Verhalen over overig

Enkele weken na de begrafenis maakt Anna het nestkastje schoon. Tussen oude veertjes en mos ligt een goudkleurige sleutel. De baard heeft de vorm van een kruis, de kop is opengewerkt. ‘Kijk eens,’ zegt ze ’s avonds aan tafel tegen haar dochter. Mariekes vork blijft halverwege boven de tafel hangen. ‘Waar heb je die gevonden?’ ‘In het nestkastje.…

Hij wordt vroeg wakker. Naast hem ligt zijn vrouw op haar zij, haar knieën opgetrokken. Hij kleedt zich aan en loopt het vakantiepark uit. Het gras is wit van dauw. Er hangt een geur van nat zand en dennennaalden. In de verte roept een vogel. Bij de receptie staat een bord met folders over klompenpaden en schaapskooien. Hij slaat het pad richting…

Ja hoor, een gewoon apparaat waar je een filterzakje in doet - en naar gelang het aantal kopjes of bekers - net wat je wilt - zet je dus koffie! Gewone filterkoffie die destijds gezet werd met een ketel kokend water. Kijk: dat hoeft niet meer omdat er dus koffiezetapparaten zijn?! Heerlijke dingen die je met of zonder toeters en bellen aan kon schaffen…

'Het was koud vannacht.’ Zijn stem is schor. Zijn haar valt over zijn voorhoofd. Hij pulkt aan een losse draad van zijn mouw. ‘Slaap je vaker buiten?’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Vaak genoeg om eraan gewend te zijn.’ De vrouw tegenover hem aan de keukentafel volgt met haar vingers de bloemen op het tafelkleed. In de metalen spoelbak tikken…

Toen hij wakker werd, wees de klok 3:12 aan. 14 april. Hij wist zeker dat het 19 augustus was. Het koffieapparaat borrelde al voor hij het aanzette. Op de tafel lag een envelop zonder naam. Binnenin lag een sleutel. Hij herkende hem, maar wist niet waarvan. De voordeur stond open. Toen hij hem achter zich dichttrok, liep een vrouw met…

‘Je moet hem eerst laten wennen aan het licht,’ zegt Bas. ‘Dat heb ik gedaan,’ zegt Marja. ‘Precies zoals in de handleiding stond. Twee uur op de vensterbank, gordijnen half dicht.’ Bas knikt. ‘En heb je hem toegesproken?’ ‘Natuurlijk. Rustig, zonder verkleinwoorden.’ ‘Heel goed. Ze voelen dat meteen.’ Op tafel staat een lege augurkenpot.…

Het was de eerste maand van weer een nieuw jaar. Meestal was januari een grijze en troosteloze maand met veel regen en kou, na een decembermaand vol met familiaire feestelijkheden. Deze keer was de maand gestart met sneeuw en vrieskou die de wereld omtoverde in een wit sprookje. De wandelingen met haar wolfje waren weliswaar een uitdaging als het erom…

‘Mam, wat eten we vanavond?’ roept haar zesjarig zoontje. ‘Pastinaak,’ zegt zijn moeder. ‘O, pasta, lekker.’ ’s Avonds kijkt het jongetje verbaasd naar zijn bord, waarop witte plakjes groente liggen. Het ziet eruit als wortel, maar dan niet oranje, maar wit. ‘Dat is geen pasta,’ zegt hij verontwaardigd, ‘dat lust ik niet, het ziet er raar uit.’…

Ze bladert door een jaarboek van de middelbare school. Het is jaren geleden. Ze kijkt naar de klassenfoto en herkent ze nog allemaal, maar weet niet alle namen meer. Daar zit haar beste vriendin, die helaas al is overleden. Op die jongen, daar vooraan, was ze erg verliefd, maar hij zag haar niet staan. O, kijk, een foto van een feestelijke avond met…

Mensen die het kunnen weten, raden me aan de opsommingen bij het grof vuil te zetten. Als ik niet in slaap kan komen, tel ik componisten in alfabetische volgorde. Dat doe ik al jaren tot vervelens toe en ben om die reden al een keer overgestapt op schilders, maar daar scoorde ik toch minder mee. Albeniz, Albinoni, Albrechtsberger, Alkan, Antheil,…

Olaf had zijn jack gepakt en was weggelopen, zonder dat iemand hem tegenhield. Het gebeurde nadat zijn vader had gezegd “Doe nou gewoon een keer even normaal”. Daarbij had hij met zijn hand tegen het aanrecht geslagen, niet hard, meer om te benadrukken dat hij het meende. Doelloos loopt hij door de stad. Hij loopt een boekhandel in. Vanuit…

Na de vorige paar afleveringen die zich in de 50’er jaren afspelen terug naar het nu. Het hoofdpersonage Ben gold toen al als het rot neefje Bennie. Inmiddels in deze aflevering een oude man en nog steeds een onaangenaam type. Dat verklaart een collectieve afkeer; sterker nog: daarin vindt men rechtvaardiging om met een boog om de man heen te gaan.…

De keukendeur zwaait open. Wild. Hij staat in de deuropening, buiten adem. Zijn jas hangt half van zijn schouder, zijn haar nat van zweet. Zijn ogen schieten langs de tafel, de dampende schalen, de drie borden, haar handen die een bord omklemmen. Hij komt naar haar toe, pakt haar onderarmen vast. ‘Weet je het zeker?’ Zijn stem schor. ‘Vergis je je…

U las dat ik een moeizame binnenkomst had bij mijn bezoek aan Ben. Knikkers, overal knikkers. Ik kon de overkant van die zee knikkers pas veilig bereiken langs een kronkelige route, die Ben mij aanwees. Voor de laatste decimeters stak hij mij behulpzaam een bezemsteel toe, waaraan ik mij vasthield. Ach, het is geen broekscheurend avontuur, maar ik besefte…

Kenmerkend voor Ben was, dat niemand hem graag zag. Het type van 12 ambachten en 13 ongelukken. Hij was een nietsnut en mislukkeling zonder weerga. Als kind was hij het rare jongetje dat nooit (of op zijn gunstigst het laatst) werd gekozen om in een team te zitten. Uit een grabbelton vol geruchten en roddels kwam geheid één ding naar boven, namelijk…

Wij eten meestal rond de middag de warme hap. Ondertussen kijk ik gelijktijdig, voor zover mogelijk, met het bord op schoot naar het kookprogramma van Max. Vooral als die vlotte, eeuwigjonge, meisjesachtige, sympathieke en charmante Sandra Ysbrandy aan de beurt is om haar kookkunsten te vertonen. Bij ons kook ik meestal. We (of eigenlijk ik dus)…

De snoek ligt stil tussen het wier, als een vergeten gedachte. De wereld boven hem ruist van licht. Elke golf verandert de kleur op zijn kieuwen. Honingzacht glijden de peddels van de visser door het water. De vis herkent hem. Deze roeit altijd zo, alsof hij stilte door het water klutst. Even later ruikt hij de rode, wormachtige smaak van het…

Het binnengaan mijn broers kamer voelt als een vuist in mijn gezicht. Over de hele vloer ligt een tapijt in de kleur van rijpend graan. De muren zijn geverfd in een doffe, ijzerachtige tint, als opgedroogd bloed. Zelfs op bewolkte dagen lijkt de kamer te gloeien, alsof er ergens in de buurt brand is. Op zijn bed ligt een schreeuwende deken. Oranje…

De ochtendlucht smaakt naar metaal, denkt ze. Kil en scherp, een randje roest aan de rand van haar tong. Vroeg in de ochtend - als de stad nog gesluierd ademt en de kou geluiden een blauwte geeft die pas in de middag verzacht - ruikt alles altijd minder transparant. Bij de bakker drijft de geur van grasgroen brood als een stroperige warmte door de…

We zagen het meteen toen we het tuinhek openduwden: het glas van de voordeur lag in scherven. We stapten over het pad, langs de vergeelde hortensia’s die we niet hadden gesnoeid. De deur stond op een kier. We wisten zeker dat we hem hadden dichtgetrokken. Voetstappen in de hal. Zanderige afdrukken richting woonkamer. We hielden onze adem in en luisterden…

Voor de lezer met een sterk historisch gevoel noem ik een jaartal. Dat is het jaar waarin de Schertsverhalen zich tot nu afspelen. Dat is circa 2003. In het toekomstige Deel 4 geef ik een toelichting die de onderlinge samenhang van al die verschillende verhalen uitlegt. De geharde en ervaren lezer, niet onwillig om zich een beetje in te spannen bij…

Onverwacht werd er op deur geklopt. Een magere man met - zo leek het - lege broekspijpen en een bleek gezicht dat recht deed aan het gezegde ‘vel over been’ stond onverwacht voor hem. Nee, hij was geen Jehova-getuige. Gelukkig maar want hij had nu geen zin in een of andere heilloze discussie. Nee, meneer was een soort van colporteur zei die, en in…

In de jaren vijftig was ik een kind en waren de zaterdagen de fijnste dagen van de week. Je moest toen op zaterdagmorgen nog naar school. Maar vanaf de middag begon het zaterdagfeest. Als de school uitging om twaalf uur stond er iemand van het Leger des Heils briefjes uit te delen. Daarop stond welke film er in hun gebouw gedraaid werd op zaterdagmiddag…

In de supermarkt ligt naast de broccoli, andijvie, spinazie en sperziebonen een bos oranje wortelen. De groenten kijken een beetje lacherig naar de wortels.  Ze zijn met elkaar aan het smoezen over wie wat zal zeggen over de kleur van die wortels. Ze stoten elkaar aan, kijken steeds stiekem naar de bos wortelen en fluisteren dan weer met elkaar. ‘…

De trein naar de stad waar ze ooit gelukkig was, staat klaar. In die stad was ze jaren geleden opgenomen in een pleeggezin, omdat haar moeder het niet meer aankon. Ze was toen twaalf jaar. Het was een gezellig gezin, met vier kinderen. Ze moest wel erg wennen aan de drukte. Thuis moest ze altijd stil zijn, haar moeder kon niet tegen lawaai en drukte…

Vroeger spaarde m’n moeder de Douwe Egbert punten die je moest uitknippen van de omslag om de koffiepakken. Echt een klusje voor ons kinderen. Het hoofddoel was het hele ‘boerenbont’ servies bij elkaar te sparen. Het is haar gelukt want in een groot gezin is de omzet wat koffie betreft groot. Het complete servies werd opgeborgen in een kast die in…

Ze heeft een cursus gevolgd over kleuren en wat ze betekenen. En vooral wat kleuren kunnen uitstralen. Ze weet nu precies welke kleur ze moet dragen voor een bepaalde gelegenheid. Vandaag heeft ze een sollicitatiegesprek bij een makelaarskantoor. Ze kiest voor een blauwe outfit. Op de cursus werd er verteld, dat blauw betrouwbaarheid en zakelijkheid…

Vandaag voor het eerst even bij onze nieuwe warme bakker in het dorp wezen kijken. Ik moest een pakje roggebrood. Mijn vrouw had dat er onder andere vorige week ook gehaald en het was heerlijk. Toen ik de zaak binnenliep was er slechts één klant die een heel verslag deed aan de oudere vrouw achter balie. Naast haar stond een jongste bediende, vermoedelijk…

Ze had een vriend, maar eigenlijk vond ze hem niet meer zo aardig. Hij was nogal bezitterig en als hij zijn zin niet kreeg dan had hij wel eens losse handjes. Ze was een beetje bang voor hem. Ze wist nooit precies wat ze aan hem had. Hij was heel bijgelovig. Klopte regelmatig iets af, liep nooit onder een ladder door, was bang voor het getal 13 en…

‘Ik ben het zat!’ zegt de eikenhouten bank kwaad, ‘Die moderne stoel staat nu al weken vlak naast me.’ Hij heeft er meer dan genoeg van. Die stoel past niet in het deftige interieur, vindt hij. De andere meubels zijn het roerend met hem eens. Ze staan hier al jaren, ze zijn onverslijtbaar. De tafel met de zes stoelen, het dressoir, de staande lamp…