Als een koorddanser, voetje voor voetje glijd ik over het dunne touw tussen dalen van wanhoop en bergen zelfvertrouwen. De nacht is mijn vriendin, zij stuurt mij dromen en donker lacht ze me uit en giechelt na bij mijn eerste kopje koffie. Ik haat haar maar ze belooft steeds weer de nacht, de onmacht. Ik dans het koord, heen en weer.…

Is onze mooie, nieuwe bibliotheek in Tilburg, onze LocHal, nu een verkapt of veredeld café geworden of is het werkelijk een Bibliotheek? Ik kwam graag en veel op het Koningsplein, in het oude pand. Het was er besloten en rustig en niet zo gigantisch monumentaal als aan de Brokxlaan..... Het is wel opmerkelijk dat het publiek nu toestroomt; dat…

Het was in dat jaar van ons eindexamen: 1971. Het langwerpige gebouw (stijl: Nieuwe Zakelijkheid) had ons gedurende zes jaar geherbergd en het was onze dagelijkse bestemming geweest. Onze leraren, zelf als de legendarische romanpersonages uit de romans die aan de orde kwamen, schroomden niet de eveneens legendarische tegenstelling tussen Verlichting…

Al zeker dertig jaar geleden spraken een paar Duitse jongeren mij in mijn woonplaats aan en vroegen mij of ik ze kon helpen. Ze waren geld kwijt geraakt en konden niet haar huis. Kon ik ze alsjeblieft wat geld lenen. Tegen "beter weten" in heb ik ze geld gegeven - ik weet niet meer hoeveel - en het nummer van mijn bankrekening plus mijn huisadres.…

Kinderen die spijbelen omdat het politiek goed uitkomt. Kinderen die spijbelen voor die extra vrije dag. Kinderen die spijbelen en geen probleem hebben met metoo. Kinderen die spijbelen op weg naar de slachtbank. Gedwee gaan ze mee en geen idee, maar spannend is het wel. We leven in een treurige tijd.…

"Ja, ik heb hem gekend" verklaarde de man met het grijze haar, de secretaris van de vergadering, "we noemden hem Willem""Hij was mijn vader" gaf ik aan. De secretaris moest wel een van de collega's geweest zijn op het kantoor van mijn vader, die mijn vader altijd "die jonge jongens" had genoemd en die hij onder zijn hoede had genomen. "Hij is twintig…

Leegte is een cyclus in het land van het cynisme. Ik roep U aan om mijn schreeuw te begrijpen. Omdat ik daarmee eindig in wat ik voor elkaar kan krijgen. Ik verander niets aan de woorden en ik blijf in onbekende verbazing. Dichter bij de zee mis ik de meeuwen met het extreme subjectivisme waarmee het gemis van meeuwen zich openbaart. Mijn kleren trek…

Schrijvers, dichters en vertellers, die wijd en zijd naam gemaakt hebben, worden zo graag gelezen en gehoord. Men moedigt deze mensen aan om steeds meer van hun werk op de markt te brengen. Dat hun boeken nog lange tijd mogen verschijnen. Want al die verschillende zienswijzen en verbeelding geven zo'n rijkdom van denkbeelden. Maar stel je voor dat…

.....en zo hield Moriaantje, het zwarte knuffeldier van mevrouw, altijd de wacht in haar kleine kamer en zo trof ik hem bij mijn eerste bezoek aan. Mevrouw hield immers zo van dieren en Moriaantje had ze gewonnen in een loterij. Men zegt:"Hoe groter geest, hoe groter beest" en men zegt ook:"l'important c'est la rose" Voor die laatste uitspraak zou…

Wanneer een dierbare vriendin ziek is of een ongelukje heeft gehad, denk ik, weet je wat: ik stuur een kaartje want dat is zoveel leuker als een appje of een mailtje, nog los van het feit dat de post steeds minder te doen heeft vind ik dit een hele leuke actie van mezelf! Toch? Inmiddels blijf ik van haar toestand op de hoogte, heb vrijwel elke…

Het enorme drama van de dambreuk in het verre buitenland levert nu al dermate grote problemen op dat niet alleen de natuur, de omgeving maar ook het water er mee vervuild is. Met chemische middelen die alles wegvreten, alles aantasten, alles naar zijn grootje helpen! Door de mens. Grote branden, telkens weer met vervuilende rook, die…

Het boek bevatte excerpten van de placide, oosterse en eeuwenoude boeddhistische leer die mij soms niet kan inspireren en ik had de verkoper in de Bruna-zaak al eerder in een onderonsje willen paaien om het te mogen ruilen en hij scheen aanvankelijk welwillend maar kwam bij mijn herhaalde bezoek op zijn goedgunstigheid terug. Nu ging hij muggenziften…

Kort nadat mijn bundel "Relicten van een leeg bestaan" was verschenen, heb ik een mailtje gestuurd aan iemand die zo'n twintig jaar geleden een collega van me was. Ik heb haar in die tijd wat gedichten laten lezen en ze heeft daar toen heel hartelijk op gereageerd. Het leek mij dus een aardig idee haar te vragen of ze een exemplaar van mijn bundel…

De sneeuw lag hoog opgetast op de straten. Ik vervolgde mijn weg naar het ziekenhuis en neuriede een zacht, melancholiek, sentimenteel lied zoals het eens gezongen werd door mijn allerliefste oma, met de tekst: "Goedenavond, speelman, mijn vader laat vragen of je 't-avond spelen kan voor de kleine Poppedijne en de grote Bim-Bam" en mijn gedachten gingen…

Een enkellang donkerblauw scherm omhult sinds korte tijd de zwarte, betonnen blokkendoos waarin de ambtenaren cum suis van de Gemeente Tilburg lange tijd gehuisvest waren. Een forse verbouwing en reconstructie is op handen. Binnen in dit gebouw, lange tijd het domicilie van de Gemeente, treft men een labyrint van gangen, zalen en trappenhuizen aan,…

Het appartementencomplex is nu verbouwd en extra beveiligd. De gangen bieden uitzicht op een binnenplaats met frutsels en fratsels die kennelijk bedoeld zijn om een gezellige sfeer te scheppen. Eens vloeiden hier mijn onstuitbare tranen om het naderende afscheid van de allderliefsten. Het flatje van mijn nieuwe vriendin toont dezelfde indeling als…

.....en dan dansten we de "Hanky-Panky" in het patronaatsgebouw dat sinds lange tijd afgebroken is ("Come-on baby, dance the Hanky-Panky!"). We droegen witte kniekousen en mini-rokjes en waren veertien jaar oud. Mijn vriendin Lucia moest ik verliezen. De reden daarvan bleef onduidelijk. Haar moeder bracht lange dagen door achter de naaimachine en…

Achter het scherm, een vrolijke lach van een zelfverzekerd lijkende jongedame. Prachtig, spontaan, lief grappig en talentvol. Haar wereld draait om haar telefoon waar heel haar leven schijnt in te zitten. Hier heeft ze vrienden en bewonderaars in overvloed, denkt ze haar geheimen veilig kwijt te kunnen, vertrouwt ze te vaak en teveel. Het fysieke…

In de avond werd er aangebeld; ze kwamen mij een boeket brengen; een schitterend boeket met twee zomerrozen: een roze en een rode; "darling roses of summer" in een winter die als zelden voorheen mijn gevoelens gedood, vermoord had. Mijn ex-collega's hadden aan mij gedacht en mij nog kansen willen geven, hoewel ik had afgezegd en ik huilde om mijn…

Je vroeg me: te zeggen hoe het is, maar ik weet het niet, je vroeg me antwoord, maar ik bleef het antwoord schuldig, want ik weet het niet! Ik kan je niet vertellen, hoe het is, hoe het was, hoe het zou moeten zijn, want ik weet het niet! Je vroeg me: hoe een jeugd verlopen zou en ik heb wel een idee, maar kan je niet zeggen, hoe het is!…