Alle inzendingen over ziekte

Toen voor het eerst een borst bij haar verwijderd moest worden, was ik ongeveer getuige,voor zover men van een dergelijke gebeurtenis getuige kan zijn en ongeveer tezelfdertijd wandelde ik, om haar een dienst te bewijzen, met haar twee schattige hondjes (waarvan het ene bruine en zwarte vlekken droeg en het andere, wat kleinere en slankere, met een…

Het valt niet mee met een "missive" van je huisarts, bevattende een geheimzinnige, onheilspellende code, die wellicht reeds aanduidt dat je de dodelijke ziekte die je vreest onder de leden hebt, op weg te gaan naar het "medisch bolwerk" aan de Hilvarenbeeksweg en het is bepaald niet de liefkozende streling die een minnaar je zou toebedelen die je…

Hij wil niet meer, mankeert van alles wat, zit er doorheen, is overspannen, zit in een depressie en praat over dood. Hij kan niet meer, is moe, levensmoe of gewoon moe, dat meldt de historie niet. Hij ziet er niet uit, ik bedoel, hij ziet er slecht uit, loopt met de dood in zijn schoenen, vermits hij de moeite neemt die aan te trekken, want het komt…

De Chinese arts zat vóór me, gekleed in een witte doktersjas waarmee hij vermoedelijk deskundigheid wenste uit te stralen. Hij zei niet véél, sprak vermoedelijk geen Nederlands en had mijn beide polsen in zijn handen genomen om aan hun rustige dan wel heftige slag de aard van mijn kwaal vast te stellen. Vervolgens krabbelde hij met een fijne, spitse…

Ze was al hoogbejaard mijn lieve tante Miep. Ze was een zuster van mijn moeder. Ze was klein en had een knap gezichtje met donkerblond lang haar. Op verjaardagen was ze altijd druk en kon ze goed iets voordragen. Ze was getrouwd met ome Jan, een melkboer. Toen kwam de oorlog en ze kozen partij voor de Duitsers. Kwader kon je mijn vader niet krijgen.…

Wanneer je, zoals ik meerdere malen geopereerd bent vanwege borstkanker krijg je met allerlei na- behandelingen te maken. Logisch natuurlijk maar niet leuk en vele vrouwen met mij ervaren hetzelfde. Tegenwoordig is iedereen mondig als het om behandelen gaat en dan heb- en krijg je te maken met mensen die je " liggen " en mensen die je niet prettig vindt…

Het was al in de namiddag toen ik besloot een wandeling te maken. Het was prachtig weer en onweer werd pas in de nacht verwacht. Ik sloot de deur achter me en liep naar het pad achter mijn huis. Ongeveer twee kilometer lopen en dan begint een groot bos met wandelpaden met lichte hellingen en dalen. Tussen de bomen was het heerlijk koel. Naaldbomen en…

‘Mijn lever is niet in orde,’ zei iemand die op sloffen een rollend infuus aan een hengel voor zich uit duwde. ‘Te veel gezopen, zegt de dokter.’ Hij keek de wachtkamer rond maar niemand reageerde. Het opgeroepen patiëntencollectief was verdiept in de drie jaar oude Nieuwe Revu of Het Friese Tuigpaard en zo niet dan probeerde men nog even op dit…

Kort maar krachtige titel en ik heb geen hekel aan een tandarts, maar het is ook niet mijn meest favoriete uitje, al helemaal niet als je weet dat er wat staat te gebeuren, zoals vandaag. Al een poosje zit/ zat er een kies los, op zich geen ramp, dat zei de beste man bij de vorige controle ook, maar als ik er wel last van kreeg, moest ie eruit.…

Vertwijfeling, neerslachtigheid, angst, wanhoop en verdriet houden geen halt voor de deur van de Zorgwoning, integendeel.... Deze is ingericht als een zaal van een museum, met gestileerde beelden van katten en overige parafernalia, die overigens, ondanks alles, een koele, kille, klinische indruk maken alsof een psychiatrisch patiënte geen smaak zou…

foppe heeft schizofrenie en twee psychoses gehad van verwardheid. ik woon op een heel klein kamertje met pillen van verpleegkundigen en kook twee maal per week en een keer schilder ik en doe mijn eigen was en een keer komt moeder langs dan gaan we even weg met de auto. er is koffie en rust dat heb ik nodig. ik loop ook elke dag even en ben veel…

Op RTL4 was de 3e uitzending van 'zo lang ik leef' een programma met vijf mensen, allemaal ziek. Een man heeft ALS, de overigen kanker, in elk geval ook vrouwen (net als ik dus) met borstkanker. Peter van de Vorst presenteert het en volgt de mensen, van wie er een paar (of eigenlijk allemaal) aan het einde van de behandeling zijn. Ik (nog) niet…

1990 zal het zo'n beetje geweest zijn, ik was druk, altijd met twee banen, drie kinderen en een eega. Werkend in zowel de thuiszorg als 's avonds voor een schoonmaakbedrijf (waar ik het zo naar mijn zin had dat ik alleen al voor de lol ging werken) en een behoorlijk huishouden dat toch echt op rolletjes liep, ging ook bij mij de knop om. De knop…

Op RTL4 was woensdagavond een ingrijpend televisieprogramma over vijf mensen die allen ongeneeslijk ziek zijn en "ten dode zijn opgeschreven": ze zijn allemaal stuk voor stuk dood-gewone (sinister in dit geval) mensen. Vier hebben kanker, een man heeft ALS, en alle vijf hebben ze één ding gemeen: ze sterven over niet al te lange tijd. Het is een…

Met onrustgevoelens zat ik veertien dagen geleden tegenover mijn huisarts. De dokter onderzocht me en zei: ''Het is je eigen schuld, Niesse. Hoeveel borrels drink je?'' ''Voor het warm eten krijg ik van kenau Alie één borrel en na het journaal nog een kopje thee en om tien uur naar boven. Eerst geef ze mij nog een lepel levertraan en dan onder…

Het huis en de praktijk van de arts liggen aan een stille straat, niet ver uit de buurt, op korte loopafstand en een wijnrode deur verschaft toegang tot de wachtkamer. In deze stille, vredige en vreedzame contreien is (nog) niets te merken van de grenzeloze verbijstering en hysterie die de wereld teisteren; de medische zorg is toegankelijk en volop…

Capgras - een misselijke sluipmoordenaar - vreet alles op, de titulatuur inclusief het gezonde verstand, elke logica in het denkvermogen ontbreekt. Hoe vindt de besmetting plaats? Frappant is het dat als het ene verhaal, met de drama queen, is afgelopen, het zelfde verhaal door een andere persoon, de drama king, wordt voortgezet. Nog frappanter is het…

Toen ik nog in het dorp woonde, wandelde ik vaak naar het einde van de straat om te genieten van het groene landschap. Het was wel oppassen geblazen voor Annemarie, een magere vrouw van in de vijftig met rood haar. Op een keer toen ik haar huis voorbij liep, hoorde ik achter mij een harde plons. Ik keek achterom en zag Annemarie boven voor het raam…

Pletmachine achter de rug, dan moet je na een paar dagen wel weer terug, want de uitslag, tja dat weten we: daar moet je meestal op wachten. Inmiddels al een geroutineerd persoon kom ik bij de balie, wordt omhelsd door de verpleegkundige die me inmiddels al zes jaar meemaakt, dat kweekt en geeft een band hè? Dat is het prettige van het hele verhaal…

In de bibliotheek kun je van alles vinden van alles wat ik was er met coby die grote mevrouw we lazen wat en fietsten er naar toe vroeger werkte ik ook in de bieb en nu las ik de donald duck ik ben bij ggz friesland en heb een voucher voor coby schrijf ik dit verhaaltje uit het land der letteren waarvoor ik vroeger heb geleerd nu heb ik hulp…

Zij zag de meeuwen niet die joyeus rondcirkelden bij het venster. Zij zag de witte, pluizige, trage wolken niet niet die rustig voortdreven boven de stad zoals altijd al en zoals tot in lengte van dagen. Zij had geen aandacht voor de paarse kopjes van de krokusjes op hun fragiele steeltjes in het vroege voorjaar. Zij rook de geur van vers brood niet…

Het blijft toch een bizarre gebeurtenis. Oog in oog met de caissière van mijn supermarkt leg ik verantwoording af over de aanschaf van mijn paracetamol. Overdonderd door de monoloog met standaard informatie die de tiener me geeft, moet ik er aandoenlijk hebben uitgezien. Wanneer ze me vraagt of ik bekend ben met de informatie, waarvan mijn hersens werkelijk…

Er zijn in ons land veel, heel veel mensen die een nierprobleem hebben, niet zomaar een probleem dat eventueel op te lossen is met een pilletje of prikje, nee, als je een nierpatiënt bent en je nieren doen het slecht tot zeer slecht, is dialyse de enige optie om nog een beetje op de been te blijven. Mensen / patiënten moeten de deur uit om gemiddeld…

Gewoon 1 februari, een normale maandag voor de meeste mensen en ik maak weer rariteiten mee...twee weken geleden begon ik een afspraak te maken voor mijn eega bij de oogarts, op drie keer rollen van ons huis af, daar staat het ziekenhuis. Twee weken terug werd me verteld dat ik over twee weken terug moest bellen en afgericht als ik ben, bel ik vanmorgen…

De mensen in de wachtkamer lijken te blaken van bloeiende gezondheid; niets schijnt er met hen aan de hand te zijn, hoewel ze, gezien hun doktersbezoek, ongetwijfeld geheime kwalen met zich meedragen. Op het wrakke tafeltje liggen enkele tijdschriften; glossy magazines; een blad over auto's en een over koningshuizen; op de gladde, gekleurde bladzijden…

Soms twijfelt een mens aan zichzelf soms terecht en vaak niet want wat gebeurt er wanneer je een afspraak in het ziekenhuis moet maken? Men vraagt standaard je geboortedatum. Begrijpelijk. Als ze dat in beeld hebben, vragen ze je adres, je telefoonnummer, je postcode, allemaal nummertjes. Nou begrijp ik BEST wel dat ze checken, nog eens checken…

Zondagmorgen, eega heeft het benauwd (COPD), hoest tot ie groen en ellendig ziet, ik bel eerst dochterlief en dan toch maar de HAP, ik hang twintig minuten in de wacht want tja, een stem zegt wel elke 15 seconden dat ik op de 1 moet drukken als ik in levensgevaar ben, maar dat is in mijn ogen niet het geval...dus ik hang, met recht. Niet meer aan een…

Hij slaat weer toe de onverslaanbare moordenaar, Staat op de hoek te wachten: Als het ware klaar: Om toe te slaan Geen geweer geen pistool Geen bom of anderszins, Neen: deze moordenaar Staat ongezien te wachten op de grote kans, Niemand ontspringt hieraan de dans: de dans van die onvoorspelbare Moordenaar, die kanker heet.…

Met de blauw-dooraderde handen neemt ze het tablet witte chocolade aan en stopt ze het haastig in het aandoenlijke, versleten handtasje, gekocht in een kringloopzaak, als wil ze er een wintervoorraad mee aanleggen. Diezelfde handen grijpen de mijne met een wanhoopsgebaar als ze beweert dood te willen en haar gezicht verkrampt en verkreukelt in een grimas…

Ze zeggen: hoop doet leven maar: waarom wordt dan zo vreselijk vaak de Diagnose "ongeneeslijke kanker" gegeven? Dan kun je HOOP toch wel vergeten?…