Dit weekend las ik in de Volkskrant een sterk essay van cabaretier-filosoof Tim Fransen over het spanningsveld tussen individuele vrijheid en democratie. Het begon met een anekdote waarin hij vertelt hoe hij ooit voor het eerst werd geconfronteerd met het fenomeen van automobilisten die naar elkaar met hun lichten knipperen om te seinen dat er in de directe omgeving op snelheid wordt gecontroleerd. Hij was licht verbijsterd door de paradox die hierin schuilt omdat diezelfde mensen democratisch…

Ik had op een vierpersoons bank een plekje bij het raam gekozen, in de rijrichting.
Dat is een optimistische positie. Je kunt zien wat er aankomt en je blik is voortdurend op de toekomst gericht.
Het valt me op dat mensen die tegen de rijrichting in zitten een wat droefgeestige indruk maken. Waarschijnlijk omdat ze alles in een flits aan zich voorbij zien trekken.
Ieder weiland, elke boerenhoeve of viaduct, komt even langs, wordt snel kleiner en verdwijnt in de verte.…

(voor Józef Czechowicz (1903 - 1939))
Jij bent geboren op 15 maart 1903 in Lublin. Jouw ouders waren Pawel Czechowicz en Malgorzata Sulka. Jij was hun vierde kind. In jouw jeugd woonde jij in de kelder op de Kapucynskastraat 3, achter het Hotel Victoria, met o.a. een kapperssalon, een kantoorboekhandel, St.Adalbert's boekwinkel, een banketbakkerswinkel en een tabakswinkel, die van de vader van jouw vriend, de dichter Stanislaw Gredzinski, was. Op 9 september 1939 werd het hotel door de…

¨Meneer¨ zeg ik dan gewoonlijk, haast aarzelend, vleiend en op hulpbehoevende toon tegen een van die jongemannen die in een van die zaken die hun gigantische assortiment voor de verkoop breed wensen uit te stallen. De heren studenten of scholieren zijn dan meestal doende met
vakkenvullen, opstapelen of andere onduidelijke werkzaamheden.
¨Meneer¨ vraag ik dan ¨Kunt u mij helpen?" En dan zijn die jongens gedienstig en dan wijzen ze mij onmiddellijk en onvervaard de door mij gewenste…

Fietsend op een viaduct zweef ik over de daken van bedrijvige vrachtwagens die onder mij door razen. Lang geleden stond ik hier met mijn engeltje. Blonde ragfijne krulhaartjes had ie. Stevig in moeders greep stond hij in het zitje met zijn buikje tegen de reling te zwaaien, onder de indruk van het lawaai van al die toeters. Zijn moeder mocht er ook wel wezen.
Ik denk aan onze vrachtwagens. 'Onze'. Officieel hoor ik er bij. Ik weet waar ze heen gaan en terug komen. Ik ken de stemming als de reis…

Toen de buren het schot hoorden, dachten ze eerst aan vuurwerk. Pas toen de hond bleef blaffen, belden ze aan.
Niemand deed open.
Door het keukenraam zagen ze hem liggen. Op zijn zij, half onder de tafel. Eén schoen nog aan.
Mevrouw Doré zat met haar rug naar hen toe aan tafel. Ze reageerde niet op hun geklop.…

De Russische luchtaanvallen op de Oekraïense gebouwen en bewoners (gisteren meer dan 25 dodelijke slachtoffers) lijken geen redelijk doel te dienen. Ze lijken op wanhoopsdaden die het echec van deze waardeloze oorlog moeten verbloemen.
Helaas laat Trump weinig of niets van zich horen om deze barbaarse bombardementen te veroordelen. Integendeel: hij blijft telefonische gezellig in gesprek met autocraat Poetin, waarna hij deze week Merz bestrafte met een maatregel die de VS zeer zou kunnen…