Gitaar
Lang geleden, kreeg ik voor mijn 15e verjaardag van mijn broer John een gitaar.
Hij speelde zelf al aardig liedjes van Bob Dylan en Donovan, we waren allebei linkshandig maar in die tijd was het nog lastig om iemand te vinden die ons linkshandig kon leren spelen en muziekles zat er niet automatisch in.
John had een drumstel en speelde af en toe in een bandje. Ikzelf roste zo af en toe ook op de trommels en bekkens wat een verschrikkelijke herrie moet zijn geweest maar gelukkig woonden wij indertijd in een vrijstaand huis op de Buiksloterdijk vlak naast 'het laatste stuivertje' de sigarenwinkel met een pompstation waar veel auto's even stopten en dat natuurlijk ook het nodige lawaai gaf.
Maar zodra mijn Vader thuiskwam was het gedaan met de lol. John leerde mij wat accoorden en na een poosje speelde ik de toen gangbare populaire liedjes bijvoorbeeld ' If i had a hammer van Trini lopez, tabe nonja, catch the wind 'en protestliedjes die toen gezongen werden. Zelf ging ik zelfs voor een weddenschap als een soort hippy op de dam zitten om te zien of er iemand was die naar mij wilde luisteren en zowaar ik haalde een paar centen op.
Toen mijn moeder erachter kwam kreeg ik de wind van voren en ging mijn gitaar voor een poosje de kast in.
De gitaar ging op een duistere manier stuk en verdween op de achtergrond. Het uitgaansleven trok, ik kreeg vriendjes. Werd verliefd, verloofd getrouwd en al jong kregen mijn Lief en ik 2 zoons waar ik met liefde voor zorgde.
Op een dag zag ik weer een goedkope gitaar en voor ik het wist oefende ik de oude liedjes weer, nu met een boekje waar de accoorden keurig boven de tekst stonden. Met veel plezier fleurde ik af en toe een avondje op, of iedereen het leuk vond of niet.
Op vakantie ging het geval mee en ging hij bij kampvuurtjes van hand tot hand. Maar bij het ouder worden komen ook wat gebreken, arthrose en rugklachten zorgde ervoor dat het spelen steeds moeilijker ging en uiteindelijk gaf ik de gitaar aan iemand die wat activiteiten voor het tuincomplex buitenzorg in Amsterdam Noord organiseerde. Ik sloot het hoofdstuk af. Dat is ongeveer 25 jaar geleden.
We verhuisden naar de Veluwe waar we 12 jaar met veel plezier van ons vervroegde pensioen genoten, in de zomer in ons hutje bij de hei, in de winter in ons apartement 20 km verderop.
Helaas werd mijn man en maatje Emile zeer ernstige ziek en is tot ieders grote verdriet aan de gevolgen van de ziekte overleden in december 2023. Door het ziekteproces hebben we veel kunnen praten en hij bleef herhalen dat ik verder moest op mijn eigen manier hoe moeilijk het ook werd.
Er volgde een periode van leegte, rouw en stilstand in mijn leven maar toch probeerde ik de draad weer op te pakken. Ging weer op de koffie en zong in een gelegenheidskoor met de buren in de buurt om bij het door de activiteitengroep georganisserde muziekfestival te zingen. Er speelde wat mensen op hun instrumenten, sommigen profesioneel en sommigen gewoon omdat ze het leuk vonden al ging het niet allemaal vlekkeloos maar gezellig was het wel.
Op een ochtend ging ik koffie drinken bij een buurvrouw en daar stond een gitaar op een standaard in de hoek van de kamer en mijn hart maakte een sprongetje.
Ik dacht ik zal het best een keer willen proberen.
Een paar dagen later vertelde ik dat aan mijn kinderen die dat wel grappig vonden. In dat jaar februari werd ik 75 jaar en wat schetst mijn verbazing, mijn jongste zoon Richard kwam binnen met een gitaar door mijn oudste zoon Ivan geregeld, voor een linkshandige gitarist van snaren voorzien. 60 jaar na mijn eerste instrument kwam er weer een gitaar in mijn leven en weer op mijn verjaardag, ik was ontroerd. Ik kon er niet op spelen omdat ik het rechtshandig geleerd heb maar een week later kwam Ivan de gitaar omruilen en na een paar keer oefenen blijkt dat de accoorden gewoon in een laadje ergens in mijn bovenkamertje hebben liggen wachten tot ik het laadje weer opende. Alleen mijn vingertoppen zijn wat te kwetsbaar om lang te spelen. De tijd zal uitwijzen of het ook lukt maar leuk is het wel.
14 dagen later viel ik zomaar tijdens een boswandeling voorover op een betonnen fietspad met een ernstige breuk aan elleboog en onderarm, kortom een spoedoperatie maanden revalideren volgden. De gitaar kwam van pas om 2 vingers, die dachten niet mee te hoeven doen weer in beweging te krijgen en zowaar nu, een jaar verder in de tijd, rammelt er af en toe weer een melodie door de kamer en net als vroeger kan ikzelf niet inschatten of ik daar iemand blij mee maak maar leuk is het wel.
#Willy Vittali
1 mei 2026
gmail.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: algemeen
gitaar
13
Geef je reactie op deze inzending: