1600 resultaten.
Ze had geen zin om over de Romeinen te praten
verhaal
4.5 met 2 stemmen
1.943 Ik ging dus met mevrouw Amarante mee naar haar woning, de tiende verdieping in een flat met uitzicht op de Acropolis. De huiskamer was armoedig ingericht met versleten meubelen en gaten in het tapijt. Om op het balkon te komen moest ik door de slaapkamer. Het bed was niet opgemaakt en ik zag grote gele vlekken op het laken en op het nachtkastje stond…
Moet dat nou echt?
dagcolumn
4.0 met 6 stemmen
749 Er stond een oudere man rechtop voor de linker koelkast. Ik wilde komende vanuit de salon naar die ernaast. Met mijn bakje. Blauw bakje met (kamer)nummer 21. In de nauwe corridor tussen keukenwerktafel en muur. Ik vroeg beleefd maar beslist duidelijk ’Kunt u even opzij meneer. Ik wil bij mijn gestoomde makreel.’ Vers van de vrijdagmarkt in ‘s Gravenzande…
Patat eten bij de buurvrouw
verhaal
4.0 met 3 stemmen
15.800 Zou hij zijn verstand verliezen en doorgaan de liefde te ondergaan bij deze vrouw of opstaan en afscheid nemen en naar huis gaan. Alie kon wel eens opbellen. Het viel niet mee, maar hij deed het, stond op van de bank en nam afscheid van haar.…
Rouw in het dorp aan de rivier/Tweede, herziene en uitgebreide versie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 De rouwkaart viel plompverloren in de brievenbus, zoals een dakpan op je hoofd terecht kan komen of zoals een onweer plotseling krachtig en fel kan losbarsten.
Op de kaart de familienaam, mijn familienaam die nu nog maar zelden voorkomt in onze contreien nadat de dood hierdoor zijn verwoestende spoor getrokken heeft.
Aanvankelijk zouden we, mijn zus…
Kerkhof in de regen
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
716 Tilburg schijnt te treuren. Een hemel vol regen regeert over de stad en zware wolken oefenen hun onbarmhartig regime uit. Aan de Bredaseweg houden stenen heiligen de wacht over het kerkhof. De omtrekken van mosgroene en grasgroene cipressen. linden en beuken vervagen tot vlekken in de schemerige atmosfeer als op een impressionistisch schilderij. De…
Twee paaseitjes.....
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
545 Twee paaseitjes gaf je me mee, liefste, beste, op de lange weg die me wegvoerde van jou, steeds verder weg, op weg naar mijn eigen eindbestemming: twee paaseitjes; het ene had een gouden papiertje om zich heen en het andere een dieppaars.
O, goden, die de wereld in de steek gelaten hebben, waar is troost? Hoeveel tranen moeten mijn ogen schoonspoelen…
bewering
3.1 met 11 stemmen
468 Atrix. De oplossing voor relifrusties met degeneratiekloven. Handen wassen in onschuld en het er vervolgens inwrijven.…
Kouwenaar zonder plempfurie
dagcolumn
4.1 met 8 stemmen
899 Als kunst iets echt vraagt is het ernst als je het mij vraagt. Dat viel vanavond weer op bij Marlene Dumas. Je moet jezelf hoogst serieus nemen voor gepassioneerde overgave. Er komt een moment dat de kunstenaar los komt. Van zijn voorgeschiedenis: leraren ouders opleiding technieken. Het gevoel van zelf kunstenaar zijn. Niet te kiezen. Om naartoe te…
Een lege drogisterij......
verhaal
4.0 met 2 stemmen
540 Je kon er maandverband kopen en een stevige borstel om je badkamer schoon te schrobben en verf en lippenstift en op de glazen etagères waren allerlei frutsels en fratsels en beeldjes van onduidelijke kunstzinnige waarde en sieraden uitgestald.
Kameraadschappelijk maar spottend noemden de eigenaar van de zaak en ikzelf elkaar "jongeheer" en "jongedame…
Gegrepen uit het dag-dagelijkse leven ...
verhaal
2.8 met 6 stemmen
837 Neen, ik had het niet zien aankomen, "het afscheid" nemen, omdat "hij" ,die ander, jou kan geven wat "zij", die ik als vrouw niet is. Het vrouw en man zijn wezen.....!
Ik voelde hoe mijn lijf in elkander zeeg en ik alleen nog maar voor mij uit kon staren en jij voor je heen keek, geen woorden meer en nog slechts de stilte die zweeg.…
JUKEMMERS VOL TRANEN
column
3.7 met 3 stemmen
3.113 Ze had al zo vaak afscheid moeten nemen van dierbaren. Ze sjouwde jukemmers vol tranen met zich mee.…
Het Herbarium/Bloempjes uit een ver verleden.....
verhaal
5.0 met 1 stemmen
564 Toen zij niet lang meer te leven scheen te hebben, bracht ik het schriftje voor haar mee dat zij mij eens gegeven had, een van de schamele bezittingen uit haar jeugd, waarop armoede en gebrek hun zware stempel gedrukt hadden. In de trotse letters van haar eigen handschrift stond in zwarte inkt geschreven op het etiket: "Herbarium van Mientje Hendrickx…
Op tijd gered?
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
620 Er zijn genoeg mensen die voor een dilemma staan.
Bijvoorbeeld om de stap te nemen om zelfmoord te plegen.
Ik praat er niet luchtig over, maar er zijn zóveel mensen geweest die het mij vertelden. 'Ik zie het niet meer zitten, dán maar een eind aan mijn leven maken..'.
Ik heb ze altijd serieus genomen, daar niet van, maar ik werd er wél mee opgezadeld…
"Een doodshemd heeft geen zakken"
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
479 Zij zou oma en moeder hebben kunnen zijn, maar zij had kinderen noch kleinkinderen.
Op een dag ging ik voor 't eerst naar haar toe via de lange Ringbaan die de stad omcirkelt zoals een ceintuur het lichaam van een corpulent persoon omspant.
Nog altijd zie ik auto's, bussen en motors passeren over de Ringbaan naast mijn huis, maar zij zullen me nooit…
Wees blij
dagcolumn
3.5 met 8 stemmen
2.245 Ze weet het al zo gespeeld dat ik er nog intrap ook...arme muis, ten dode opgeschreven. Maar niet iedereen is gecharmeerd van de kattenblues of als ik mijn hart vast houdt, ze zal toch niet...en tot mijn grote verdriet, is dat hier niet aan de orde. Dus wees maar blij. Want dat kattengejammer is niet om aan te horen.
Terwijl de regering het moet…
Met mijn oude moeder op stap
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
486 We gingen weer eens naar de supermarkt.....
Van te voren viel er veel te regelen; we moesten de bon van de voorgaande keer inspecteren en de stekkers moesten uit de stopcontacten, de tussendeur moest dicht, de rolstoel moest uitgeklapt en klaargezet worden en mama moest erin plaatsnemen; de jas moest aan, het hoedje moest op, de bonte, warme doek moest…
Mijn einde
verhaal
4.0 met 1 stemmen
608 Weer een doelpunt tegen. Ik ren naar het doel en gris de bal uit het net, nog voordat onze keeper op is gestaan na zijn mislukte reddingspoging. Langs mijn medespelers ren ik naar de middenstip en leg de bal op de stip. We hebben geen tijd te verliezen.
Maar net wanneer ik mijn opricht, zie ik dat er geen tijd meer over is. Ik sta niet op een voetbalveld…
Bij het "Afvalatelier" In Wijkcentrum "De Poorten"
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
486 In de portiersloge van Wijkcentrum "De Poorten" dat me met haar stalen, imposante letters welkom heeft geheten,zit een dame de hele dag gebogen over een kruiswoordpuzzel. Zijn er zo weinig bezoekers?
Als ik haar gepasseerd ben, kijk ik even later vanaf een hoge balustrade in het architectonisch verantwoorde gebouw in de diepte naar een idyllisch…
bewering
4.0 met 4 stemmen
1.499 Het leven zal nooit meer gewaardeerd worden dan in het laatste moment.…
autobiografie
2.3 met 3 stemmen
815 Jaren later gingen mijn ouders en mijn broer op vakantie, wat we al vaker deden. Naar het vakantieoord te Putten, een saai christelijk vakantieoord. Ik heb er nog een foto van, tjonge, wat zag ik eruit, zonder make-up en mijn broer nog een jonkie, ha!
Ik moest bij mijn ouders slapen, bah, en mijn broer mocht in de jeugdafdeling slapen. Wát heeft hij…
"En toch zal ik op je terugkomst wachten"...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
476 Als een wetende zal ik mijn - korte - toekomst ingaan: als een wetende omtrent liefde en vriendschap - vaak uitgesproken, vaak onuitgesproken.
Het huisje met de rozentuin zal leegstaan; nooit meer zullen twee mensen daar hun gedachten delen zoals wij eens deden.....
De lichtblauwe stoel zal onbezet blijven: zul je nog terugkomen uit het verre,…
Een mislukte sollicitatie (vervolg)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
506 Bisschop Van der Ven is lang vergeten: zijn leven en prestaties zijn in het duister gehuld, maar de goedgunstige Tilburgse Gemeente vernoemde niettemin een straat naar hem, als laatste eerbewijs.
Hier bel ik aan op nummer vijfenvijftig.
De Tilburgse aanleunwoning kent een welhaast traditionele en "conventionele" indeling; in de ene helft van…
The end
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
579 Ik had al lang een ongemakkelijk gevoel. Je kent dat gevoel misschien wel. Er staat iets te gebeuren maar je weet niet wat. Je meent alles goed te doen en zonder dat je het weet maak je vijanden. Veel vijanden.
Ik heb veel verhalen geschreven. Verhalen over de Dame, de kale en niet te vergeten over die achterbakse clown zonder zelfkennis die zijn…
autobiografie
4.0 met 4 stemmen
693 Hoeveel jaren geleden ik mijn eerste inzending verstuurde, weet ik niet precies, daar kan ik na lang gezoek achter komen, maar daar heb ik de puf niet voor en dat is ook niet echt belangrijk. De eerste inzendingen verstuurde ik nog met zo'n dik bakbeest en dat ging echt supertraag, soms moest ik minutenlang wachten, voordat er iets verzonden was, maar…
Oktober
column
3.8 met 5 stemmen
739 Herfst; kou, regen, wind. Gekleurde bladeren dwarrelen over het asfalt. Je bent blij als je boodschappen in huis zijn en je de voordeur op slot kunt doen. Kachel aan, televisie aan. Gordijnen sluiten. Even snel een hapje eten en daarna lekker languit op de bank. Rond tienen misschien iets op Nederlands.nl publiceren, altijd de moeite waard om te proberen…
Lonely planet
dagcolumn
3.4 met 5 stemmen
842 Een afscheid dat steeds dichterbij kwam. Er moet nog zoveel gebeuren, voordat je vertrekklaar bent. Scene: de huiskamervloer ligt bezaaid met spullen die mee moeten, maar natuurlijk niet allemaal in één rugzak passen. In wanhoop roept de dochter dat ze nooit op tijd klaar komt met pakken. Tranen. Troostende woorden. Natuurlijk gaat het lukken.…
Het Wonder van het Lampionnetje
verhaal
4.0 met 11 stemmen
929 Het meisje stak het lichtje aan in het lampionnetje dat ze samen met haar opa een aantal jaren geleden gemaakt had. Hij was er nu niet meer, maar het lampionnetje deed nog steeds trouwe dienst als ze zingend langs de deuren liep voor snoepjes in haar snoepzakje. Ze koesterde de dierbare herinneringen aan haar opa, hoe hij haar geholpen had om de vorm…
Mijn verraad aan jou
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
441 Nu is er nog de haven met de kleurige boten die we samen bekeken tijdens de wandeling. Nu strekken de straten van de stad zich nog om me heen uit; nu scheiden ons nog maar negen luttele maanden, maar de tijd zal reuzensprongen maken.
Jij blijft altijd bij me, onverminderd, in je gedaante, in je gestalte van je laatste uren. Je laatste blikken vergezellen…
Oorlogsverklaring na twintig jaar......
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.861 Plotseling stonden we oog in oog te midden van een menigte. Even ontmoetten onze gezichten elkaar, daarna wendden we ons af.
Ik droeg nog het jack dat ze me gegeven had en dat ik ter herinnering aan haar zou bewaren: het "bomberjack" met de bontkraag en in mijn binnenste, in mijn hart en in de ladekasten van mijn geheugen draag ik twintig jaar herinnering…
Het Veilinghuis Revisited/Acte de présence van het zilver
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
460 Ik had telkens een exemplaar van de lepels, vorken, messen en dessertlepels voorzien van een briefje waarop vermeld stond hoeveel van hun "edelmetalen kameraden" zich in de cassette bevonden als in de nauwgezette slagorde van een leger te velde. Op hun fragiele, sierlijke heften plakte ik een etiket en ik poetste ieder stukje elegant keukengereedschap…