Ik probeer het gevoel te begrijpen, van hoe je bij me kwam en toch weer wegging. Met mijn beperkte wijsheid, het inzicht door mijn vakgebied en toch het ging weer mis. Ik probeer te beredeneren wat het verschil is tussen cultiveren en sublimeren, tussen herhalen en opnieuw beginnen. Niet steeds dezelfde klucht van heldendom en leedvermaak. Eentonige…

Mijn hart was begraven onder scherven van het verleden. Het verlangen naar liefde was diep verborgen, onder ontelbaar laagjes van verdriet. In onze kwetsbaarheid lieten we beiden ons masker even zakken. In een kus, vonden twee verloren zielen, het gemis van geborgenheid.…

Als ik nu jouw sleutel in het slot zou horen, dan zou ik meteen rechtop gaan zitten en de stralendste glimlach zou op mijn gezicht verschijnen... Als ik je nu zou zien, zou ik in je weg willen kruipen, om je vervolgens nooit meer te laten gaan... Als ik je nu zou zien, zou ik je willen zeggen dat ik van jou hou en samen met jou door het leven…

De tocht naar je hart heeft bijna vijf jaar geduurd. De weg ernaar toe was prachtig, intens met soms een verdwaalde hobbel... Maar voor mijn gevoel was het pad naar je hart de mooiste wandeling die ik ooit heb gemaakt. Jaren bleef ik het pad bewandelen, zonder angst, want ik wist dat als ik een verkeerde afslag zou nemen, jij me wel weer in de goede…

Jij bent zo walgelijk bazig dat jij zelfs de identiteit van die ander aanneemt en bezit neemt van het leven van die ander. Jij weet keer op keer die ander te vertellen wat te doen in het eigen leven. Jij wilt jezelf zelfs de intellectuele gaven toe-eigenen van die ander die gewoon meer heeft te vertellen dan jij. Dit schetst mijn verbazing daar…

Het was als een pistoolschot. Voor de eerste keer werd ik geraakt door een kogel die zich door de oppervlakte van mijn huid een weg naar binnen drong. Volledig in extase bekeek ik de holte in mijn borstkas, het gapende gat dat lonkte naar een zachte hand met helende werking. Ik voelde de pijn niet, niet de schreeuwende stroomschokken, niet het verstikkende…

Met elke stap verwijder ik me verder tot alleen haar geur nog bij me is. Nu ook die vervlogen is loop ik alleen met mijn gedachten door de smalle straten van de stad. Zal ik haar ooit nog zien, aanraken, omhelzen? Haar beminnen? Of is ze verloren als een droom bij het ontwaken? Lief. Het spel is spel gebleven, maar soms, soms .... denk ik terug aan…

Iets van een maand keek ik alert uit mijn doppen, want ik zou haar zomaar ergens kunnen tegenkomen, zelfs toen ik wel wist dat ze weer in haar huisje zat, kwam ik haar nog steeds niet tegen, hoe ze het deed, weet ik niet, maar het lukte haar, tot vandaag dan. Juist toen ik helemaal niet meer oplette, gebeurde het ineens. Ik stond een zwaar biertje af…

'For my wedding I will dress in black, never again will I look back' Don Henley Het is niet te geloven, maar het staartje over Mirjam is nog niet geschreven. Een soort Mathilde-cyclus in proza. Perk had ook al geen geluk met jongedames. Na drie weken sporadisch contact lag er vandaag een laatse briefje van haar in mijn brievenbus. Ze was dus dichtbij…

(voor Mirjam Bruijn) Ik heb de laatste dagen zoveel om jou gehuild, dat ik nu niet meer kan en gepijnigd apatisch voor me uit kijk. Na onze grote breuk, die mij in een diepe afgrond deed storten, heb ik alles op alles gezet om ons contact weer te helen. Dat was me gelukt en het leek allemaal weer als vanouds te gaan. We maakten samen een lange,…

Ik moet toegeven, je stoten waren altijd goed geplaatst, al wist ik niet goed de reden. Maar slechts enkele ervan kwamen boven de gordel aan, de rest was daar meestal ver beneden. Dan weer werd je boos als ik je, heel onzeker vroeg waar ik nu stond, na al je openlijke gekwijl met hem, en trok je daaruit je conclusie en andere keren las je maar half…

Zijn we allemaal aan elkaar verwant? Ze dacht soms op een wel heel kleine wereld te leven. Zo kwam haar broer die zonder vaste reisplannen door Europa reed, zomaar tegen in Italië. Apart deze dingen, maar je hoorde het vaker van mensen dat hen iets soortgelijks overkomt. Of zou er een regulateur op de wereld rondzwerven die mensen tot elkaar…

De start van het avondland in mijn geest aangevuld door het morgenland aangeboden door ons hart. Conversaties die opdroogden. Met als gevolg dat het geloof in ons beiden vervaagde. Toekomstvoorspellers die ons zeiden dat wij een lang leven voor ons hadden. Maar dan wel apart zoals nu blijkt. Nu ben ik wakker geworden uit onze gezamenlijke droom. Bij…

Als je aan mij denkt... Denk dan aan mijn kleine tikstapjes naast de jouwe Denk aan hoe gebiologeerd ik je onderarm kon aaien Denk aan hoe graag ik mijn hand op je buik legde ‘s nachts Denk aan hoe zorgzaam ik je schouders epileerde Denk aan mijn veel te luide lach Denk aan ons synchroon drinkgedrag Denk aan hoe goed onze lippen op elkaar pasten…

Het volgen van onze gevoelens. Of dat nou gevoelens van lust of liefde zijn. Het zijn gevoelens. ONZE gevoelens die ieder van ons met zich meedraagt. En dat is nu precies waarom het draait. Geven wij ons aan een ander vanwege gevoelens van lust of vanwege gevoelens van liefde? Wat is liefde eigenlijk? Is het een vorm van genegenheid of misschien een…

Hoe jammer het is, de romance die ik met mijn buurman wilde opbouwen is mislukt. Het ging niet en wat er niet is, dat is er niet. Dat wil niet zeggen dat ik het niet jammer vind, ook al ben ik degene die gezegd heeft dat het niet ging. Het brengt verdriet met zich mee en helaas weer wat meer eenzaamheid. We hebben afspraken gemaakt; omdat mijn…

Aandacht, aandacht! Kunnen we alstublieft doorgaan met leven? Kunnen we aub niet te lang stilstaan bij lege momenten? Kan de groep beter aansluiten daar waar loze woorden zijn gevallen? Dank u Hier ziet u dan de ruïne van het hart. Voor verscheidene jaren is hiermee gespeeld en is het misleid. Het heeft nog een paar keer geprobeerd er weer bovenop…

De tijden met jou, ze waren zo paradijselijk, hoe kort ze ook waren! Ik dacht dat jij dat ook vond, toen je me zo teder kuste, mijn eerste kus, en me aankeek met je ogen waarin ik elke keer weer verdronk. Ik dacht dat het voor eeuwig zou zijn, de liefde tussen jou en mij. Dat het niet zo abrubt moest eindigen. Maar kennelijk, kennelijk dacht jij…

Ik mis je. Omdat je gewoon m'n laatste was. D'r is nog niemand geweest die mijn gevoel voor jou heeft laten vervagen. Elke keer dat ik even figuurlijk thuis wil zijn, moet ik aan je denken. En dan mis ik je. Praten met je, lachen met je, kijken naar je, houden van je. Ik mis je. Denk jij ook wel eens aan mij? Mis je mij ook wel eens?…

Als een steek een klap een schot. Ik voel het wel maar geloof niet dat deze pijn mij kan overmannen. Je bent weg. Zak langszaam ineen. Verdoofd door eenzaamheid maakt mijn onvertrokken ziel van elke gedachte aan jou een destructief paradijs. Van de schoonheid van een ondergaande zon zak je langszaam in het duister. Je staat in de deuropening en trekt…