Preisoep

'Het was koud vannacht.’
Zijn stem is schor. Zijn haar valt over zijn voorhoofd. Hij pulkt aan een losse draad van zijn mouw.
‘Slaap je vaker buiten?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Vaak genoeg om eraan gewend te zijn.’
De vrouw tegenover hem aan de keukentafel volgt met haar vingers de bloemen op het tafelkleed.
In de metalen spoelbak tikken druppels.

Eerder die ochtend zat hij bij de supermarkt tegen de muur.
Ze was doorgelopen.
Toen omgekeerd.

‘Ik heb soep,’ zegt ze. ‘Als je wil.’
Hij kijkt haar aan. ‘Waarom doet u dit?’
Ze zet haar kopje neer en schuift haar handen onder tafel in haar schoot. Ze kijkt naar de tuin. Het gras is te lang.
Hij knikt.
Ze staat op, pakt een bakje uit de koelkast.
‘Lekt die kraan of hebt u ‘m niet goed dichtgedraaid?’
‘Hij lekt.’
‘Ik heb twee linkerhanden,’ zegt hij.
‘En je bent rechts?’
Hij lacht. ‘Stijf.’
Even later schept ze de dampende soep in een kom.
Hij eet langzaam. Zijn handen zitten vol wondjes.
Zij kijkt naar de schommel in de tuin. De zitting hangt scheef.
Wanneer hij klaar is, veegt hij zijn mond af met de rug van zijn hand.
‘Was lekker. Dank u.’
Hij pakt zijn tas op, trekt zijn jas aan en loopt naar de deur. Daar kijkt hij om.
‘Die kraan moet u laten maken.’
Als hij weg is, blijft ze zitten.
Een druppel valt.

Biografie van deze schrijver

dakloos mededogen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 19