VOLWASSEN

Volwassen zijn. Ze beloofden ons vrijheid. Ze zeiden: als je straks groot bent, bepaal je alles zelf. Je mag eten wat je wilt, gaan waar je wilt, zijn wie je wilt.

Wat ze er niet bij zeiden, was dat die vrijheid een dun laagje vernis is over een diepe, gitzwarte put van logistieke ellende.

Mijn leven is inmiddels voor tachtig procent een mentale exercitie in wachtwoordbeheer. Mijn hoofd is een kerkhof van variaties op de naam van mijn eerste hond, een jaartal en een uitroepteken. Elke ochtend begint met de blik van een angstig dier: welk symbooltje moest er ook alweer tussen? Ik ben een kluizenaar in mijn eigen digitale fort, met de sleutels in mijn hand, maar de deur zit op slot.

En dan is er het plannen. De agenda is een strijdtoneel. Veel mensen zijn meesters in het verzetten. "Kan het dinsdag niet?" "Nee, dan moet ik naar de tandarts." "O, dan schuiven we het naar donderdag." Het is een dans met de dood, een voortdurende poging om afspraken als glibberige palingen in een emmer te houden.

Maar het zwaarste? Dat is de dagelijkse, bijna existentiële terreur van de avondmaaltijd. Om elf uur ’s ochtends begint het al te sudderen. Wat eten we? Het is de vraag die de mensheid tot waanzin drijft. We wikken, we wegen, we kijken in de koelkast naar een eenzame aubergine die daar al drie weken ligt te rotten.

Uiteindelijk eindig je, na uren van diepe morele strijd, met een boterham met kaas.

We zijn geen koningen van ons eigen bestaan. We zijn de slaafjes van de inlogcode, de agenda en de AVG-bestendige paniek in de supermarkt.

Shit! Afspraak met oom Jort vergeten...

Schrijver: Kees
22 mei 2026

keesschilder907gmail.com

volwassen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 10