1600 resultaten.
Vertrek en terugkeer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
477 Binnenkort zal ik afscheid moeten nemen; afscheid van een kamer, van een slaapkamer, van een badkamer, van een w.c. en van een keuken.
In het vreemde oord waar ik beland zal zijn zal het beeld mij voor ogen blijven zweven van wat ik achtergelaten heb en van wat mij dierbaar is geworden; mijn Tilburgse woning.…
"Tempus fugit"
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
475 Die avond had ik afscheid genomen van mijn moedertje in mijn "laatste ouderlijk huis", van mijn oude moedertje dat daar nog altijd op me gewacht had, van mijn allerliefste schat, alsof ik voorgoed afscheid genomen had, al had het doodsuur nog niet geslagen.…
De Fuchsia
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
515 Op haar terugweg naar huis vergezelde ik oma dan wel eens, soms in paniek over het naderende afscheid; hoe zou ik ooit zonder haar verder kunnen? Maar oma zou nog lange jaren leven, later, in de bejaardenflat. Het afscheid zou komen toen ze drieënnegentig jaar oud was; zonder slag of stoot had ze die leeftijd bereikt.…
Domweg gelukkig in een Maycrete-woning/"Als in een dorpke apart"
verhaal
5.0 met 1 stemmen
1.073 Verscholen in een uithoek van onze stad, achter de Moskee die aan de Wandelboslaan haar twee trotse, fiere, scherp gepunte torens, die haar lichtgroene koepel flankeren, de zomerhemel in steekt, als een handreiking aan het onbekende Opperwezen, in een gebied dat vandaag de dag "De Bokhamer" genoemd wordt, staan kleine, witte huisjes, de zogenaamde…
REIZEND HONKVAST EN HONKVAST REIZEND (EERSTE DEEL)
verhaal
5.0 met 1 stemmen
466 In de stad klonken veel drukke stemmen. De mensen spraken over hun zomerse reis, die ze weldra zouden maken.
Robin, een man van een jaar of dertig, was ook een van die mensen. Met een groot pak onder zijn arm liep hij door de straat, maakte een deur open, en ging de trap op. Daar stond hij in de slaapkamer van zijn grootmoeder.
"Oma, ik heb iets…
Herinnering aan mijn uren met Vader
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
527 Wij waren kameraden; ik heb uw porseleinblauwe ogen gesloten bij het uiteindelijke afscheid.....
Ach Vader, uw wezen is mijn wezen en mijn tranen houden niet op te stromen.....…
Herinnering aan mijn vader
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.255 ......en dan zeg ik: ik ben er een van Broeckx, van Broeckx van de Oude Markt. En dan stromen de tranen over mijn gezicht bij de herinnering aan het langdurige sterfbed van mijn vader, aan de langgerekte marteling die hij moest ondergaan in het verpleeghuis, dat oord van onheil bij uitstek.
(Hoe vroeg hij mij zijn totaal vermagerde lichaam, vel over…
Mütterlein, Mütterlein...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
399 Een moeder moest voorgoed afscheid nemen...
De natuur heeft me in haar groene omhelzing genomen, waar haar armen voorgoed voor me gesloten zijn...
We hebben de dieprode en paarse rododendrons bewonderd, die iets van haar geest, van haar hart en ziel weerspiegelen; waarin haar leven, haar wezen bewaard en gevangen lijkt te zijn...…
Aan het graf van Corine......(?)
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
486 De stille straat, geflankeerd door majestueuze gebouwen en met aan de rechterkant het schilderachtige kerkhof met haar getraliede toegangshek, doorsneden door een brede laan, die rechtstreeks naar het witte Christusbeeld in de verte leidt, ligt er op een vroege dag in maart sereen en rustig bij, als een nieuw licht de wereld overspoelt en vogels her…
De banden van het bloed
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
541 De avond spoedt zich ten einde: bij het station neemt mijn zus afscheid met een vluchtige kus en ze verdwijnt in de duisternis; de duisternis die haar liefste gestalte eens voorgoed zal verzwelgen en opslokken.....…
Berichten uit een zorgcentrum (Slot)/Het einde
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
468 Er is tenminste één mens die om haar dood gehuild heeft.
Deze was snel ingetreden, zo zei men; ze had zich niet lekker gevoeld; nog vóór de ambulance arriveerde, was ze heengegaan.
Ik had haar eens "gevonden" te midden van de menigte, als een parel of een diamant op een mestvaalt, te midden van het stadsgewoel. Daar trof ik haar eens aan in haar…
Een paar lederen, krijtwitte schoenen......
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
494 Juist toen in weke, kwetsbare regionen van de hersenen van mijn enige zus schijnbaar fatale ziekteprocessen hun eerste aarzelende schreden zetten, steeds verder oprukten en tenslotte terrein schenen te winnen, juist toen gaf mijn moeder mij de schoenen cadeau.....
Het waren dure, witte mocassins met een dooraderd bovenblad als van craquelé schilderwerk…
Bij het verlovingsportret van mijn ouders (Vaals, 1951)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
714 Het was nog maar zes jaar geleden dat Vera Lynn had gezongen over "Berkeley Square" en "The White Cliffs of Dover" en dat een wrede, onzinnige oorlog continenten had verscheurd.
Ze was naar de huisarts gegaan met de vraag: "Kan ik met die jongen van Broeckx in zee gaan?" "Ik zie geen bezwaren tegen hem" had de arts geantwoord. Haar toekomstige…
Op weg naar Berkel-Enschot..........
verhaal
5.0 met 1 stemmen
556 Het was zo mooi de mensen het laatste afscheid van hun dierbaren en geliefden te verzachten, te veraangenamen en te vergemakkelijken.…
Een platenkoffer met platen; mijn onvervangbare souvenir.....
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
462 De middagen met Vader zijn voorgoed voorbij en mijn eens zo jonge en eens zo ongeschonden hart heeft zich moeten verharden onder het gruwelijke afscheid.…
Leegte, stilte, stilstand.....
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
495 Nog een keer ben ik naar het flatje geweest; leegte en stilte; het hart en de ziel waren eruit gesneden als uit een nog levende vogel.
De klokken tikten nog. De stoel stond er nog.
Het hoedje hing nog aan de kapstok; het kolderieke, kokette hoedje dat ze welhaast bij wijze van "practical joke" placht te dragen; het hoedje van waaronder ze met alerte…
Terug naar de Chopinstraat.......
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
474 Daar is de Mozartlaan, de Hoffmannlaan en ook de Chopinstraat en daar is het huis, nu bewoond door andere bewoners, waar we eens, lang geleden, afscheid namen van jou, mijn vriend, vóór je verre reis naar en verblijf gedurende lange jaren op het zuidelijke continent.....…
Een macaber souvenir.....
column
2.0 met 1 stemmen
569 Nog niet zo lang geleden ontmoette ik het echtpaar in het park.
Hoewel senioren, leken zij toonbeelden van bloeiend leven en blakende gezondheid.
Hij hield nauwlettend de hand aan de pols van haar persoonlijkheid en registreerde iedere ritseling en rimpeling van haar brein en de huiver van haar hart onder haar wisselvallige levensomstandigheden.…
Het verloop der jaren.....
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
489 Omdat hij zo hield van bepaalde schilderijen gaf ik mijn oude, verlamde vader een kalender voor het volgende jaar.
Deze sierde de muur van zijn ziekenkamer en spiegelde hem optimistisch een zee van tijd voor, terwijl de tijd die hij nog te leven had wellicht uitgedrukt kon worden in dagen, in uren, in minuten of in seconden.
De lente, de bloei van…
Als een schip zonder tuigage.......
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
468 ....en de dag is gekomen, die onvermijdelijk eens aan moest breken, waarop we al de lieflijke, kunstige, elegante en curieuze spulletjes waarmee we opgegroeid waren, de zo vertrouwde snuisterijen van onze jeugd, die mama nog lange jaren vergezeld hadden in de bejaardenflat rücksichtslos één voor één in een vuilniszak moesten deponeren om ze mee te geven…
Vaders hond
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
459 Ach hoe koesterde hij de hond die ik hem geschonken had - de hond met de cognackleurige vacht en de naam "Rocky"; hoe borstelde hij het dier liefdevol, zorgvuldig en zorgzaam op het kleine plaatsje achter mijn ouderlijk huis; hoe wandelde hij trots met Rocky aan de lijn door de buurt - men roddelde over hem en dacht dat hij "gek" of "gestoord"…
De penning van St.Christoffel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
591 In de zaak van "Pleïade" in de Nieuwlandstraat beschikt men over een groot assortiment "fijnzinnige" artikelen dan wel prullaria die geschikt zijn voor vele gelegenheden, waarmee men een vriendschap of een liefde kan bezegelen, waarmee men iemand met zich kan verzoenen en waarmee men figuurlijk gesproken, kan "strelen" of "kussen".
De verkoopster…
Ontmoetingen in het Openbaar Vervoer/De vurig verlangde, c.q. de verguisde Liefde......
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
729 In de Liefde is alles mogelijk, zegt men; zij schijnt anderzijds haar vaste psychologische wetten erop na te houden, als betrof het het mechaniek van een Zwitsers horloge waaraan geen radertje mag ontbreken om een feilloos precieze tijdsaanduiding tot stand te brengen....
In buslijn 6, op weg van noordelijke naar westelijke stadsgedeelten luisterde…
De Betoverende Berg
verhaal
3.8 met 8 stemmen
812 De vrouw nam afscheid van het bankje en de berg. Voldaan liep ze met haar kwispelende metgezel de weg naar beneden. Halverwege wachtte een kopje thee met een versnapering van de dichtstbij gelegen bakkerij. Het oude was begraven. De weg voor het nieuwe jaar was vrij.…
Een "adieu" of een "au revoir" aan onze mooie Brabantse natuur?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
464 Was dit onze zwanenzang, ons "adieu", ons afscheid?
Nu pas scheen ik met spijt in mijn hart te kunnen waarderen wat ik nooit gewaardeerd had: haar stille, zwijgzame, maar trouwe gezelschap aan mijn zijde, haar kameraadschap, haar op spaarzame en zuinige maar oprechte wijze aan mij toebedeelde belangstelling.…
Een heerszuchtige hellehond?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
578 Ik had hen nog geadviseerd de hond niet aan te schaffen. We hadden een lange fietstocht gemaakt langs het kanaal tot in Haghorst. Tijdens een rustpauze adviseerde ik hen de hond niet te nemen.
Maar het onwrikbare besluit was genomen: de Rottweiler aan wie de naam Appie, Ferno, Bries, Obri of nog anders was toebedacht moest er komen.
De puppy werd…
De troost van de Strabrechtse Heide
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
485 Het was in dat uur, Vader!, dat ik aan je ziekbed, dat zich gedurende elf maanden had voortgesleept, aan je benevelde geest het beeld opriep van onze gezamenlijke wandeling, zo lang geleden, in die onvergetelijke zomer, over de paden die zich slingeren over de Strabrechtse Heide.
We waren kameraden en we hebben de levensweg eveneens voor een groot…
Talent voor Afrika
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
457 De liefste man die ik ooit mocht kennen heeft zijn bestemming gevonden. Een machtige, krachtige "jet-airliner" heeft koers gezet naar de kust van Gambia en hem meegenomen en vandaar arriveren nu foto's in mijn laptop op overigens wonderlijke en onbegrijpelijke wijze van lachende zwarte kinderen en vrouwen die zijn komst en aanwezigheid zozeer begroeten…
Laat bezoek/Een afschuwelijke, gruwelijke snorrenbaard......
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
716 Vermoedelijk meende hij dat ik altijd al een voorkeur voor hem had gehad, omdat ik hem ooit voor meerdere diensten ontboden had en hij verscheen dan ook met de boodschappen waarom ik gevraagd had en wilde zelfs die avond blijven om gezamenlijk televisie te kijken. Maar ik had zijn walgelijke, overdadige, grijze snorrenbaard die zijn hele gezicht overwoekerde…
Oma's nieuwjaarskoeken
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.534 ...en als we dan bij oma mochten komen op een van de eerste dagen van elk nieuw jaar in het kapitale vooroorlogse hoekhuis waarin we geboren waren en dat we eens zelf bewoond hadden, gaf ze ons die nieuwjaarskoeken, die ovale bruine koeken waarop in geglaceerde witte letters de goede wensen voor het nieuwe jaar te lezen ;: stonden. 's-Middags keken…