Alle inzendingen over vriendschap

Het was een warme dag in juli en lange, antracietgrijze schaduwen legden zich over de wereld. Zijn naam was August en ik vergeleek deze met die van mijn lang vergeten oom wiens as op het verre continent rust en met de naam van mijn favoriete schrijver August Strindberg. We hadden afgesproken samen naar Peerke Donders te gaan, een etablissement dat…

Mijn jarenlange vriendin en ik zijn uitgenodigd bij S., een mevrouw van middelbare leeftijd met koperrood geverfd haar die kennelijk onder rechtstreekse auspiciën van Jezus Christus de Christelijke Liefde praktiseert en ons onder haar hoede wenst te nemen. Mijn vriendin betreedt het huis. Haar benen, gehuld in een donkerblauwe legging die tot de kuit…

Ze droeg een lichtblauwe, gebreide col, die een groot gedeelte van haar duifgrijze haardos onbedekt liet. We ontmoetten elkaar op het bankje bij de bushalte. De reis naar Dronten zou drie uur duren, zo verklaarde ze, maar ze ging graag met de trein om getuige te kunnen zijn van de doop van haar kleinkind. Zo is een oma. Ik vertelde haar van mijn…

Nog draagt een voordeur van een woning in een Tilburgse straat jouw, in mijn gedachten geliefkoosde naam. Nog passeren de razendsnelle bussen in volle vaart de Lage Witsiebaan met elektronische oranje letters boven hun voorruit die hun bestemming aangeven en die me naar jou voeren, altijd naar jou. Nog overhuiven de beschermende takken van de bomen…

Het is meer dan veertig jaar geleden. Ik stond, gekleed in mijn zelfgemaakte rode corduroy ensemble met de minirok en het hesje met daaronder de rood-wit-geruite bloes en met mijn lange haar opgestoken en bijeengehouden door een speld, in het portaal waarop de deuren van de kamers van de secretaressen uitkwamen. Een soort tussenstation tussen de steile…

Ik wist niet of ik haar ooit nog zou ontmoeten maar plotseling en onverwacht kwamen we elkaar weer tegen. Vaak was ik haar huis in de naburige straat gepasseerd dat mij na onze breuk geen toegang meer bood en dat gedurende lange jaren een thuis voor me was geweest In de bus, waarin we gelijktijdig waren ingestapt, beet ik haar toe: "Jij hebt mij…

Eens keerde ik terug tot de tuin met de weelderige, exotische beplanting die zij, mijn zozeer geliefde zuster, dankzij haar opleiding en expertise ooit aanlegde. In het midden bevindt zich de vijver, tevens een natuurlijk kunstwerk dat omringd wordt door de bloemenpracht. En in de stille, weelderige tuin, de formidabele en fantastische schepping…

Het was acht uur ’s avonds. De telefoon lichtte op. De nummerherkenning gaf aan dat het Pier was. Pier was zijn grote vriend, maar als hij zo laat nog belde kon Jacky weten dat Pier dronken was. Pier drinkt bijna dagelijks zes à zeven tripels op lokale terrassen. Eenmaal thuis zet hij zijn gelag voort met wijn. Hij doet dat al jaren en is feitelijk…

Ik had plaatsgenomen op het wankele, rieten stoeltje op het terras van Café-Restaurant "Anvers" aan de Oude Markt. De middag zou nog regen brengen, maar de plataan boven mijn hoofd zou me beschermen tegen de neervallende druppels. Een breed publiek paradeert voorbij op de Oude Markt. Mannen, vrouwen en kinderen; alsof dit Gang und Gebe is; alsof…

We speelden in die jaren van onze jeugd nog met onze Barbie- en Midge-pop. Midge was het zusje van Barbie; ze had blond, halflang ponyhaar en sproetjes op haar gezicht. Het was een feest als we nieuwe kleertjes voor onze poppen konden kopen. Lucia was mijn beste vriendin. "Rawhide" was op de televisie ("Get them doggies moving") en de serie …

Eens, lang geleden, was hij, gekleed in zijn slordige, onderkomen, groene colbert, aangeschoven bij de redactievergaderingen. Hij werd mijn vriend en vandaag de dag ontmoeten we elkaar in het statige, feestelijke café van "De Nieuwe Koninklijke Harmonie" aan de Stationsstraat dat onlangs verbouwd is en waar kroonluchters de zaak opsieren. Wachtend…

Het huis in het naburige dorp van de zachtmoedige ex-collega waar de trofeeën van de welstand en van de rijkdom stonden uitgestald, herinner ik me uit zo lang vervlogen tijd. Na de verwikkelingen en rampspoed die zich opstapelden in de zeventig jaren van mijn leven en na de vele verliezen heb ik Ans als enig overgeblevene. Als door een wonderlijke beschikking…

Het interieur van Restaurant "Jade" aan de Spoorlaan ademt een oosterse sfeer. De lichtgroene kleur van het meubilair is als van de gelijknamige oosterse edelsteen. Dit is de favoriete ambiance van een van mijn vrienden. Een Regiotaxi zal komen voorrijden en gedienstig zal de chauffeur het portier openen. In het restaurant zal de avond zich voortspoeden…

In die tijd droeg ik nog jurken. Het café bevond zich in een bocht van de weg, daar waar de Korte Heuvel overgaat in de Tivolistraat. Daar ontmoette ik haar voor het eerst. We schreven negentiennegenenzeventig en veertig jaar na dato is ze nog mijn vriendin. Haar grijze haar mondt uit in een smalle donkerbruine strook in haar hals. Haar kleine handen…

Eens, lang geleden, betrad ik voor het eerst de kamer van de man die ik later zo goed zou leren kennen. De tropen, waar hij eens vertoefde en waar hij terug zou keren, had hij zozeer lief dat hij reeds in deze kamer, in zijn kleine universum, een soort voorafschaduwing, een afspiegeling hiervan, een tropische sfeer had opgebouwd. Met vele weelderige…

Ze waren onbekenden voor elkaar tot op het moment van hun eerste ontmoeting die ik voor hen gearrangeerd had. Beiden gepokt en gemazeld door een lang, wisselvallig leven, vielen bij elkaar in de smaak: mijn hoogbejaarde tante en mijn beste vriendin. Misschien was het wel de laatste keer dat ze samenkwamen in het huis waarin de culturele verworvenheden…

In het café strekte je plotseling en onverwacht je handen uit en pakte die van mij vast. Mijn oude, verweerde, maar tengere handen waar de aderen die mijn onschuldige bloed nog zo trouw vervoeren prominent als dikke, blauwe koorden, als kronkelige riviertjes zonder bestemming op liggen. Je gebaar verwachtte ik nauwelijks; ik kon nooit vermoeden dat…

...en dan zit ze vóór me in het café; in ons stamcafé, genaamd "Anvers" aan de Oude Markt en dan kijkt ze met haar trouwhartige, bruine ogen in die van mij. Veertig jaar geleden keek ik voor het eerst in die ogen. En dan is het of de lange jaren zijn overbrugd als met de machtige overspanning van een brug die men ergens ter wereld zou kunnen aantreffen…

Er waren best ingewikkelde handelingen nodig om het pakket naar Engeland te zenden, maar de verkoper was gelukkigerwijs expert. De "Royal Mail" ligt op zijn achterwerk en de Brexit betekende een revolutie. Mijn pakket bevatte aantrekkelijke kaarten voor mijn Engelse vriendin met daarop kunstzinnig verantwoorde afbeeldingen van leuke vogels.…

Nadat mijn reis naar de metropool voltooid was, zocht ik in de wirwar van de straten naar het huis van de oude vrienden. De kerktoren die het vriendenhuis overschaduwt zorgt ervoor dat ik sneller op mijn bestemming ben. Een naamplaatje op het huis in de achterafstraat geeft aan: "Jan en Marije van G." Mijn vriend opent de deur en ik kus hem op de…

Twee statige en zeer florissante boeketten staan sinds kort te pronken in mijn schamele woning van oude vrijgezel. De lelie opent haar fraaie roze kelk, bezet door haar meeldraden en zij wordt vergezeld door de schitterende zomerroos en door andere bloemen waarvan de naam mij ontgaat. De boeketten dragen kaartjes met de namen van degenen die ik mijn…

Op een dag maakte ik opnieuw aanstalten naar je toe te gaan; naar jou, mijn werkelijke vriend om de overigens onoplosbare problemen aan de orde te stellen die de Kantiaanse filosofie omtrent het zozeer beroemde "Ding an sich" oproept en die door Schopenhauer met zijn interpretatie opnieuw belicht werden. "Zoals vrienden doen" bespraken we de aloude…

De echte, waarachtige en vasthoudende vriendschap die wij al veertig jaar deelden, kende niet de wisselvalligheden en teleurstellingen van de ontrouw en van de desertie die ons doen twijfelen en wanhopen aan de aard van onze medemens en aan die van de menselijke soort in het algemeen. Daarentegen rekende ik, welhaast bij uitzondering, op mijn vriendin…

Waar ik eens het landschap zag, de wijde en weidse velden (het bezit van mijn vrienden), de vijver met het gladde, rimpelloze, onpeilbare water waarop een enkel waterhoentje bivakkeerde, ben ik weergekeerd. De trein was bij Nijmegen de beide beroemde bruggen, die de trotse rivier overspannen, gepasseerd en ik had een platbodem kunnen waarnemen die zich…

Gisteren sprak mijn vrouw een vriendin die ze zeer zelden spreekt. Ze kennen elkaar van de Hogeschool in Kampen, waar ze samen de opleiding voor Expressie in Woord en Gebaar volgden. Toch zijn het goede vriendinnen. Goede vriendinnen in de zin van dat ze bij elke ontmoeting zo weer verder kunnen waar ze gebleven waren. Geïnteresseerd in elkaar. De juiste…

Het is een stille buurt en deze heeft helemaal niets bijzonders; ze heeft nauwelijks een uitstraling, is eerder sfeerloos te noemen, maar in een van haar armzalige huisjes kende ik een zeldzame vriendschap die haar aroma verspreidde over de buurt waardoor een gouden licht werd verleend aan het gewone en nietige; waardoor het opgeheven werd naar een…

Ze draagt een roze trui die haar fragiele gestalte goed doet uitkomen. Ze heeft een sjaal, uitgevoerd in pasteltinten, om haar hals gedrapeerd. Eens hebben we elkaar voor het eerst ontmoet toen een ijzingwekkende neerslachtigheid haar klauwen naar me had uitgestrekt. In het kleine halletje tussen de met mintgroen linoleum belegde verdiepingen had…

Gelukkig was er Trudy Mol, met wie Bjarne Gosse zijn eigen avonturen kon beleven. Ze was een belangrijke pion geworden in de Amsterdamse krakersscene. Ze hielp mee met nieuwe plannen en de uitvoering daarvan. Bjarne begon met het lezen in het krakersblad, dat hij van zijn vriendin Trudy had gekregen. Trudy Mol had een korte prozatekst geschreven die…

Toen de verwarmingsmonteur was vertrokken (een mooie he-man of Apollo gekleed in het zwarte uniform met de tekst "Feenstra" op zijn benen en billen; ik had hem gadegeslagen terwijl hij "deskundig morrelde" aan de apparatuur) vertrok ik naar Café-Restaurant "De Burgerij" aan de Noordstraat. Daar weerklinken steeds Franse chansons zoals het beroemde…

De enige troost die Maarten W. in de gevangenis had, waren de gedichten van Toon Hermans uit de bundel “Liggen in ‘t gras”, die hij van Jan Boter had gekregen. Bjarne had beloofd om Maarten te bezoeken, maar het was er nog niet van gekomen. Terwijl de herfst zijn laatste stokpaardjes liet zien met windvlagen en regen en Bjarne in een diepe herfstslaap…