SPROOKJE VAN WARMONDERHOF

Vanuit Duitsland woei een wind, Rudolfinus geheten, naar Nederland. Deze luchtstoom had allerlei plantengeuren in zich. Deze aangename smaak werd nog versterkt door de stralen van zon en sterren.
In een heldere vollemaansnacht streek Rudolfinus over het strand tussen Noordwijk en Katwijk.
"Zo, ik ga eens lekker vliegen over dat eindeloze zwarte water," dacht de zelfbewuste wind. "Heerlijk het onbegrensde tegemoet."
Maar het sterrenbeeld Grote Beer vermaande Rudolfinus:
"Je hebt met plezier een lange tocht gemaakt. Maar de zee is niet, waar jij je kunt ontplooien. Terug naar het land!"
Terneergeslagen keerde Rudolfinus om, zuchtte gedempt.
Maar zodra hij tussen de duinen door gleed, werd hij opgebeurd. Het roepen van uilen en nachtzwaluwen gaf hem nieuwe moed.
Bij het ochtendgloren ging Rudolfinus onder een paar dichte struiken liggen. Vroege klanken van het dorp Warmond wiegden de vermoeide wind in slaap.

Misschien had Rudolfinus wel verschillende dagen lang geslapen. Maar hij ontwaakte als herboren, met opgewekt gemoed.
"Nee, ik heb geen zin meer om lange tochten te ondernemen. Ik ruik grond, die om bewerken en inzaaien vraagt. In deze omgeving wil ik blijven."
Met de mildheid van een kleine Zefier zweefde Rudolfinus over grasvelden, akkers en tuinen heen en weer.
's Nachts had hij geen zin om te slapen. De sterren en de maan fluisterden tot hem:
"Zuig jij je maar vol met onze stralen. Daarna glijd je tussen de aardkluiten door. Dan zul je zien dat onze hemelse krachten ook op en onder de aarde werken."
Rudolfinus nam dit voorstel ter harte. De glans van hemellichamen nam hij in zich op. Daarmee schuifelde hij waar men pas de grond bezaaid of bemest had.

Op het landgoed Hagheweide vond Rudolfinus zijn woning. Daarvandaan zond hij wenkende gedachten door Nederland, ook over de landsgrenzen.
Eens blies Rudolfinus langer dan ooit tevoren. Misschien ademde hij tegelijk krachten in. Nadenkende mensen verstonden zijn taal. Daardoor kwam er een heel bijzondere school op Hagheweide. "Warmonderhof" werd de naam van die nieuwe instelling.
De leerlingen ervan kregen vlak naast de school hun woning toegewezen.
Vele heerlijke jaren volgden. Weilanden, koeien, groente- en siertuinen hielpen om jongeren zich voor te bereiden op hun komende levenstaak. Velen van hen werden ondernemende boeren en tuinders, waarbij ze met natuurlijke bemesting werkten. Al de stal- en plantaardige mest werd versterkt door stralen van hemellichamen.

Na lange tijd verrezen toch wat lastige vragen. Het geld riep moeilijkheden op, maakte wat onvoorziene sprongen. Bovendien zou een brede, drukke rijweg naast het landgoed Hagheweide komen!
Rudolfinus zweefde door Nederland en wist al spoedig raad. De vette rivierklei en fruitbomen van de Betuwe snoof hij met welbehagen op. Ja, dat had succes.
De school verhuisde van Warmond naar de streek bij Zoelen en Avezaath, hartje Betuwe. Landgoed Thedinghsweert werd de nieuwe plaats van de school, die toch zijn naam Warmonderhof behield.
Hier had je tussen mooie weilanden ook een wild stukje bos. Vrolijk vogellied beurde het werken en het leven van leraren en leerlingen op. Onder hoge schaduw gevende bomen kregen de bijen hun woonkasten.
De school zelf werd een nieuw gebouwtje.
Meisjes kregen hun woningen in het grote, deftige huis toegewezen. Voor jongens werden nieuwe kamers gemaakt in de gewezen, herbouwde paardenstal.

In de volgende jaren gaven vele leerlingen de voorkeur aan eigen tehuis. In sommige huizen van Tiel boden zich welkome ruimtes aan. Ook oude huisjes in omliggende dorpen ontvingen met vreugde hun aanstaande bewoners.

Steeds groter werd de veestapel.
Rondom school en woongebouw geurden des te meer kruiden. Bloemenpracht maakte Thedinghsweert tot een ware lusthof. Niettemin verlangde Rudolfinus naar nog wijdere ruimte voor Warmonderhof.
Bij Dronten klonk een ruisend:
"Hier heen, want de beste plek voor Warmonderhof ligt in Flevoland."
Warmonderhof vestigde zich op een uitgestrekt en kaal polderland.
Spoedig ontstond rondom de school een prachtig parklandschap.
Terwijl de onnozele schrijver dit op papier zet, is de school zo'n tachtig jaren oud.
Maar met eeuwig jong gemoed wordt aan de Wisentweg bij Dronten gearbeid met de kracht van een kudde wisenten.
Alle eer aan de lange toekomst van Warmonderhof!

Schrijver: Han Messie
28 augustus 2026

hmessielive.nl

antroposofie bebouwen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4