervan vindt."
Sfeermakers
De woorden die we gebruiken om een zin vriendelijker te maken, zijn woorden maken volgens Paulien het Nederlands Nederlandser. Ze noemt het sfeermakers. "Als ik zeg geef dat boek nou maar eens even hier, klinkt het minder bot dan zonder die even. Over veel van wat we zeggen denken we niet echt na. We geven woorden aan onze gedachten.
Tussen hersenen en mond worden er nog woorden bij gegooid die misschien niet nodig zijn om een boodschap over te brengen. Maar ze zijn wel belangrijk om de boodschap een beetje prettig te verpakken." Dat prettige ziet Paulien als een spanningsveld waar Nederlanders in leven. "Nederlanders vinden het belangrijk dat het gezellig, maar ook dat het eerlijk is. Daar wordt de hele tijd tussen geschipperd. Daarom zijn die extra woorden nodig."
In de wachtkamer
We zijn een volk van hèhè en volgens Paulien zijn er meerdere betekenissen van hèhè. "'Hèhè, meneer komt ook nog eens aanzetten' en hèhè na een inspanning als een gezamenlijk evalueren." Maar dat bestaat bijvoorbeeld in Engeland of Frankrijk absoluut niet. "Hèhè kan ook een gespreksopener zijn, zegt Paulien. "Bijvoorbeeld in de wachtkamer van de dokter. Het is een heel subtiele manier om te laten weten dat je openstaat voor een gesprek. Iemand kan dan iets zeggen, maar je kan ook pijnloos afhaken."
Bron: www.nporadio1.nl
Karel Jong, 11-03-2025
Philip Dröge wint de Taalboekenprijs 2024 met De Tawl.
Hoe de Nederlandse taal (bijna) Amerika veroverde, ‘een journalistiek geschiedenisboek dat je meesleept als een roadmovie’!
De jury:
‘De schrijver neemt je mee op zijn zoektocht (op de fiets, naar goed Hollandse gewoonte) naar de sporen die het Nederlands in Amerika heeft nagelaten sinds onze taal daar in de zeventiende eeuw werd geïntroduceerd door Nederlandse en Vlaamse kolonisten. Toen “Nieuw Nederland” later verkocht werd aan de Engelsen, begon de neergang van “de Tawl” (zoals de plaatselijke variant van het Nederlands genoemd werd) — een proces met een onvermijdelijke afloop, dat toch nog tot in de twintigste eeuw geduurd heeft. Pas in 1962 werd met het overlijden van de laatste spreker de taal definitief tot zwijgen gebracht.
De jury prijst het boek om zijn originaliteit en om en de lichtvoetige toon. Het leest als “een journalistiek geschiedenis-boek dat je meesleept als een roadmovie” — het verhaal van een man op een fiets op zoek naar een taal. Het is geschreven door een rasverteller, die het verslag van zijn zoektocht doorspekt met verrassende taalweetjes. Hij brengt taalkundige inzichten op een prettige manier voor het voetlicht, terwijl de rode draad – hoe het Nederlands zich handhaafde en ten slotte toch verdween – de lezer tot het eind toe meevoert.
Redactie, 06-10-2024
Bezig met laden
Meer laden...
